Τρίτη, 31 Ιουλίου 2018

Εθελοντές από όλη τη χώρα ξεκινούν το καθάρισμα στη λίμνη Κερκίνη



Νέοι εθελοντές από όλη την Ελλάδα συμμετέχουν και φέτος στον παραλίμνιο καθαρισμό της λίμνης Κερκίνης, που θα πραγματοποιηθεί από σήμερα 30 Ιουλίου έως τις 12 Αυγούστου 2018, με τη στήριξη της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών.

Πρόκειται για μια πρωτοβουλία που αναλαμβάνουν για μια ακόμη χρονιά οι φορείς τουρισμού που δραστηριοποιούνται στη λίμνη, προκειμένου να σταλεί το μήνυμα προστασίας τους περιβάλλοντος αλλά και ανάδειξης ενός σημείου αναφοράς για τις Σέρρες, όπως η λίμνη Κερκίνη.

Νέοι άνθρωποι με διάθεση εθελοντικής προσφοράς και με βαθιά ευαισθησία για την προστασία του περιβάλλοντος θα δώσουν και φέτος το «παρών» στη δράση για τον καθαρισμό της λίμνης, συμβάλλοντος στην ανάδειξη της φυσικής ομορφιάς της περιοχής. 26 νεαροί εθελοντές από όλη την Ελλάδα, από 17 έως 22 ετών, θα φιλοξενηθούν στην Κερκίνη και θα παρέχουν τις εθελοντικές υπηρεσίες τους για τη φροντίδα της λίμνης. Παράλληλα, θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν τις πλούσιες δραστηριότητες που παρέχονται στη λίμνη (βαρκάδες, ποδηλατάδες, πεζοπορίες κτλ) καθώς και εκδρομές σε άλλες περιοχές του νομού Σερρών.

Στη συνέντευξη Τύπου που δόθηκε με αφορμή την εν λόγω δράση, ο Αντιπεριφερειάρχης της Π.Ε. Σερρών Γιάννης Μωυσιάδης τόνισε ότι η Περιφερειακή Ενότητα Σερρών στηρίζει την προσπάθεια καθαρισμού της Κερκίνης, παρέχοντας υλικοτεχνικό εξοπλισμό και προβάλλοντας με κάθε μέσο την πρωτοβουλία. «Η λίμνη Κερκίνη αποτελεί μια περιοχή σπάνιου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος και τουριστικό θησαυρό για την Περιφερειακή Ενότητα Σερρών. Συνεπώς, είναι αυτονόητη η υποχρέωση όλων μας να την προστατεύουμε, να τη φροντίζουμε και να την αξιοποιούμε», σημείωσε ο κ. Μωυσιάδης.



«Ως Περιφερειακή Ενότητα Σερρών, σε συνεργασία με τους δήμους Σιντικής και Ηράκλειας, το Φορέα Διαχείρισης της λίμνης Κερκίνης και όλους όσοι δραστηριοποιούνται επιχειρηματικά στην περιοχή, έχουμε αναλάβει την ευθύνη για την προστασία και ανάδειξη της λίμνης. Γι’ αυτό και έχουμε συντάξει έναν ολοκληρωμένο κανονισμό λειτουργίας με συγκεκριμένους όρους, ώστε να προστατεύουμε την Κερκίνη, που αποτελεί βασικό πόλο τουριστικής έλξης. Παράλληλα, φροντίζουμε να αναλαμβάνουμε πρωτοβουλίες ευαισθητοποίησης των πολιτών για την προστασία της λίμνης και του περιβάλλοντος. Ο παραλίμνιος καθαρισμός της Κερκίνης από νέους ανθρώπους εντάσσεται στο πλαίσιο αυτών των πρωτοβουλιών», δήλωσε ο κ. Μωυσιάδης.

Από την πλευρά του, ο επιχειρηματίας Γιάννης Ρέκλος, ιδιοκτήτης της «Οικοπεριηγητής», που συμμετέχει στην εθελοντική δράση, ευχαρίστησε την Περιφερειακή Ενότητα Σερρών και τους υπόλοιπους φορείς για τη στήριξη, ενώ τόνισε ότι η δράση παραλίμνιου καθαρισμού της Κερκίνης υλοποιείται ήδη από το 2000, με το εθελοντικό κίνημα νέων ανθρώπων από όλη την Ελλάδα να ισχυροποιείται κάθε χρόνο όλο και περισσότερο.

Ο κ. Ρέκλος κάλεσε όλους τους Σερραίους πολίτες να συμμετάσχουν στον καθαρισμό της λίμνης μαζί με τους εθελοντές, που θα πραγματοποιηθεί στις 7 Αυγούστου. «Δυστυχώς κάθε χρόνο τα σκουπίδια που μαζεύονται στη λίμνη από τους παραπόταμους του Στρυμόνα είναι πολλά και ο καθαρισμός της είναι απαραίτητος», τόνισε ο κ. Ρέκλος, ο οποίος εξήρε τη διάθεση και το μεράκι των εθελοντών, οι οποίοι μάλιστα φεύγουν με άριστες εντυπώσεις για τις Σέρρες και γίνονται οι καλύτεροι πρεσβευτές της περιοχής μας.


Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2018

Εναρξη προετοιμασιας Ολυμπιακου Ροδοπολης 2018-19



Νεο ξεκινημα για τον Ολυμπιακο μας με προπονητη τον Ιακωβο Δημητριαδη, τον σταθερο κορμο της ομαδας και στην συνεχεια ενισχυση αυτου.

Ας ευχηθουμε υγεια,δυναμη,επιμονη και υπομονη σε διοικηση,προπονητη και παικτες για την νεα ποδοσφαιρικη χρονια.

Ολοι διπλα στα παιδια μας,ας τους δειξουμε εμπιστοσυνη και ειμαι σιγουρος οτι θα δουμε ωραια πραγματα....

















Αρχές διαχείρισης (της επόμενης) κρίσης



Μετά από 24 πλέον χρόνια που διδάσκω διαχείριση κρίσεων εκτιμώ πως οι περισσότεροι φοιτητές μου θυμούνται τουλάχιστον τα βασικά της διαχείρισης μιας κρίσης:την αρχή της ευθύνηςτην αξία της προετοιμασίας,την ανάγκη διαχείρισης και των παραγόμενων από την πρώτη κρίσεων, και φυσικά ότι εφαρμόζουμε στην επόμενη κρίση τα διδάγματα που πήραμε από τα λάθη που κάναμε κατά την διαχείριση της προηγούμενης. Διότι δεν υπάρχει διαχείριση κρίσης στην οποία, υπό την πίεση της κατάστασης, να μην γίνουν λάθη…
Αυτές τις γνώσεις, όπως αρκετοί με έχουν ενημερώσει, τις εφαρμόζουν στην επαγγελματική, αλλά και στην προσωπική τους ζωή. Τούτο βέβαια ισχύει για τους φοιτητές μου, νέους του προπτυχιακού, αλλά και πολίτες, που εργάζονται στον δημόσιο (κάποιοι σε κρίσιμες υπηρεσίες) ή στον ιδιωτικό τομέα και που, πολλές φορές, με δικό τους κόστος θέλουν μέσω των μεταπτυχιακών ή των σεμιναρίων του Πανεπιστημίου να μάθουν κάτι παραπάνω. Και αυτό ασφαλώς είναι παρήγορο!
Τί γίνεται όμως με τους υπόλοιπους που ασκούν διοίκηση; Απαντώ ευθέως: στα τόσα χρόνια εκείνοι που έχουν αναζητήσει την εκπαίδευση ή την έχουν παράσχει στα στελέχη τους είναι ελάχιστοι, μετριούνται στα δάχτυλα και θα μπορούσα να τους απαριθμήσω ονομαστικά.
Γιατί όμως αυτή η στάση;
Ίσως είναι θέμα νοοτροπίας, καθώς η καλή οργάνωση μάλλον δεν θα μπορούσε να συμπεριληφθεί στις αρετές μας ως λαού. Υπάρχει επίσης η δεισιδαίμων άποψη ότι καλύτερα να μην μιλάς για το κακό, μην τυχόν και έρθει να σε βρει. Ενίοτε, συναντά κανείς και την υπερφίαλη σκέψη, ότι κάποιος που εκλέγεται ή τοποθετείται σε μία θέση της διοίκησης, τα γνωρίζει λίγο πολύ όλα και μάλιστα είναι καλά προετοιμασμένος…
Κυρίως όμως υπάρχει και η άγνοια,ειδικότερα η άγνοια της πρώτης αρχής για τη διαχείριση κρίσεων, της αρχής της ευθύνης: ότι κάποιος που αναλαμβάνει επικεφαλής ενός φορέα, π.χ. ενός Δήμου, ενός Ιδρύματος, ενός Υπουργείου, ενός υποκαταστήματος μιας εταιρίας, έχει και την ευθύνη για το τι θα συμβεί στους πολίτες και στους εργαζόμενους. Και αυτήν την ευθύνη πρέπει να την αναλάβει και την φέρει σε πέρας!
Όταν βέβαια αγνοείται η πρώτη αρχή, αγνοείται και η δεύτερη, αυτή της προετοιμασίας. Καθένας από τη θέση του (πρέπει να) ετοιμάζεται, διότι καμιά πλημμύρα, καμιά πυρκαγιά, κανένας σεισμός, καμία χρηματοπιστωτική κρίση δεν συμβαίνει μία μόνο φορά. Αντίθετα είναι βέβαιο ότι θα ξανασυμβεί, ίσως και με παρόμοια χαρακτηριστικά. Και για να γίνω πιο σαφής ερωτώ: στην Ελλάδα, σε άλλες περιοχές, δεν έχουν χτιστεί νομίμως ή παρανόμως κατοικίες μέσα σε δασικές εκτάσεις;Και από την αποφράδα Δευτέρα μέχρι σήμερα, τώρα μάλιστα, υπό την πίεση των εντυπώσεων, τί μέτρα έχουν ληφθεί ώστε κάτι παρόμοιο να μην επαναληφθεί;
Θα χαιρόμουν πάρα πολύ να κάνω λάθος, αλλά μάλλον πολύ λίγα, για να μην πω ελάχιστα. Και τούτο διότι τώρα όλοι λειτουργούν υπό το κράτος του τρίτου φαινομένου: ότι μία κρίση γεννά και πολλές άλλες. Τώρα όλοι έχουν εστιάσει στην αναζήτηση των αγνοουμένων, στην μακάβρια ταυτοποίηση των σορών, στην παρηγορία και βοήθεια προς τους πληγέντες και, σιγά-σιγά, στην αναζήτηση ευθυνών.
Εγώ υποστηρίζω όμως ότι, πέρα από όλα αυτά, πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας στην τέταρτη αρχή, ότι μία κρίση δεν τελειώνει μέχρι να αρχίσει η επόμενη. Με αυτό εννοούμε ότι, καθώς ετοιμαζόμαστε για την επόμενη κρίση, η προηγούμενη συνεχίζει να αποτελεί αντικείμενο μελέτης ώστε να μάθουμε κυρίως από τα λάθη μας, ιδιαίτερα όταν αυτά έχουν κοστίσει τόσο πολύ.
Από κάθε κρίση – όσο τραγική και αν είναι αυτή – μαθαίνεις. Και επιδιώκεις να μην επαναλάβεις τα λάθη του παρελθόντος. Άλλωστε όπως από την αρχαιότητα μας το έχει πει ο Θουκυδίδης «κράτιστον  εἶναι  ὅστις  ἐν  τοῖςἀναγκαιοτάτοις   παιδεύεται» (1.84.4), δηλαδή κράτιστος είναι όποιος μαθαίνει από τα πιο δύσκολα ή εκπαιδεύεται σε αυτά.



Κυριακή, 29 Ιουλίου 2018

Ο Βολταίρος, ο Ρουσό και η πυρκαγιά στο Μάτι



Από την 1η Νοεμβρίου του 1755, όταν ο σεισμός και το μεγατσουνάμι της Λισσαβώνας κατέστρεψαν την Πορτογαλία σαν παγκόσμια αυτοκρατορία, οι σύγχρονοι Ευρωπαίοι αναζητούν να καταλάβουν το πώς και το γιατί έπειτα από καταστροφές. Τότε αναζητήθηκαν εξιλαστήρια θύματα και πολλοί υποχρεώθηκαν σε «πράξεις πίστης» (auto-da-fé), δηλαδή τους έβαζαν φωτιά ζωντανούς, και, αν ήταν αθώοι, τότε ο Θεός θα τους έσωζε. Οι μετασεισμικές δονήσεις, όμως, συνεχίστηκαν, και έτσι δεκάδες «ένοχοι» σώθηκαν. Ο Βολταίρος στον Καντίντ αποδίδει στον Θεό την καταστροφή, και αναρωτιέται πώς η Μεγαλοψυχία του μπόρεσε να τιμωρήσει έτσι τους ανθρώπους.
Στη σύγχρονη Ελλάδα το αντίστοιχο κυνήγι μαγισσών είναι το διαχρονικό κυνήγι εμπρηστών, που ξαφνικά εντείνεται ύστερα από κάθε μεγάλη πυρκαγιά, με σπάνιες επιτυχίες. Αυτό που διαχρονικά δεν εντείνεται ούτε και στον απόηχο μιας τραγωδίας είναι οι προσπάθειες μετριασμού της τρωτότητας περιοχών της χώρας μας, με μεγάλη επικινδυνότητα σε φυσικά φαινόμενα. Η τρωτότητα είναι σε πολλές περιστάσεις συνυφασμένη με τη θνησιμότητα.
Ο μετριασμός της τρωτότητας είναι ευθύνη όλων, την οποία, όπως και οι υπεύθυνοι-πάντα-ανεύθυνοι για την πρόσφατη καταστροφή, έχουμε αποποιηθεί. Ως κοινωνία έχουμε επιτρέψει την αυθαίρετη δόμηση σε ημι-δασικές περιοχές, και προβλέψιμα, αργά ή γρήγορα, νομιμοποιούμε τα παράνομα κτίσματα. Οι πολιτικοί μας δεν έχουν καταλάβει ότι ο οικοδομικός κανονισμός δεν είναι μόνο θέμα εφαρμογής κανόνων (ώστε να αισθάνονται ότι κάνουν αντίσταση και εξυπηρετούν το δήθεν κοινό φρόνημα με το να τους καταπατούν), αλλά πρωτίστως αφορά την ασφάλεια και τη βέλτιστη διάσωση ανθρώπων σε περιπτώσεις ανάγκης.
Ας αναρωτηθούμε, όμως, αν υπήρχε κανονικό και λογικό σχέδιο πόλεως στην Ανατολική Αττική με οριζόντιους και κάθετους δρόμους, πόσο πιο εύκολες και άμεσες θα ήταν η διαφυγή και η επέμβαση των διασωστών. Σίγουρα δεν θα υπήρχε χώρος για την ακατανόητη δικαιολογία ότι ουσιαστικά οι κάτοικοι του Ματιού ήταν καταδικασμένοι επειδή έμεναν (εν γνώσει της πολιτείας) σε άκρως επικίνδυνη ζώνη, και γι’ αυτό τον λόγο η έγκαιρη εκκένωση, ακόμη και αν είχε διαταχθεί, δεν θα ήταν αποτελεσματική.
Η αποφυγή ή ο μετριασμός των ανθρωπίνων απωλειών είναι το βασικό έργο της Πολιτικής Προστασίας, που τουλάχιστον στη νομοθεσία μας συντονίζει την Πυροσβεστική και τις άλλες υπηρεσίες διάσωσης. Δυστυχώς, ο σχεδιασμός Πολιτικής Προστασίας της χώρας μας, αυτή τη στιγμή, επικεντρώνεται στην πυρόσβεση μόνο, δίνοντας μικρότερη σημασία στην προστασία του πληθυσμού. Η συνολική προσέγγιση που χρειάζεται αρκετές φορές λείπει.
Φερ’ ειπείν, στην Ελλάδα δεν υπάρχουν χάρτες εκκένωσης όπως προβλέπει η νομοθεσία του 2014, εκτός από ελάχιστες περιοχές στις οποίες έχουν γίνει ασκήσεις. Δεν χρησιμοποιούνται καν τα lege artis επιχειρησιακά μοντέλα που επιτρέπουν την καλύτερη εκτίμηση της διάδοσης του μετώπου μιας πυρκαγιάς σε πραγματικό χρόνο και με μεταβαλλόμενες συνθήκες. Υπάρχουν βεβαίως πολιτικοί που διαβεβαιώνουν βαρύγδουπα ότι έχουν χάρτες και ότι οι αρμόδιες περιφερειακές ή δημοτικές υπηρεσίες τους λειτουργούν στην εντέλεια, και προκλητικά δηλώνουν ότι αυτά δεν είναι επιστημονικά θέματα, αλλά διοικητικά. Δυστυχώς είναι ακριβώς αυτός ο στρουθοκαμηλισμός που οδηγεί σε τραγωδίες σαν αυτή που βιώσαμε.
Οπως έχει δείξει η διεθνής και εθνική εμπειρία με πυρκαγιές στη διεπιφάνεια κατοικημένων και δασικών περιοχών, προκειμένου η εκκένωση να ολοκληρώνεται πριν η πυρκαγιά φθάσει στην κατοικημένη περιοχή, η απόφαση πρέπει να λαμβάνεται εγκαίρως. Επίσης δείχνει πως τα σχέδια εκκένωσης πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τον χρόνο εκκένωσης, ως συνάρτηση των διαθέσιμων μέσων και της κίνησης στο εθνικό και δευτερεύον οδικό δίκτυο.
Τους ακριβείς χρόνους της πυρκαγιάς και άφιξης οχημάτων στο Μάτι, όπως και την αποτελεσματικότητα των μέτρων της πολιτικής προστασίας ή της αστυνομίας, αυτά θα τα αποκαλύψει η εισαγγελική έρευνα. Προς το παρόν, ας δεχθούμε ως υπόθεση εργασίας ότι η πυρκαγιά εξαπλώθηκε μέχρι τη λεωφόρο Μαραθώνος στο Μάτι σε περίπου 90 λεπτά, μετά την πρώτη εστία. Εδώ δεν ενδιαφέρει αν ήταν εμπρησμός ή όχι, υπάρχει μια ραγδαία εξελισσόμενη κατάσταση ανάγκης με έντονα καιρικά (όχι κλιματολογικά) φαινόμενα. Θα μπορούσε να γίνει αποτελεσματική οργανωμένη εκκένωση σε αυτό το διάστημα;
Ας εξετάσουμε τι μας διδάσκει η διεθνής εμπειρία, που με μεγάλη ευκολία επικαλούνται οι αρμόδιοι για να δικαιολογήσουν την απραξία τους, όσον αφορά τη μη λήψη απόφασης για την εκκένωση. Η έγκαιρη ενημέρωση των πολιτών για μια επικείμενη ή εξελισσόμενη καταστροφή είναι αποδεδειγμένα μέτρο που σώζει ζωές. Είναι αμέτρητες και συχνά εντυπωσιακές οι επίσημες και ανέκδοτες αναφορές περιστατικών που η ενημέρωση των πολιτών πριν από την καταστροφή ήταν καταλυτική.
Για παράδειγμα, στο Μπάντα Ατσε της Ινδονησίας το 2004, το μεγατσουνάμι που προκλήθηκε από σεισμό μεγέθους 9,2 Ρίχτερ διείσδυσε περίπου 5 χλμ. στο εσωτερικό και σκότωσε περίπου το 90% των κατοίκων στην πλημμυρισμένη περιοχή. Οι κάτοικοι δεν είχαν καμία προειδοποίηση και καμία προετοιμασία. Στην Ιαπωνία το 2011, το παλιρροϊκό κύμα που προκλήθηκε από σεισμό 9 Ρίχτερ διείσδυσε περίπου τις ίδιες αποστάσεις, αλλά σκοτώθηκε περίπου το 10% των κατοίκων στις πλημμυρισμένες περιοχές, επειδή υπήρξε έγκαιρη προειδοποίηση, Φυσικά είχε προϋπάρξει προετοιμασία με χάρτες που έδειχναν τις περιοχές υψηλού κινδύνου και οδούς διαφυγής.
Και στην Ιαπωνία και στο Μπάντα Ατσε, το μέτωπο της πλημμύρας έφτασε στα πρώτα σπίτια σε λιγότερο από 45 λεπτά από την έναρξη του σεισμού. Προφανώς τα περίπου 40 λεπτά που είχαν στη διάθεσή τους στην Ιαπωνία επέτρεψαν την εκκένωση σε εκατοντάδες χιλιάδες. Μάλιστα, σε περιοχές στην Ιαπωνία που η τοπική πολιτική προστασία δεν περίμενε καν την επίσημη εντολή εκκένωσης (που ήλθε μετά περίπου 5 λεπτά από την έναρξη του σεισμού), αλλά διέταξε την εκκένωση μετά περίπου 30 δευτερόλεπτα από την έναρξη του σεισμού, η θνησιμότητα ήταν μικρότερη. Ακόμη και τα επιπλέον 4,5 λεπτά βοήθησαν να σωθούν άνθρωποι.
Οι πυρκαγιές βέβαια δημιουργούν διαφορετικές συνθήκες διαφυγής από τις πλημμύρες, αλλά τα επιχειρήματα για τη λήψη απόφασης εκκένωσης είναι τα ίδια, γιατί ο χρόνος είναι περιορισμένος. Αναρωτιέται κανείς, αν δεν συνέτρεχαν οι συνθήκες στο Μάτι για εντολή άμεσης εκκένωσης, τότε πότε συντρέχουν; Μια πυρκαγιά μπορεί να απειλήσει σε ελάχιστο χρόνο μια πυκνοκατοικημένη ημιδασική περιοχή με άναρχη δόμηση, με πυκνή βλάστηση και εύφλεκτα δένδρα. Οι άνεμοι είναι ισχυροί και ένα μεγάλο μέρος των πυροσβεστικών πόρων της Αττικής βρίσκεται –κατ’ ελάχιστο– περίπου 70 χλμ. μακριά. Δεν θα ήταν πιο λογικό να είχε ξεκινήσει άμεση εκκένωση, ώστε όλοι οι κάτοικοι να έχουν ίδιες πιθανότητες να σωθούν με αυτούς που ξεκίνησαν σχεδόν αμέσως, επειδή έτυχε να πληροφορηθούν πιο γρήγορα για τη φωτιά;
Η απόφαση εκκένωσης σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης ανακοινώνεται σχεδόν παντού στον κόσμο δημόσια από έναν αρμόδιο αξιωματούχο που όλοι αναγνωρίζουν, συνήθως υπουργό, περιφερειάρχη ή δήμαρχο. Η ενημέρωση μέσω μηνυμάτων SMS σε πολίτες με βάση τη θέση στην οποία βρίσκονται έχει επίσης αποδειχθεί διεθνώς ιδιαίτερα αποτελεσματική. Πρώτον, όταν τα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας υπερφορτώνονται και κορέννυνται έπειτα από μια καταστροφή, η υπηρεσία γραπτών μηνυμάτων παραμένει ενεργή πολύ περισσότερο από την υπηρεσία ομιλίας ή δεδομένων. Δεύτερον, τα γραπτά μηνύματα παραμένουν στη συσκευή του παραλήπτη και μπορούν να διαβαστούν ετεροχρονισμένα. Τρίτον, μπορούν να συμπεριληφθούν στα μηνύματα σύνδεσμοι (URLs) ώστε ο παραλήπτης να μπορέσει να έχει περισσότερες πληροφορίες, μόλις έχει καλύτερη πρόσβαση στο δίκτυο. Στην Ελλάδα, οι όποιες φειδωλές προσπάθειες ανάπτυξης τέτοιων συστημάτων έχουν όλες σταματήσει με το περίεργο (σε αυτές τις συνθήκες) επιχείρημα προστασίας των προσωπικών δεδομένων. Ακόμη και χωρίς επίσημη ανακοίνωση εκκένωσης, το σύστημα αυτό θα είχε επιτρέψει να έχουν όλοι ίδιες ευκαιρίες για να σωθούν.
Το μεγατσουνάμι της Λισσαβώνας άλλαξε την ευρωπαϊκή σκέψη. Ο Ρουσό, με επιστολή του στον Βολταίρο, απαντά ότι ο Θεός δεν έχτισε ψηλά σπίτια που δεν άντεχαν στον σεισμό, και ότι πολλοί θα είχαν σωθεί, αν η περιοχή είχε εκκενωθεί εγκαίρως. Αναλύει με μαεστρία πως ο Θεός δεν ευθύνεται για θανάτους σε φυσικές καταστροφές και ότι το κυνήγι μαγισσών δεν αποδίδει. Απο την προϊστορία, η Ελλάδα έχει βιώσει εκατοντάδες μεγάλες καταστροφές που υπολογίζεται ότι έχουν σκοτώσει τουλάχιστον εκατοντάδες χιλιάδες. Μας αξίζουν καλύτερες υπηρεσίες και λιγότερες δικαιολογίες. Ελπίζω η εκατόμβη στο Μάτι να μας κάνει να γυρίσουμε σελίδα στην προετοιμασία και αντιμετώπιση κρίσεων, όπως πολλοί άλλοι Ευρωπαίοι έκαναν το 1755.
Πριν τελειώσει αυτό το καλοκαίρι, οι δήμοι πρέπει να βεβαιωθούν ότι έχουν χάρτες επικινδυνότητας και σχέδια εκκένωσης. Επίσης, σε ημιδασικές περιοχές με άναρχη δόμηση μας χρειάζονται άμεσα επικαιροποιημένα σχέδια διαφυγής για έκτακτες ανάγκες. Φυσικά, αμέσως μετά το καλοκαίρι πρέπει να σταθμίσει η πολιτεία από τη μια πλευρά το κοινωνικό κόστος κατεδάφισης των αυθαιρέτων κατασκευών σε περιοχές υψηλού κινδύνου και από την άλλη τις πιθανές απώλειες ζωών, σε περίπτωση καταστροφών. Τα αυθαίρετα στοιχίζουν σε όλους μας και έχουν πολλές παράπλευρες απώλειες, όπως άλλωστε η κακή διαχείριση κρίσεων.
* Ο κ. Κώστας Συνολάκης είναι ακαδημαϊκός και καθηγητής Φυσικών Καταστροφών στο Πολυτεχνείο Κρήτης.

Η εκκένωση απαιτεί χρόνο, μέσα και οργάνωση αλλιώς μιλάμε απλά για φυγή



Τον Φεβρουάριο του 2017 πριν απο ενάμισυ χρόνο έγινε η εκκένωση των δήμων Ελευθερίου-Κορδελιού, Αμπελοκήπων-Μενεμένης,,Ευόσμου, προκειμένου να απομακρυνθεί μια βόμβα του Β΄ΠΠ που είχε πέσει στην περιοχή του Κορδελιού και βρέθηκε μετά από 70 χρόνια.
Η ημερομηνία και οι ώρες της εκκένωσης ανακοινώθηκαν αρκετές ημέρες πριν. Θα γίνονταν ημέρα Κυριακή εντός τεσσάρων ωρών. Όντως η εκκένωση και το σενάριο του σχεδίου με όλους τους φορείς ήταν άψογο χωρίς πανικό και παράπλευρα ατυχήματα. 72000 άτομα απομακρύνθηκαν σε τέσσερις ώρες εκεί όπου αντίστοιχη εκκένωση για τον ίδιο λόγο σε γερμανική πόλη με πολύ λιγότερο πληθυσμό διήρκεσε 12 ώρες.
Ακούγοντας χθές όλη τη φιλολογία οτι έπρεπε η περιοχή Μάτι-Βουτζάς να εκκενωθεί έστω και σε διάστημα τριών ωρών δηλαδή μία ώρα μετά την έναρξη της φωτιάς από δυστυχώς στρατηγούς ε.α που βγήκαν στα κανάλια μου δημιουργήθηκε η απορία πώς αυτοί έγιναν στρατηγοί. Και συνεχίζω, Έστω οτι δεν υπάρχει η φωτιά να έρχεται με την πρωτοφανή ταχύτητα.
Έστω οτι οι 15000 κάτοικοι ήταν εκπαιδευμένοι να πάνε στα σημεία συγκέντρωσης, θα χρειάζονταν μισή ώρα για την ενημέρωση με τηλεβόες, με τηλεοπτικά μηνύματα και με μηνύματα ίσως στα κινητά.Από τις 15000 έστω οι 12000 χιλιάδες απομακρύνονται με δικά τους μέσα. Μένουν οι 3000. Μισή ώρα να ενεργοποιηθούν οι εθελοντικές ομάδες και οι δημοτικοί υπάλληλοι να τους καταχωρηθούν τομείς εκκένωσης για να μεταφέρουν από σπίτι σπίτι ηλικιωμένους ή άτομα που τυχόν δεν θα ενημερωθούν εγκαίρως.
Έστω οτι αυτά τα άτομα είναι 500. Έστω οτι από τα άτομα αυτά τα 200 είναι διάσπαρτα σε οικείες με προβληματικό ρυμοτομικό σχέδιο. Ερώτηση πρώτη. Ποιά θα ήταν αυτά τα σπίτια που θα έπρεπε οι εθελοντές με δικά τους οχήματα να πάνε χωρίς καθυστέρηση να τους παραλάβει; (Δεν βάζω την ΕΛΑΣ στην δύναμη αυτή γιατί θα ήταν επιφορτισμένη στην τροχονομία και στην επίβλεψη ανοιχτών οδών εκκένωσης. Άλλωστε πόσα περιπολικά να είχε για αυτή τη δουλειά).
Έστω οτι ήταν εκατό αυτά τα σπίτια. Αν υπήρχαν 20 ομάδες με χρόνο εκκένωσης 20 λεπτά (μετάβαση άφιξη στο χώρο εκκένωσης μεταφορά στα σημεία συγκέντρωσης) για κάθε σπίτι θα εκκένωναν 20 σπίτια ανα 20 λεπτά. Συνολικός χρόνος για τα 100 σπίτια με ελεύθερο οδικό δίκτυο περίπου 2 ώρες. Συνολικός χρόνος από την έναρξη ενεργοποίησης της εκκένωσης 3 ώρες.
Οι χρόνοι απόλυτα υπερσυμπιεσμένοι (χωρίς εγώ δεν φεύγω κλπ) και οι εθελοντές άριστοι γνώστες ακριβώς των διευθύνσεων και οδικού σχεδίου της περιοχής.Και προσέξτε οτι η ώρα για την εκκένωση μόνο των ειδικών κατηγοριών πολιτών δηλαδή υπερήλικες με προβλήματα και ίσως και με μικρά παιδιά έστω μόνο για 200 άτομα είναι αντιστρόφως ανάλογη σε σχέση με τους 14800.
Τώρα για τους υπόλοιπους 2800 η μεταφορά θα απαιτούσε με μιας 56 λεωφορεία των 50 θέσεων για ένα μόνο δρομολόγιο σε χρόνο άφιξης φόρτωσης μετάβασης στην Ραφήνα 1,5 ώρας υπό την προυπόθεση να ήταν εκεί με την έναρξη της λήψης απόφασης για εκκένωση, ειδάλλως θα πρέπει να υπολογίσουμε οτι τα μισά από αυτά θα ερχόταν από την περιοχή της Αθήνας.
Όσο λιγότερα λεωφορεία ευνόητο, τόσο αυξάνεται η ώρα φόρτωσης και μετάβασης εκτός της επικινδύνου περιοχής. Συμπέρασμα με άριστο σχέδιο εκκένωσης με εκπαιδευμένους πολίτες και με ομάδες διάσωσης άψογα καταρτισμένες μέσος χρόνος εκκένωσης περιοχής εγώ βάζω 3 ώρες και λιγότερο για όλες τις κατηγορίες. Αυτό είναι το σενάριο επι χάρτου και χωρίς την φωτιά και τις υπόλοιπες παραμέτρους εξ αιτίας της.
Το καταθέτω σε κάθε επικριτικό στρατηγό να το υλοποήσει σε πραγματικό χρόνο χωρίς τις πραγματικές συνθήκες όπως αυτές που βίωσαν αυτοί οι άνθρωποι στον ίδιο χρόνο. Αν τα καταφέρουν τους προκαλώ να το εκτελέσουν και υπό πραγματικές συνθήκες.
Ειπώθηκε για τις κατασκηνώσεις και τα θέρετρα του Στρατού Ξηράς και της Πολεμικής Αεροπορίας. Μα οι κατασκηνώσεις ανέκαθεν ντε φάκτο με την έναρξη φωτιάς σε κοντινή περιοχή εκκενώνονται είτε από τον φορέα που ανήκουν είτε από τους γονείς των παιδιών. Στα δε θέρετρα το 90 % των παραθεριστών έχουν τα ΙΧ τους και σίγουρα αμφότερες οι κατηγορίες βρίσκονται σε ορισμένο χώρο. Άρα δεν υπάρχει σύγκριση. Μην ξεχνάτε οτι οι ΕΔ έχουν από χρόνια σχέδια αραίωσης διασποράς υλικών προσωπικού και μέσων και εξασκούνται σ΄αυτά.
Τι έφταιξε λοιπόν. Σε κάθε επιχειρησιακό σχέδιο όσο οργανωμένο και σχεδιασμένο να αντιμετωπίσει μια κατάσταση υπάρχει ο αστάθμητος παράγοντας ο οποίος πιθανώς να μπορεί ή να μην να προβλεφθεί. Για να μπορεί να προβλεφθεί προυποθέτει πολλαπλό επίπεδο σχεδιασμού, επάρκεια δυνάμεων, αντίστοιχο εργαλείο αντιμετώπισης εξειδικευμένης απειλής και επιπλέον εκπαίδευση επ ‘ αυτού. Με λίγα λόγια το σχέδιο να είναι ικανό να καλύπτει δύο ή και περισσότερα ασύμβατα μέτωπα.
Συνήθως τα αρχικά σχέδια προβλέπουν αντιμετώπιση μιας κατηγορίας κατάστασης αλλά να συμπεριλαμβάνουν επι μέρους υποκαταστάσεις αλλά με ένα σενάριο. Σίγουρα δεν υπήρχε σχέδιο εκκένωσης από την θάλασσα στην προκειμένη περίπτωση επειδή δεν υπήρχαν σε ετοιμότητα τέτοιου είδους πλοιάρια γι΄αυτό επιστρατεύτηκαν στην ουσία ιδιώτες και ορισμένες λέμβοι ίσως του λιμενικού.
Στην πράξη όταν υπάρχουν πολλαπλές απειλές και δεν υπάρχει επάρκεια μέσων ώστε η διασπορά δυνάμεων να μην προκαλέσει σύγχυση στις υπάρχουσες διασπαρείσες δυνάμεις, τότε μπαίνει στη μέση ο αυτοσχεδιασμός όπου προυπόθεση για αυτό είναι να υπάρχουν άριστα εκπαιδευμένοι μικροί ηγήτορες με διακαιοδοσία άμεσης λήψης και εκτέλεσης απόφασης μιας και θα είναι επόπτες του προβλήματος άμεσα.Επι παραδείγματι, όταν θα προκύψει π. χ ένα πρόβλημα διακοπής των επικοινωνιών. Συμβαίνει άλλωστε κάτι τέτοιο.
Στην προκειμένη περίπτωση η φωτιά στα Γεράνεια όρη (Κινέττα)με την γειτνίαση με τα διυληστήρια έριξε το βάρος της πυρόσβεσης σ’ αυτή την περιοχή σε συνάρτηση με την χαμηλή από αέρος ορατότητας λόγω των χαμηλών βάσεων και όγκου νεφών καπνού,την αύξηση της έντασης των ανέμων και την συνεχή εκμετάλλευση των εναερίων μέσων έως τελευταίου φωτός.
Τώρα η εκκένωση που αποφασίσθηκε από τον τοπικό Δήμαρχο που δεν ήταν στην ουσία οργανωμένη εκκένωση αλλά φυγή δεν προκάλεσε τα ίδια με την τραγική περιοχή στο Μάτι επειδή η διεύθυνση των ανέμων δυτικοί-βορειοδυτικοί δεν έσπρωξαν την φωτιά με την ίδια ένταση και ταχύτητα στον οικισμό της Κινέττας. Όποιος γνωρίζει χωροταξικά την περιοχή της Κινέττας θα καταλάβει τι εννοώ και επιπλέον αυτή η περιοχή έχει ανετότερες κάθετες οδούς διαφυγής προς την συγκεκριμένη διεύθυνση της φωτιάς και δεν περιορίζεται σε παράλληλες προς αυτήν ή μετωπικές. (Νεα εθνική οδός- Παλαιά εθνική οδός, παράπλευρες βοηθητικές οδοί)
Ο αστάθμητος παράγοντας ήταν η ώρα της δεύτερης φωτιάς με συνθήκες ανέμων ήδη ισχυρών, όπου πρόσκαιρα καθήλωσε τααεροσκάφη στα αεροδρόμια και επιπλέον η διεύθυνση των ανέμων που την οδήγησε μαθηματικά στην κατοικημένη περιοχή του Βουτζά και του Ματιου. Αν υπήρχε ενδιάμεση ακατοίκητη έκταση ικανή να καθυστερήσει την ταχύτητα και φορά της φωτιάς θα έδινε χρόνο στις δυνάμεις να αναδιπλωθούν και να κάνουν ρίψεις από αέρος εκτός κατοικημένων περοχών και οπωσδήποτε αν ήταν χαμηλότερηη ένταση των ανέμων ώστε να μην δυσκολεύει την ασφάλεια των πτήσεων.
Στις κατοικημένες περιοχές είναι ρίσκο να γίνονται ρίψεις νερού γιατί το βάρος του νερού μπορεί να συνθλίψει οτιδήποτε βρεθεί στη φορά του. Έτσι ένας παράγοντας της εναέριας πυρόσβεσης εξέλιπε και κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν την φωτιά μόνο οι επίγειες δυνάμεις όταν αυτή έφτασε θεριεμένη στην υποτιθέμενη αντιπυρική ζώνη ασφαλείας, την λεωφόρο Μαραθώνος.
Όπου όμως παρά τις γενναίες προσπάθειες δεν ήταν ικανές μόνες να αντιμετωπίσουν φλόγες και θερμικά φορτία τέτοιας υψηλής έντασης πρωτόγνωρες για τα συνήθη δεδομένα. Από αυτό το γεγονός η Πυροσβεστική δεν μπόρεσε να μπει στον οικιστικό δασωμένο ιστό με αποτέλεσμα να μην υπάρχει στη συνέχεια πληροφόρηση και για τον όγκο των πολιτών που μοιραία βρήκαν διέξοδο στη θάλασσα, όσοι τουλάχιστο στάθηκαν τυχεροί.
Η πρώτη αναφορά για ανθρώπων στη θάλασσα δόθηκε από τα μέσα όταν το οχηματαγωγό πλοίο γραμμής σταμάτησε για να περισυλλέξει ναυαγούς. Ως εκείνη την ώρα το Κεπιχ της πυροσβεστικής αλλά και των υπολοίπων δεν είχε απόλυτα σαφή εικόνα.
Ένα λάθος λοιπόν που έγινε ήταν η μη έγκαιρη ενεργοποίηση όλου του συστήματος έρευνας-θαλάσσιας διάσωσης με επιπλέον αεροσκάφη C-130 να κάνουν ρίψη φωτιστικών βομβών ώστε να γίνει ορατή απο τα πλωτά σκάφη η θαλάσσια περιοχή και να συνδράμει το Λιμενικό στην διάσωση υπό άπλετο φως.
Έτσι λοιπόν στρατηγοί μου αν θα μιλούσαμε για μια εκκένωση στο Μάτι θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε καλύτερα τον όρο φυγή γιατί η εκκένωση προυποθέτει χρόνους ανθρώπινο δυναμικό και μέσα.Μην ξεχνάτε άλλωστε οτι εσείς ήσασταν αρχηγοί κάποτε. Γιατί δεν τα σχεδιάσατε; Θα μου πείτε δεν προβλέψατε την κλιματική αλλαγή; Κι αν τα προβλέψατε και τα σχεδιάσατε γιατί δεν τα επιβάλλατε στην πολιτική ηγεσία.
Αν σας αγνοούσε απλά θα ήταν εντιμότερο να υποβάλλατε την παραίτησή σας τότε πριν να έχουμε τώρα τα θύματα. Βγαίνετε λοιπόν τώρα θα το πω αν και οι στιγμές δεν είναι ενδεδειγμένες στα αντιπολιτευόμενα κανάλια και προσδοκάτε θεσουύλα μήπως;
Ξεχνώντας την σαμαρική εσκεμμένη «αμέλεια» που εν όψει τότε εκλογών άφησε για πέντε μόνο μίλλια εντός των ιταλικών χωρικών υδάτων την ευθύνη διάσωσης των συμπολιτών μας στο Norman Atlantic στους Ιταλούς με όλα τα επακόλουθα στέλνοντας με τα χίλια ζόρια μετά από τρεις μέρες τη φρεγάτα Ναβαρίνο. Εσείς ήσασταν αρχηγοί τότε. Δεν μπορώ την υποκρισία συγχωρήστε με.
Φτάνουμε λοιπόν πάλι στον φαύλο κύκλο που μας κατατρέχει σε κάθε μας πρόβλημα. Η αλήθεια και τα τυχόν μέτρα θα ματώσουν. Οι ασκήσεις εκκένωσης αν ποτε γίνουν θα ατονήσουν γιατί οι ξερόλες θα πουν «τι μαλακίες -συγγνώμη για την έκφραση- μας βάζετε να κάνουμε». Τα σχέδια θα κριθούν ακριβά και βέβαια οι μάντρες για να πέσουν για ελεύθερη πρόσβαση στις ακτές θα σκοντάψουν στις χρονοβόρες δικαστικές διαμάχες. Μου έρχονται στο νου οι στίχοι του Γκάτσου επίκαιροι και διαχρονικοί.
Δεν έχω σπίτι πίσω για να ρθω
Ούτε κρεβάτι για να κοιμηθώ
Δεν έχω δρόμο ούτε γειτονιά
Να περπατήσω μια Πρωτομαγιά

Γράφει ο Νίκος Κουζίνης

Πώς βοηθάμε τα παιδιά μετά από μια φυσική καταστροφή;



Η Ένωση Σχολικών Ψυχολόγων εξέδωσε ανακοίνωση, ως προς τις φυσικές καταστροφές οι οποίες συχνά είναι ιδιαίτερα τραυματικές στα παιδιά και τους νέους. Πιο αναλυτικά αναφέρει:
Πληροφορίες για γονείς και εκπαιδευτικούς.
Οι φυσικές καταστροφές μπορεί να είναι και συχνά είναι ιδιαίτερα τραυματικές στα παιδιά και νέους. Το βίωμα ενός επικίνδυνου ή βίαιου σεισμού ή πλημμύρας, θύελλας ή άλλων ξαφνικών αλλαγών στο περιβάλλον είναι τρομακτικό ακόμη και για τους ενήλικες, και η καταστροφή στο οικείο περιβάλλον (δηλαδή, το σπίτι και την κοινότητα) μπορεί να είναι μακράς διαρκείας και βασανιστικά ενοχλητική και οδυνηρή. Συχνά επηρεάζεται μια ολόκληρη κοινότητα, υπονομεύοντας περαιτέρω την ικανότητα ενός παιδιού να νοιώσει ασφάλεια και να αντιληφθεί τι είναι ομαλό και κανονικό στη ζωή.
Όλα αυτά αποτελούν παράγοντες που προκαλούν και αναδεικνύουν μια ποικιλία από μοναδικά ζητήματα και που δοκιμάζουν την ψυχική ικανότητα προσαρμογής, μαζί με τα ειδικά πρακτικά ζητήματα που προκαλούνται από το είδος και τη μορφή των φυσικών καταστροφών (την καταστροφή του σπιτιού ή/και όλης της γειτονιάς/κοινότητας, ανάγκη μεταστέγασης).
Συχνά η προσοχή εστιάζεται μόνο στα πρακτικά ζητήματα ή/ και στις παθολογικές αντιδράσεις ορισμένων ατόμων. Παραγνωρίζονται οι συνέπειες στο ρόλο της οικογένειας και του ψυχοκοινωνικού περιβάλλοντος στην ελάττωση ή την επιδείνωση του ατομικού τραύματος, αλλά παραγνωρίζονται και οι συναισθηματικές αντιδράσεις της πλειοψηφίας των ατόμων που ζουν τη καταστροφή και δοκιμάζουν την ικανότητα προσαρμογής τους και αντιμετώπισης των νέων αναγκών.


Τα γεγονότα του σεισμού είναι τέτοια που συνταράζουν όχι μόνο τα σπίτια αλλά και το γνωστικό σύστημα του ατόμου και το συναισθηματικό του κόσμο. Τα παιδιά, όταν τελειώσει η άμεση απειλή, αναζητούν επαφή με τους ενήλικες που είναι σημαντικοί στη ζωή τους και περιμένουν καθοδήγηση στο πώς να διαχειριστούν τις αντιδράσεις τους στα γεγονότα.
Οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί, και όσοι ασχολούνται με την φροντίδα τους μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά και τους νέους να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες μιας φυσικής καταστροφής παραμένοντας ήρεμοι και διαβεβαιώνοντας και καθησυχάζοντας τα παιδιά ότι δεν κινδυνεύουν και όλα θα πάνε καλά. Από την πρώτη στιγμή, με άμεση ανταπόκριση, θα πρέπει να δοθεί έμφαση σε προσπάθειες διδασκαλίας στρατηγικών αποτελεσματικής αντιμετώπισης, προώθησης υποστηρικτικών σχέσεων, και βοήθειας στα παιδιά να κατανοούν τις συναισθηματικές και άλλες αντιδράσεις τους και να καταλάβουν ότι δεν είναι τα μόνα που αντιδρούν περίεργα και συναισθηματικά.
Τα σχολεία και οι σχολικές δραστηριότητες μπορούν να βοηθήσουν και μπορούν να έχουν ένα σημαντικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία, παρέχοντας ένα σταθερό και οικείο περιβάλλον. Το σχολικό προσωπικό, ως ενήλικες φροντίδας, μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να επιστρέψουν στις κανονικές δραστηριότητες και ρουτίνες (στο μέτρο του δυνατού), και να παρέχει μια ευκαιρία να μετατραπεί ένα τρομακτικό γεγονός σε μια εμπειρία μάθησης.
Η αποκατάσταση μπορεί να πάρει χρόνο.
Αν και οι φυσικές καταστροφές μπορεί να διαρκέσουν μόνο ένα μικρό χρονικό διάστημα, οι επιζώντες μπορεί να ζουν με τα επακόλουθα της καταστροφής για μήνες ή και χρόνια. Η συνεργασία μεταξύ της σχολικής ομάδας κρίσης και ενός συνόλου φορέων της Κοινότητας – Δήμου, κρατικών υπηρεσιών και οργανώσεων είναι αναγκαία για να υπάρχει επαρκής ανταπόκριση στις πολλές ανάγκες των παιδιών, των οικογενειών και της κοινότητας μετά από μια φυσική καταστροφή. Οι οικογένειες συχνά υποχρεώνονται να έχουν συγχρόνως συναλλαγές με πολλά πρόσωπα και ποικίλους φορείς (π.χ., πραγματογνώμονες, εργολάβους, ηλεκτρολόγους, Ερυθρό Σταυρό, ειδικούς, κ.λ.π.).
Η επούλωση των πληγών μετά από μια φυσική καταστροφή παίρνει το χρόνο. Ωστόσο, η έγκαιρη προετοιμασία και η άμεση ανταπόκριση θα διευκολύνει την μετέπειτα προσαρμογή και την επούλωση του ψυχολογικού τραύματος.


Πιθανές αντιδράσεις των παιδιών και των νέων σε φυσικές καταστροφές.
Η σοβαρότητα των αντιδράσεων των παιδιών θα εξαρτηθεί από τους συγκεκριμένους παράγοντες κινδύνου. Αυτοί περιλαμβάνουν την έκθεση στο πραγματικό γεγονός, τις σωματικές βλάβες ή την απώλεια ενός αγαπημένου, το επίπεδο γονικής υποστήριξης, την μετακίνηση από το σπίτι τους ή την Κοινότητα, το επίπεδο της φυσικής καταστροφής, και τους προ-υπάρχοντες κινδύνους, όπως μια προηγούμενη τραυματική εμπειρία ή ψυχική ασθένεια. Οι ενήλικες πρέπει να επικοινωνούν με έναν επαγγελματία εάν τα παιδιά εμφανίζουν σημαντικές αλλαγές στη συμπεριφορά ή οποιοδήποτε από τα ακόλουθα συμπτώματα για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Παιδιά προσχολικής ηλικίας: πιπίλισμα αντίχειρα, ενούρηση, σωματική προσκόλληση και εξάρτηση από τους γονείς, διαταραχές ύπνου, απώλεια της όρεξης, φόβο για το σκοτάδι, παλινδρόμηση στη συμπεριφορά, και απόσυρση από τους φίλους και τις συνήθεις δραστηριότητες.
Παιδιά του δημοτικού σχολείου: αψιθυμία, επιθετικότητα, σωματική προσκόλληση, εφιάλτες, αποφυγή σχολείου, δυσκολία συγκέντρωσης, και απόσυρση από τις δραστηριότητες και τους φίλους.
Έφηβοι: διαταραχές ύπνου και διατροφής, διέγερση, αύξηση των συγκρούσεων, σωματικές ενοχλήσεις, παραβατική συμπεριφορά, και δυσκολία συγκέντρωσης.
Μια μειοψηφία των παιδιών μπορεί να διατρέχει κίνδυνο να εμφανίσει διαταραχή μετατραυματικού στρες (PTSD) μετά από ένα – τρεις μήνες ή και περισσότερο χρόνο μετά το επώδυνο γεγονός. Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν αυτά που αναφέρονται παραπάνω, καθώς επίσης το βίωμα εκ νέου της καταστροφής κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού ή/και στα όνειρα, αναμονή και προφυλάξεις ή αίσθημα ότι η καταστροφή συμβαίνει πάλι, αποφυγή υπενθύμισης της καταστροφής, γενικό μούδιασμα σε συναισθηματικά θέματα και αυξημένα συμπτώματα διέγερσης, όπως αδυναμία συγκέντρωσης της προσοχής και αντιδράσεις τρόμου. Ορισμένοι έφηβοι, αν και σπάνια, μπορεί επίσης να διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να επιχειρήσουν την αυτοκτονία αν πάσχουν από σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, όπως PTSD ή κατάθλιψη. Και πάλι, οι ενήλικες πρέπει να ζητήσουν επαγγελματική βοήθεια ψυχικής υγείας για τα παιδιά που παρουσιάζουν αυτά τα συμπτώματα.
Όμως η πλειοψηφία των παιδιών μπορεί και μάλλον δεν θα έχει πρόβλημα και θα βρει το δρόμο της. Αλλά το κόστος αποκατάστασης και οι πιθανές συνέπειες στους άλλους μπορεί να μετριαστούν αν τα παιδιά και οι παιδαγωγοί τους έχουν την κατάλληλη ψυχολογική υποστήριξη.
Αμέσως μετά από μια φυσική καταστροφή: πληροφορίες για γονείς και εκπαιδευτικούς.
Παραμένουμε ήρεμοι και καθησυχαστικοί. Τα παιδιά παίρνουν μηνύματα και έχουν πρότυπα αντίδρασης από τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς, ιδιαίτερα τα μικρά παιδιά. Μαζί τους αναγνωρίζουμε την απώλεια ή την καταστροφή, αλλά υπογραμμίζουμε τις προσπάθειες της Κοινότητας/Δήμου για την αποκατάσταση της τάξης και καθαριότητας και για την ανοικοδόμηση. Αν η οικογένεια και οι φίλοι τους μπορούν, τους διαβεβαιώνουμε ότι τους σκέπτονται και θα φροντίσουν για τις ανάγκες τους και ότι η ζωή θα επανέλθει στο φυσιολογικό.
Αναγνωρίζουμε και εξομαλύνουμε τα συναισθήματά τους. Δίνουμε την ευκαιρία στα παιδιά να συζητήσουν τα συναισθήματα και τις ανησυχίες τους, και να ρωτήσουν για όποιο θέμα τους απασχολεί για το γεγονός. Ακούμε με ενσυναίσθηση και με αποδοχή των συναισθημάτων τους. Είναι πολύ σημαντική η ακρόαση με κατανόηση. Τους πληροφορούμε ότι οι αντιδράσεις τους είναι φυσιολογικές και αναμενόμενες.
Ενθαρρύνουμε τα παιδιά να μιλήσουν για συμβάντα που σχετίζονται με την καταστροφή. Τα παιδιά χρειάζονται την ευκαιρία να συζητήσουν τις εμπειρίες τους σε ένα ασφαλές περιβάλλον αποδοχής. Οργανώνουμε δραστηριότητες που ενθαρρύνουν τα παιδιά να συζητήσουν τις εμπειρίες τους. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα μεθόδων (λεκτικές και μη λεκτικές) και να περιλαμβάνει διάφορα σχέδια δράσης (π.χ., ζωγραφική, ιστορίες, δράμα, μουσική, ηχογράφηση και καταγραφή βίντεο). Αναζητούμε τη βοήθεια του σχολικού ψυχολόγου, σύμβουλου, ή άλλου ειδικού εάν χρειαζόμαστε βοήθεια με ιδέες στην οργάνωση των δραστηριοτήτων ή στη διαχείριση της συζήτησης.
Προωθούμε θετική αντίδραση και δεξιότητες επίλυσης των προβλημάτων. Οι δραστηριότητες θα πρέπει να διδάσκουν στα παιδιά πώς να εφαρμόσουν τις δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων στους στρεσογόνους παράγοντες που σχετίζονται με την καταστροφή. Ενθαρρύνουμε τα παιδιά να αναπτύξουν ρεαλιστικές και θετικές μεθόδους αντιμετώπισης και οι οποίες αυξάνουν την ικανότητά τους να διαχειρίζονται το άγχος τους και να προσδιορίζουν τις στρατηγικές που ταιριάζουν με κάθε κατάσταση.
Δίνουμε σημασία στην ψυχική ανθεκτικότητα των παιδιών.Επικεντρώνουμε στις ικανότητές τους. Βοηθάμε τα παιδιά να θυμηθούν και να περιγράψουν τι έχουν κάνει στο παρελθόν που τους βοήθησε να ξεπεράσουν το φόβο ή την αναστάτωσή τους. Τους εστιάζουμε την προσοχή σε περιπτώσεις άλλων καταστροφών και σε κοινότητες που έχουν βιώσει παρόμοιες καταστροφές και έχουν ξαναβρεί συνθήκες ομαλής ζωής (π.χ., Κεφαλονιά το 1953, Αθήνα, στο παρελθόν Σαντορίνη, στο εξωτερικό Μαϊάμι και Τσάρλεστον Η.Π.Α., σεισμός και τσουνάμι).
Ενίσχυση της φιλίας των παιδιών και της αλληλο-υποστήριξης συνομηλίκων και συμμαθητών. Τα παιδιά με συναισθηματική υποστήριξη από τους άλλους είναι σε καλύτερη θέση να αντιμετωπίσουν τις αντιξοότητες. Οι σχέσεις των παιδιών με τους συνομηλίκους μπορούν να είναι πηγή ιδεών και προτύπων για το πώς να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες και μπορούν να βοηθήσουν να μειωθεί η απομόνωση. Σε πολλές περιπτώσεις καταστροφών, οι φιλίες μπορεί να αποδιοργανωθούν εξαιτίας της μετεγκατάστασης της οικογένειας. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι γονείς μπορεί να είναι λιγότερο διαθέσιμοι για την παροχή στήριξης στα παιδιά τους λόγω της δικής τους εξάντλησης και λόγω του ότι τους έχουν καταβάλει τα συναισθήματα τους. Δραστηριότητες που προκαλούν τα παιδιά να συνεργάζονται σε μικρές ομάδες μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά και να τα ενισχύσουν να έχουν υποστηρικτικές σχέσεις με τους συνομηλίκους τους.
Προσέχουμε τις δικές μας ανάγκες. Δίνουμε χρόνο για τον εαυτό μας και προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε τις δικές μας αντιδράσεις στην κατάσταση όσο το δυνατόν πληρέστερα. Βοηθούμε τα παιδιά μας καλύτερα εάν οι ίδιοι είμαστε καλά. Αν είμαστε αγχωμένοι ή στενοχωρημένοι, τα παιδιά μας είναι πιο πιθανό να αισθάνονται το ίδιο. Μιλήστε με άλλους ενήλικες όπως μέλη της οικογένειας, φίλοι, ή σύμβουλοι. Είναι σημαντικό να μην μένουμε μόνοι μας και να εγκλωβιζόμαστε στους φόβους ή το άγχος. Το μοίρασμα των συναισθημάτων με άλλους συχνά κάνει τους ανθρώπους να συνδέονται μεταξύ τους περισσότερο και να αισθάνονται πιο ασφαλείς. Φροντίζουμε τη σωματική υγεία μας. Αφιερώνουμε χρόνο, ακόμη και αν δεν μπορούμε παρά μόνο λίγο, για να κάνουμε πράγματα που μας αρέσουν. Αποφεύγουμε τη χρήση ναρκωτικών ουσιών ή αλκοόλ για να νοιώσουμε καλύτερα.
Αμέσως μετά από μια φυσική καταστροφή: πληροφορίες ειδικά για τα σχολεία.
Εντοπίζουμε τα παιδιά και τους νέους που είναι υψηλού κινδύνου και σχεδιάζουμε παρεμβάσεις. Οι παράγοντες κινδύνου περιγράφονται πιο πάνω στην ενότητα για τις αντιδράσεις των παιδιών. Οι παρεμβάσεις μπορεί να περιλαμβάνουν συζητήσεις στην τάξη, ατομική συμβουλευτική, συμβουλευτική σε μικρή ομάδα ή οικογενειακή θεραπεία. Από συζητήσεις στην τάξη, και διατηρώντας στενή επαφή με εκπαιδευτικούς και γονείς, η σχολική ομάδα αντιμετώπισης της κρίσης (π.χ. εκπαιδευτικός, ψυχολόγος, κοινωνικός λειτουργός) μπορεί να βοηθήσει να εντοπιστούν οι μαθητές που χρειάζονται εξωσχολικές υπηρεσίες συμβουλευτικής. Επίσης, χρειάζεται να προβλεφθεί μηχανισμός αυτο-παραπομπής και παραπομπής των μαθητών από τους γονείς.
Δίνεται χρόνος και ευκαιρία στους μαθητές να συζητήσουν την καταστροφή. Ανάλογα με την κατάσταση, οι εκπαιδευτικοί μπορεί να είναι σε θέση να καθοδηγήσουν αυτή τη συζήτηση στην τάξη, ή οι μαθητές μπορούν να συναντήσουν τον ψυχολόγο του σχολείου ή άλλο ειδικό ψυχικής υγείας στο πλαίσιο μια ομάδας παρέμβασης στην κρίση. Οι συζητήσεις στην τάξη βοηθούν τα παιδιά να προσεγγίσουν με τη λογική την καταστροφή. Επίσης, ενθαρρύνουν τους μαθητές να αναπτύξουν αποτελεσματικά μέσα αντιμετώπισης και προσαρμογής, ανακαλύπτουν ότι οι συμμαθητές μοιράζονται παρόμοιες ερωτήσεις, και αναπτύσσουν δίκτυα αλληλοϋποστήριξης συνομηλίκων. Αλλά οι εκπαιδευτικοί δεν θα πρέπει να αναμένεται να διεξάγουν τέτοιες συζητήσεις, εάν τα παιδιά έχουν επηρεαστεί σοβαρά, ή αν οι ίδιοι νοιώθουν εξάντληση.
Δίνεται χρόνος και ευκαιρία στο προσωπικό για να συζητήσουν τα συναισθήματά τους και να μοιραστούν τις εμπειρίες τους. Ακόμη και τα μέλη της ομάδας υποστήριξης θα πρέπει να έχουν εξίσου την ευκαιρία να λάβουν υποστήριξη από έναν εκπαιδευμένο επαγγελματία ψυχικής υγείας. Η παρέμβαση σε καταστάσεις κρίσης απομυζά συναισθηματικά και οι προσφέροντες υποστήριξη θα πρέπει να έχουν ευκαιρία για την επεξεργασία της δικής τους ανταπόκρισης στην κρίση. Σε αυτούς μπορεί να περιλαμβάνονται οι εκπαιδευτικοί και λοιπό σχολικό προσωπικό, αν αυτοί ανέλαβαν ρόλο προσφοράς υπηρεσιών στους μαθητές σε κρίση.
Εξασφαλίζουμε πρόσθετη ψυχολογική υποστήριξη. Συχνά πολλοί ειδικοί ψυχικής υγείας είναι πρόθυμοι να παρέχουν υποστήριξη αμέσως μετά από μια φυσική καταστροφή. Όμως μπορεί να λείπουν μακροπρόθεσμες και μεγάλης διάρκειας υπηρεσίες. Ο Ψυχολόγος του σχολείου μαζί με την ομάδα κρίσης μπορεί να βοηθήσει στην παροχή και το συντονισμό των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, αλλά είναι σημαντικό επί πλέον να συνδεθεί με κοινοτικές υπηρεσίες προκειμένου να διασφαλιστεί η παροχή μιας τέτοιας μακροπρόθεσμης βοήθειας. Στην ιδανική περίπτωση αυτές οι σχέσεις θα πρέπει να έχουν προκαθορισθεί από το σχέδιο υποστήριξης στις έκτακτες ανάγκες.
Βοηθώντας τα παιδιά να προσαρμοστούν στη μετεγκατάσταση μετά από μια φυσική καταστροφή.
Η μετεγκατάσταση και υποχρεωτική αλλαγή τοποθεσίας κατοικίας είναι συχνή μετά από μια καταστροφή και δημιουργεί μοναδικές προκλήσεις αντιμετώπισης. Μπορεί να συμβάλλει στην κοινωνική, περιβαλλοντική πίεση και το ψυχολογικό στρες που βιώνουν τα παιδιά και οι οικογένειές τους. Τα παιδιά θα επηρεαστούν περισσότερο από τις αντιδράσεις των γονέων τους και άλλα μέλη της οικογένειας, τη διάρκεια της μετεγκατάστασης, το δικό τους στυλ αντίδρασης στις δυσκολίες και τη συναισθηματική ικανότητα άμεσης αντιδράσεως, καθώς και την ικανότητά τους να μείνουν συνδεδεμένοι με τους φίλους και άλλα γνωστά άτομα και δραστηριότητες.
Στο βαθμό που είναι δυνατό οι γονείς και όλοι οι άλλοι που φροντίζουν τα παιδιά θα πρέπει να:
  • Παρέχουν ευκαιρίες για να δουν τα παιδιά τους φίλους τους.
  • Μεταφέρουν κατά τη διαμονή στην προσωρινή κατοικία προσωπικά αντικείμενα που έχουν συμβολική αξία και το παιδί εκτιμά.
  • Καθιερώνουν ρουτίνα για κάποιες καθημερινές δραστηριότητες, έτσι ώστε κάθε παιδί να έχει μια αίσθηση του τι να περιμένει (στο οποίο συμπεριλαμβάνεται η επιστροφή στο σχολείο το συντομότερο δυνατό). Παρέχουν την ευκαιρία στα παιδιά να μοιραστούν τις ιδέες τους και να ακουστούν προσεκτικά οι ανησυχίες ή οι φόβοι.
  • Είναι ευαίσθητοι στην αναστάτωση που μπορεί να προκαλέσει η μετεγκατάσταση και ανταποκρίνονται στις ανάγκες του παιδιού.
  • Λαμβάνουν υπόψη το αναπτυξιακό επίπεδο και τις μοναδικές εμπειρίες κάθε παιδιού. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι, όπως τα παιδιά διαφέρουν, το ίδιο διαφέρουν οι αντιδράσεις τους στην αναστάτωση της μετεγκατάστασης.
Επιπλέον, από το προσωπικό του σχολείου πρέπει να:
  • Εξακριβώνεται η κατάσταση του κάθε παιδιού στο σχολείο. Πρέπει να γίνεται επικοινωνία με κάθε παιδί που απουσιάζει και να καταγράφεται το αποτέλεσμα. Να εντοπίζονται οι ανάγκες των παιδιών των οποίων το σπίτι καταστράφηκε ή υπέστη ζημιές.
  • Αναζητούνται οι αριθμοί τηλεφώνου και διευθύνσεις για κάθε μαθητή που υποχρεώθηκε να μετεγκατασταθεί.
  • Ενθαρρύνονται οι συμμαθητές να τους γράψουν νέα ή να τους τηλεφωνήσουν.
  • Ακούγονται οι προτάσεις των μαθητών, η περιγραφή των βιωμάτων τους και να παρατηρείται η συμπεριφορά τους.
  • Παίρνει χρόνο για να κατανοήσουν και να προσαρμοστούν τα παιδιά σε καταστροφές. Είναι απόλυτα φυσιολογικό να συζητούν για τα γεγονότα ξανά και ξανά. Δίνονται ευκαιρίες στα παιδιά να συζητήσουν πώς αντιμετωπίζουν την κατάσταση και τι τους διευκολύνει να προσαρμοστούν.
  • Χρησιμοποιούνται δημιουργικές δραστηριότητες και οι τέχνες (π.χ., δραματοποίηση, ζωγραφική, μουσική, φωτογραφία) για να βοηθηθούν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους.
  • Προσφέρεται βοήθεια στις οικογένειες για τη χρήση κοινοτικών πόρων και υπηρεσιών. Προσκαλούνται στο σχολείο φορείς και υπηρεσίες που μπορούν να αντιμετωπίσουν ανάγκες που σχετίζονται με την στέγαση και βοηθήματα.
  • Διασφαλίζεται ότι τα παιδιά έχουν κάθε αναγκαία ιατρική και ψυχολογική στήριξη.
  • Διασφαλίζεται η ολοήμερη λειτουργία του σχολείου όταν χρειάζεται. Αν είναι δυνατόν, με εθελοντές γονείς κ.λ.π., διευρύνεται το ωράριο ακόμη και το Σαββατοκύριακο.
  • Ενσωματώνονται πληροφορίες σχετικά με την καταστροφή σε σχετικά μαθήματα, ανάλογα με την περίπτωση π.χ. φυσικές επιστήμες, μαθηματικά, ιστορία και γλώσσα.
  • Αναγνωρίζονται και γίνονται σεβαστά τα ΒΑΣΙΚΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ του κάθε παιδιού, και το γεγονός ότι όλα τα παιδιά χρειάζονται τέσσερα πράγματα:
Τρεις ή περισσότερους υποστηρικτές ή σημαντικούς ενήλικες στη ζωή τους εκτός από τους γονείς τους. Μια αίσθηση προστασίας, ασφάλειας και ανήκειν στο σπίτι τους, το σχολείο και τη γειτονιά τους. Τρεις ή περισσότερες ώρες κάθε εβδομάδα από οργανωμένες δραστηριότητες που εποπτεύονται από έναν ενήλικο. Συμμετοχή ή εθελοντική υπηρεσία.


Οι ''συμπεθεροι απο τα Τιρανα'' στο Θεοδωρειο Σερρων



Μια πολυ ομορφη παρασταση απολαυσαν οι κατοικοι του Θεοδωρειου οπως και της γυρω περιοχης την Τεταρτη 25 Ιουλιου 2018 στην πλατεια του χωριου.

Οι ''Συμπεθεροι απο τα Τιρανα '' επισκεφθηκαν την περιοχη μας σε μια δυσκολη στιγμη πανελλαδικα παρολαυτα προσφεραν γελιο και εκαναν τους θεατες να ξεφυγουν απο τις δραματικες στιγμες των πυρκαιων.

Αξιοι συγχαρητηριων ολοι οι συντελεστες της παραστασης οπως και η πρωτοβουλια του Δημαρχου να τολμησει να δωσει ζωη σε ενα απομακρυσμενο χωριο του δημου μας κατι το οποιο πετυχε.








































































(Παιδικο πρωταθλημα) Ολυμπιακος Ροδοπολης - Πανσερραικος 1-4

Στα πλαισια του παιδικου πρωταθληματος πραγματοποιηθηκε χθες Σαββατο 10/11/2018 στο Δημοτικο γηπεδο Ροδοπολης  ''Αποστολος Φ...