Τετάρτη, 31 Ιανουαρίου 2018

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΡΟΔΟΠΟΛΗΣ - ΔΟΞΑ ΛΙΘΟΤΟΠΟΥ


Εθισμος και Cyberbulling




Σύγχρονα ηλεκτρονικά φαινόμενα πρόκειται να αναλυθούν και να σχολιαστούν, με σκοπό την ενημέρωση για τη σωστή χρήση και τους πιθανούς κινδύνους του διαδικτύου - Η ημερίδα απευθύνεται σε γονείς, κηδεμόνες και εκπαιδευτικούς και είναι ανοιχτή προς το κοινό στο Συνεδριακο κεντρο Κιλκις την Τεταρτη 31/1/2018 και ωρα 18:00

Σύντομες ιστορίες από τη ζωή των αρχαίων Μακεδόνων




Σταύρος ΚαλεντερίδηςΠολιτικός επιστήμονας - διεθνολόγος/επικοινωνιολόγος   



Αρχές 7ου αιώνα π.Χ.Ο Περδίκκας κοιτάει τον βασιλιά της Λεβαίας ο οποίος βρίσκεται εκτός εαυτού. Δίπλα του, τα μεγαλύτερα του αδέρφια, ο Γαυάνης και ο Αέροπος είναι έτοιμοι να επιτεθούν στο βασιλιά ο οποίος αποφάσισε να τους διώξει από τη δούλεψη του δίχως να τους πληρώσει. Ο Περδίκκας κατανοεί την οργή των αδερφών του. Φυγάδες από το Άργος, περήφανοι όμως απόγονοι του Τημένου – αυτός με τη σειρά του απόγονος του Ηρακλή – οι τρεις τους έφτασαν στην ορεινή Μακεδονία με την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή. Η κατάσταση είναι έκρυθμη. Τρομαγμένος από κάποιο θεϊκό σημάδι, ο βασιλιάς αντί για πληρωμή, παραχωρεί ειρωνικά στα αδέρφια τον «ήλιο» που από την καπνοδόχο μπαίνει στο δωμάτιο και φωτίζει το χωματένιο δάπεδο. Οι Τημενίδες έχουν εξοργιστεί. Απαιτείται ωστόσο σύνεση διότι αν τα αδέρφια επιτεθούν στον βασιλιά τώρα, ίσως να μην κατορθώσουν να ξεφύγουν. Ο Περδίκκας γνέφει με αποφασιστικότητα στον εαυτό του, βγαίνει μπροστά, και αποδεχόμενος την «πληρωμή» χαράζει έναν κύκλο στο σημείο εκείνο περιμετρικά του ήλιου και αποχωρεί. Ψιθυριστά ωστόσο υπόσχεται εκδίκηση. Με αυτή την πράξη αυτοκυριαρχίας, ο νεαρός Περδίκκας αποδέχεται το πεπρωμένου του και υιοθετεί τον ήλιο ως οικόσημο του βασιλικού οίκου που ιδρύει, γνωστός σήμερα ως «ήλιος της Βεργίνας» (Ηροδότου Ιστορίαι, 8.137.1-8.137.5).
Λίγο καιρό μετά, τα αδέρφια κατεβαίνουν από τα υψίπεδα, και με ορμητήριο το όρος Βέρμιο, όχι μόνο παίρνουν την εκδίκηση τους, αλλά καταλαμβάνουν ολόκληρη την Μακεδονία. Στα πεδινά, ο Περδίκκας ακολουθεί ένα κοπάδι κατσικιών (αίγες), και στο σημείο που σταματούν αποφασίζει να χτίσει την πρωτεύουσα του, ονομάζοντας την Αιγές. Λόγω της καταγωγής τους από το Άργος, οι βασιλείς της δυναστείας του ονομάζονται Αργεάδες.
504 π.ΧΟ Αλέξανδρος Α’ (ἀλέξω + ἀνήρ =αυτός που προστατεύει τους ανθρώπους), έχει καταφθάσει στην Ολυμπία εδώ και δυο μέρες. Μόνο του μέλημα είναι η νίκη. Επιθυμεί διακαώς να δοξάσει στα πέρατα του Ελληνισμού την πατρίδα του, τη Μακεδονία. Κάποιοι συναθλητές του φοβούνται τις ικανότητες του βασιλιά και προσπαθούν να του απαγορέψουν να συμμετάσχει. Ωστόσο αυτός περιμένει στωικά τη σειρά του. Οι Ελλανοδίκες τον πλησιάζουν. Ο Αλέξανδρος χαμογελά. Στέκεται υπερήφανα μπροστά τους ως Έλλην, και αυτοί πράττουν το αυτονόητο. Επιβεβαιώνουν την Αργεία καταγωγή του και τον καλούν να αγωνισθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Την επόμενη μέρα ο Αργεάδης Βασιλεύς παίρνει μέρος στο αγώνισμα δρόμου ενός σταδίου και τερματίζει δεύτερος, στον ίδιο χρόνο με τον πρώτο συναθλητή του. Περιχαρής και ικανοποιημένος επιστρέφει στην ιδιαίτερη πατρίδα του, έχοντας κερδίσει αιώνια υστεροφημία, και δόξα για τη Μακεδονία (Ηροδότου Ιστορίαι, 5.22.1-5.22.2).
408/7 π.Χ.Ο Αρχέλαος (=αυτός που ηγείται του λαού) είναι λάτρης των τεχνών. Είχε την ευτυχία στο παρελθόν να φιλοξενήσει πλήθος καλλιτεχνών στην Μακεδονική αυλή. Κανείς όμως δεν μπορεί να συγκριθεί με τον τραγικό ποιητή που στέκεται τώρα απέναντι του. Ο Αρχέλαος κοιτάει το σωρό νομισμάτων που βρίσκεται στοιβαγμένος δίπλα στον θρόνο του. Όπως οι πρόγονοι του, έτσι και αυτός έχει κόψει νομίσματα τα οποία στην μία τους πλευρά φέρουν κεφαλή του ιδίου ή περικεφαλαία. Στην άλλη πλευρά αναγράφεται το δικό του όνομα, «ΑΡΧΕΛΑΟΣ», απεικονίζοντας έναν έφιππο άνδρα. Ωστόσο γνωρίζει καλά, ότι ο Αθηναίος τραγικός δεν επιδιώκει πλούτο. Του προσφέρει λοιπόν την μεγαλύτερη τιμή. Φιλοξενία στην Πέλλα, χώρο και ελευθερία να μεγαλουργήσει. Οι αυλικοί περιμένουν την απόκριση του ποιητή με κομμένη την ανάσα. Θα περάσουν μερικές στιγμές. Ο πάντα αυστηρός Ευριπίδης όμως, θα παραχωρήσει ένα μικρό χαμόγελο. Θα αποδεχθεί την πρόσκληση του βασιλιά και μέσα σε έναν μόλις χρόνο θα ολοκληρώσει τα δύο τελευταία μεγάλα του έργα, τον «Αρχέλαο» και τις «Βάκχες».
337 π.Χ.Ο Φίλιππος Β΄ (=φίλος των ίππων/αλόγων) βρίσκεται στην Κόρινθο.Αισθάνεται αισιόδοξος για την έκβαση των διαπραγματεύσεων. Νικητής σε ιππικούς αγώνες στην Ολυμπία και τους Δελφούς, έχει σίγουρα αποδείξει το σθένος και τη δύναμη του. Οι διπλωματικές και στρατιωτικές του νίκες είναι επίσης πολλές. Εδώ και καιρό εξασφάλισε συμμετοχή στο Ελληνικό Συνέδριο της Δελφικής Αμφικτυονίας, όταν απελευθέρωσε το μαντείο από τους Φωκείς. Πριν από ένα χρόνο το ίδιο το Συνέδριο προσέφυγε σε αυτόν και του έδωσε την ευκαιρία στη Χαιρώνεια να αποδείξει ξανά τις στρατηγικές του ικανότητες (Δημοσθένης, Περί Στεφάνου 18, 155).
Εκεί η καρδιά του ήταν ατσάλι. Μακεδόνες, Θεσσαλοί, Αργείοι και Αρκάδες αντιμετώπισαν τον συνασπισμένο στρατό των Αθηναίων και των Θηβαίων. Για ακόμα μια φορά, Έλληνες πολέμησαν Έλληνες. Όχι πια όμως. Τώρα ο Μακεδόνας βασιλιάς θέλει να πολεμήσει τον παλαιό αδυσώπητο εχθρό της ελευθερίας των Ελλήνων. Στο ιερό του Ποσειδώνα στην Ισθμία, ο Φίλιππος έχει μπροστά του απεσταλμένους από ολόκληρο τον Ελληνισμό. Η πανελλήνια ιδέα συνεπαίρνει το λόγο αλλά και την ψυχή του. Ο Αργεάδης βασιλιάς καλεί εδώ και τώρα για ίδρυση Κοινού Συνεδρίου των Ελλήνων. Προς μεγάλη του ικανοποίηση, το συνέδριο αποφασίζει για πανελλήνια εκστρατεία κατά των Περσών, και ανακηρύσσει τον ίδιο αρχιστράτηγο των Ελλήνων. Σκουπίζει τον ιδρώτα από το πρόσωπο του και ξεφυσάει. Οι μόχθοι του ανταμείφθηκαν.
343 π.Χ.Ο Αλέξανδρος Γ’ είναι μόλις 13 χρονών. Πριν από λίγες μέρες έφθασε στο Νυμφαίο της Μίεζας. Βρίσκεται μακριά από τους γονείς του αλλά δεν φοβάται. Μαζί του είναι ο πιστός του Ηφαιστίων και αρκετοί καλοί του φίλοι από την Πέλλα. Ξαφνικά οι συμμαθητές του παγώνουν και ο νεαρός Αλέξανδρος κοιτάει να δει τι είναι αυτό που τους τράβηξε την προσοχή. Οι γυμναστές φωνάζουν τους νέους να σιωπήσουν και αναγγέλλουν την άφιξη του νέου τους δασκάλου. Ο Αριστοτέλης (=άριστος + τέλος/σκοπός), από τα Στάγειρα της Χαλκιδικής, αντικρίζει για πρώτη φορά τον Αλέξανδρο.
335 π.Χ.Ο Αλέξανδρος Γ΄ είναι έτοιμος να αναχωρήσει για την Ασία. Έχει μόλις αφήσει πίσω του την Πέλλα όπου και αποχαιρέτησε θερμά τη μητέρα του. Τώρα περνάει τις αψίδες της ιερής πόλης της Μακεδονίας. Ο βασιλιάς καταφθάνει στις Αιγές, την παλιά πρωτεύουσα. Όπως προστάζει η παράδοση, λίγο πριν ξεκινήσει την εκστρατεία, επισκέπτεται το ανάθημα του Ηρακλέους στο παλάτι. Είναι νύχτα και επικρατεί σιγή. Οι στρατιώτες περιμένουν με δάδες τον βασιλιά τους να εξέλθει. Ο Αλέξανδρος κοιτάει το ανάθημα. Στην επιγραφή ο θεός αναφέρεται ως «Ηρακλής Πατρώος», μιας και οι Μακεδόνες βασιλείς ήταν Ηρακλείδες, δηλαδή απόγονοι του. Συνδέοντας τη μοίρα του με αυτή του Ημίθεου, σηκώνεται αποφασισμένος και βγαίνει έξω στους Εταίρους του για να μεταδώσει τη φλόγα του Ηρακλή. Η Περσική Αυτοκρατορία θα λογοδοτήσει για τις ύβρεις της κατά των θεών των Ελλήνων.
334 π.Χ. Ο Αλέξανδρος πατάει για πρώτη φορά την Ασία. Λίγες μέρες πριν, τα ελληνικά στρατεύματα πέρασαν τον Ελλήσποντο. Ο βασιλιάς βρίσκεται σε έναν μικρό λόφο δίπλα από εκεί που κάποτε στεκόταν η Τροία. Ο αέρας φυσάει δυνατός. Το βλέμμα του είναι στραμμένο προς την Ευρώπη και υπενθυμίζει στον εαυτό του την ιερότητα της εκστρατείας του. Παίρνει μια βαθιά ανάσα και γυρνάει αποφασισμένος προς το μνημείο που βρίσκεται στην κορυφή του λόφου. Δίπλα του, ο πιστός του φίλος Ηφαιστίων τον ακολουθεί. Με ευλάβεια ο Αλέξανδρος καταθέτει στεφάνι στον τάφο του Αχιλλέα και ο Ηφαιστίων στο μνήμα του Πατρόκλου. Οι παρευρισκόμενοι υπασπιστές του βασιλιά, συγκινημένοι, μιλούν για μία νέα Τρωική εκστρατεία. Κάποιοι μιλούν ακόμα και για ένα νέο έπος. Η πανελλήνια εκστρατεία του Αλεξάνδρου ξεκινά.
Ιούνιος, 334 π.Χ.Όλο το στράτευμα μιλάει για θρίαμβο επί των Περσών. Ο Αλέξανδρος, ο Μέγας, γνωρίζει ότι με τη νίκη τους στο Γρανικό τα Ελληνικά στρατεύματα άνοιξαν το δρόμο για την κατάκτηση της Περσικής αυτοκρατορίας. Έχει αποφασίσει να κάνει τα πάντα για να αξιοποιήσει αυτή τη νίκη. Για το σκοπό αυτό πριν από δυο μέρες διέταξε την κατασκευή 25 αγαλμάτων στο ιερό του Διός, στο Δίον της Μακεδονίας. Έναν για κάθε Εταίρο που έπεσε στη μάχη. Ωστόσο, ο βασιλιάς δεν περιορίζεται εκεί. Έχει μπροστά του μια ομάδα αγγελιοφόρων, έτοιμοι να αναχωρήσουν για την Αθήνα. Σκοπός τους η μεταφορά αναθήματος με 300 πανοπλίες Περσών, στην Ακρόπολη της πόλης. Ο ίδιος ο Αλέξανδρος γράφει την αναθηματική περιγραφή και την παραδίδει στα χέρια του πιο έμπιστου αγγελιοφόρου του. Ο αγγελιοφόρος διαβάζει δυνατά: «Ο Αλέξανδρος, γιος του Φιλίππου, και οι Έλληνες, εκτός των Λακεδαιμονίων, αφιερώνουν αυτές τις πανοπλίες, οι οποίες προέρχονται από τα λάφυρα των βαρβάρων που κατοικούν στην Ασία». Χαμογελάει γεμάτος περηφάνια για τον βασιλιά του, και αναχωρεί (Αρριανός, Ανάβασις 1.16.7).
Η Μακεδονία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της περήφανης ιστορίας μας, αρχαίας και νέας, αλλά και της πολιτικοοικονομικής δύναμης της σύγχρονης Ελλάδας. Δεν θα επιτρέψουμε την παράδοση της Μακεδονίας. Δεν θα αποποιηθούμε της κληρονομιάς μας και δεν θα αποδυναμώσουμε οικειοθελώς τη χώρα μας.
Η μόνη εθνική θέση είναι η αυστηρή και απόλυτη απαγόρευση οποιασδήποτε χρήσης του ονόματος «Μακεδονία» και των παραγώγων του από τη γείτονα χώρα. Η μακεδονική ταυτότητα, ιστορία και συνείδηση είναι μονάχα και υπερήφανα Ελληνική. Η Μακεδονία είναι Ελλάδα. Η παραμικρή παραχώρηση στα αυτονόητα εθνικά κυρίαρχα δικαιώματα μας αποτελεί τραγική εθνική ήττα. Το πολιτικό σύστημα οφείλει να υπακούσει στη βούληση των πολιτών.










Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

Σκόπια: Φωνάζει ο κλέφτης



Λεωνίδας ΚουμάκηςΝομικός, Συγγραφέας. 
Μέλος του International Hellenic Association (IHA)  


  

Δεν είναι καθόλου εύκολο να χρησιμοποιήσει κανείς την κοινή λογική και να ξεφύγει από τους παραλογισμούς που δημιουργούν καταστάσεις στις οποίες συνυπάρχουν τεράστια γεωπολιτικά, οικονομικά, στρατιωτικά και στρατηγικά συμφέροντα. Πολύ δε περισσότερο όταν μιλάμε για τα Βαλκάνια, «την πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης»!
Πάρτε παράδειγμα τα Σκόπια.
Ο Μέγας Αλέξανδρος γεννήθηκε τον Ιούλιο του 356 π.Χ. στην Αρχαία Πέλλα και πέθανε τον Ιούνιο του 323 π.Χ. στην Βαβυλώνα (σημερινό Ιράκ).
«Η Μακεδονία υπήρξε ένα βασίλειο της Βορείου Ελλάδας, που κατοικείται από ανθρώπους που μιλούν την ελληνική γλώσσα, χρησιμοποιούν ελληνικά ονόματα, έχουν το ελληνικό ημερολόγιο και λατρεύουν τους Θεούς των Ελλήνων. Εκείνοι που ζουν στα Σκόπια και υποστηρίζουν ότι εκεί είναι η Μακεδονία, η πατρίδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου είναι αμαθείς και αποτρόπαιοι. Είναι σαν να λέει κανείς ότι το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης έχει τις ρίζες του στη Λευκορωσία κι ότι η Οξφόρδη ήταν το Μινσκ!».
Αυτά δεν τα λέει ο υπογράφων, αλλά ένας από τους επιφανέστερους σύγχρονους μελετητές της Αρχαίας Ιστορίας της Μακεδονίας, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της ΟξφόρδηςRobin Lane Fox!
Επί πλέον, οι Σλάβοι (με το όνομα Άντες ή Σκλαβηνίες) εμφανίζονται στην ευρύτερη περιοχή μας 1.000 περίπου χρόνια μετά από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου (έκτος αιώνας μ.Χ) και καταγράφονται για πρώτη φορά σε βυζαντινά έγγραφα από ιστοριογράφους της περιόδου του Ιουστινιανού του Α΄ (527-565) σαν εισβολείς στην περιοχή των Καρπαθίων, του κάτω Δούναβη και του Εύξεινου Πόντου.
Πολλούς αιώνες αργότερα, στις αρχές της δεκαετίας του 1950 ο Στρατάρχης Γιόσιπ Μπροζ Τίτο (1892 – 1980), αμέσως μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, με την πλήρη υποστήριξη του Ιωσήφ Στάλιν (1878 – 1953), έφτιαξε μέσα στην τότε Ομοσπονδιακή Λαϊκή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας ένα ομόσπονδο «κρατίδιο» στην ευρύτερη περιοχή του Άνω Αξιού με πρωτεύουσα τα Σκόπια, το οποίο ονόμασε «Μακεδονία».
Δεν έμεινε όμως μόνο εκεί. Άρχισε να δημιουργεί μεθοδικά και με σχολαστική συνέπεια ένα κάλπικο όραμα, μια μελλοντική υποθήκη αλυτρωτισμού και επεκτατισμού, εναντίον της Ελλάδος (κυρίως) αλλά και άλλων γειτόνων της περιοχής. Οι νέες γενιές των Σκοπιανών άρχισαν να διδάσκονται πως «είναι γνήσιοι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου» και να φανατίζονται με απίθανες και «ιερές» ψευδαισθήσεις αλυτρωτισμού.
11 χρόνια μετά τον θάνατο του Στρατάρχη Τίτο η Ομοσπονδιακή Λαϊκή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας διαλύθηκε και χωρίστηκε σε 6 διαφορετικά, ανεξάρτητα κράτη. Άλλωστε, το «Διαίρει και Βασίλευε» του διάσημου Νικολό Μακιαβέλι αποτελεί το καλύτερο, διαχρονικό όπλο των μεγάλων δυνάμεων που θέλουν να ελέγχουν χώρες και λαούς με κατακερματισμένη την δύναμη τους, ώστε να «επιβάλλονται» ευκολότερα.
Μεταξύ των «ανεξάρτητων» κρατών της πρώην Ομοσπονδιακής Λαϊκής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, ξεπήδησε και εκείνο της περιοχής του Άνω Αξιού με πρωτεύουσα τα Σκόπια, το οποίο αυτό-προσδιορίστηκε σαν «Δημοκρατία της Μακεδονίας», αν και κατέχει μόλις το 37% της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας. Όπως είναι γνωστό, η Ελλάδα κατέχει το 51% μαζί με σχεδόν ολόκληρη την Αρχαία Μακεδονία, η Βουλγαρία το 11% και η Αλβανία το 1% περίπου.
Η ευαισθησία της Ευρώπης στον «αυτοπροσδιορισμό» είναι γνωστή και δεδομένη. Η ευαισθησία αυτή της Ευρώπης ήταν η ευκαιρία για το γειτονικό κρατίδιο των 2.000.000 ανθρώπων (Σέρβων, Σλάβων, Αλβανών, Ρομά, Τούρκων, Ελλήνων κ.ο.κ.ε) να «αυτό - προσδιοριστεί» αυθαίρετα αρπάζοντας, με την πρόφαση της γεωγραφικής του τοποθεσίας, ένα όνομα το οποίο κατά 63% ανήκει σε άλλους και με το οποίο δεν είχε καμιά απολύτως ιστορική σχέση!
Το γειτονικό όμως κρατίδιο είχε τις αχυρένιες πλάτες των Τούρκων στρατηγών και πολιτικών που έσπευσαν να το εντάξουν στην νέο – οθωμανική τους επιρροή και το «μουσουλμανικό τόξο» που δημιουργούν μεθοδικά γύρω από την Ελλάδα, όπως ακριβώς έκαναν και με την Αλβανία, ξοδεύοντας απλόχερα χρήμα και όμορφα λόγια. Δίπλα τους Γερμανοί, Γάλλοι, Αμερικανοί και Ρώσοι, επιδιώκοντας μερίδια πολιτικής επιρροής στο κέντρο των Βαλκανίων.
Προφανώς, τα πρόσωπα που απέκτησαν τον έλεγχο της εξουσίας αμέσως μετά την ίδρυση του κρατιδίου το 1991 «καβάλησαν το καλάμι», έχοντας την ψευδαίσθηση ότι εξασφάλισαν εσαεί σίγουρη υποστήριξη από την Τουρκία αλλά και όλες τις μεγάλες δυνάμεις.
Έτσι, δεν παρέλειψαν καμιά απολύτως πρόκληση που να μην έκαναν εναντίον της Ελλάδος, θυμίζοντας έντονα πολύ συνηθισμένες «Τουρκικές πρακτικές»:
Έσπευσαν χωρίς καθυστέρηση, να τυπώσουν και να μοιράσουν ανά τον κόσμο χάρτες που περιλαμβάνουν και την αρχαία Μακεδονία, δηλαδή την Ελλάδα.
Τύπωσαν και μοίρασαν χαρτονομίσματα με τον Λευκό Πύργο, το έμβλημα της Θεσσαλονίκης – της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της Ελλάδος.
Δημιούργησαν σημαία με τον ήλιο της Βεργίνας, το σύμβολο που βρέθηκε πάνω στον τάφο του Φιλίππου στην Βόρεια Ελλάδα.
Γέμισαν σταδιακά χώρους και πλατείες με τεράστια, κακέκτυπα αγάλματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου ενώ «βάφτισαν» με το όνομα του, το αεροδρόμιο των Σκοπίων και άλλα σημεία.
Και άρχισαν να χύνουν ποταμούς από κροκοδείλια δάκρυα σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς επειδή η Ελλάδα αντιδρούσε στον «αυτό – προσδιορισμό» με την απροκάλυπτη κλοπή του ονόματος ολόκληρης της Μακεδονίας!
Οι ισχυροί «προστάτες» του γειτονικού κρατιδίου κατάφεραν να εξασφαλίσουν την αναγνώριση του κάλπικου ονόματος από 160 χώρες του κόσμου οι οποίες είναι απόλυτα φυσικό να μην γνωρίζουν τις ιδιαιτερότητες του θέματος της ονομασίας. Όχι όμως της Ελλάδος η οποία το 2008 πρόβαλε βέτο στην ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ – φυσικά ούτε λόγος για πιθανή ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Πως θα μπορούσε άλλωστε η Ελλάδα, ένα κράτος μέλος του ΝΑΤΟ εδώ και 65 χρόνια, να δεχτεί σαν «σύμμαχο», τους πιο ακραίους εχθρούς της ειρηνικής συνύπαρξης των Βαλκανικών λαών, οι οποίοι μάλιστα διαφημίζουν τον επεκτατισμό τους εναντίον της Ελλάδος – και όχι μόνο!
Συμπέρασμα: Η λέξη «Μακεδονία» αποτελεί χωρίς καμιά αμφιβολία, μια ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδος. Οι Σκοπιανοί τυμβωρύχοι της ιστορίας και οι αμαθείς συνοδοιπόροι τους, εμπλουτίζουν την απροκάλυπτη κλοπή με αλυτρωτικές βλέψεις εναντίον της Ελλάδος, θυμίζοντας έντονα «τα σύνορα της καρδιάς» του Ρ. Τ. Ερντογάν, ο οποίος μάλιστα μας λέει ότι «παραδίδει μαθήματα ιστορίας» - φυσικά, προς τους όπου γης αμόρφωτους πληθυσμούς!
Το ίδιο ακριβώς κάνουν και οι Σκοπιανοί:Παριστάνουν τους «διαδόχους» του Μεγάλου Αλεξάνδρου, δημιουργούν συνεχώς από τα σχολεία νέες «φουρνιές» ανθρώπων που «μαθαίνουν» ανύπαρκτη ιστορία και εκπαιδεύονται σε αλυτρωτικά όνειρα εναντίον της Ελλάδος. Η «διαδικασία» αυτή που άρχισε από την εποχή του Τίτο, συνεχίζεται μέχρι σήμερα τοποθετώντας μεθοδικά υπόγειες νάρκες, οι οποίες υποθηκεύουν επικίνδυνα το ειρηνικό μέλλον των Βαλκανίων.
Κατά καιρούς, οι διάφοροι «Διεθνείς Μεσολαβητές» τύπου Ανάν ή Νίμιτς, αποτελούν εκτελεστικά όργανα σκοτεινών κέντρων που επιχειρούν να επιβάλλουν «λύσεις» οι οποίες εξυπηρετούν τα συμφέροντα των εντολέων τους και όχι τα συμφέροντα των λαών της περιοχής.
Μπροστά στις ασφυκτικές πιέσεις που διαμορφώνονται, στις πολύπλοκες και πολύ – επίπεδες καταστάσεις που δημιουργούνται, η Ελλάδα πρέπει να αποφύγει πάση θυσία την υποθήκευση της ειρηνικής συμβίωσης των επόμενων γενεών των Βαλκανίων.
Ένα όνομα που πρότειναν εύστοχα για τα Σκόπια οι Παμμακεδονικές Ενώσεις της Υφηλίου, είναι «Κεντρική Βαλκανική Δημοκρατία».Ανταποκρίνεται πλήρως στην γεωγραφική, ιστορική και τρέχουσα πληθυσμιακή «σύνθεση» του γειτονικού κρατιδίου και τερματίζει μια διένεξη η οποία δημιουργήθηκε από την υστεροβουλία κάποιων ηγετών του περασμένου αιώνα.
Οδηγεί το γειτονικό κράτος με ασφάλεια προς το μέλλον χωρίς αιματοχυσία, πολεμικές περιπέτειες ή διαμελισμούς. Και φυσικά, χωρίς ανατολίτες «προστάτες» που υποθάλπουν συνεχώς αντιθέσεις και έριδες, την ίδια στιγμή που δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι λαοί της περιοχής.

Εμείς, χωρίς καμιά επιφύλαξη, προσυπογράφουμε για τα Σκόπια το όνομα «Κεντρική Βαλκανική Δημοκρατία» θεωρώντας ότι αποτελεί «καθαρή λύση» για το γειτονικό κράτος, έναντι οποιασδήποτε σύνθετης ονομασίας που θα περιλαμβάνει την λέξη «Μακεδονία». Εσείς;











Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 2018

Η μεγαλειώδης διαδήλωση αλλάζει τους όρους του παιχνιδιού



Όταν ο πρωθυπουργός της χώρας δηλώνει πως «δεν είναι παράλογο να υπάρχει η λέξη Μακεδονία στο όνομα των Σκοπίων» και μετά από μερικές ώρες 500.000 άνθρωποι στη Θεσσαλονίκη του λένε «όχι, είναι παράλογο», τότε υπάρχει ένα σοβαρό, σοβαρότατο πρόβλημα δημοκρατικής νομιμοποίησης της κυβέρνησης. Οι σοβαρές και δημοκρατικές κυβερνήσεις σε τέτοιες περιπτώσεις ετοιμάζονται να προσφύγουν στη λαϊκή βούληση. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τέτοιου είδους ευαισθησίες. Θα γαντζωθεί, ακόμη, περισσότερο στην εξουσία.
Είναι η πρώτη ήττα του ΣΥΡΙΖΑ. Ήττα μιας αλαζονικής ομάδας που καπηλεύτηκε την εξουσία με ψεύδη και προσπαθεί να την συντηρήσει με ό,τι χειρότερο έχει να δείξει η πολιτική ζωή της χώρας.
Ο κόσμος σηκώθηκε από τους καναπέδες του για το ζήτημα της Μακεδονίας, αλλά υπάρχει και μια υποσυνείδητη συσσώρευση αγανάκτησης από όλον αυτόν τον τραγέλαφο που παρατηρούμε και αυτοονομάζεται κυβέρνηση της Αριστεράς.
Η συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη ήταν μεγαλειώδης. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας και κοινωνικής τάξης συμμετείχαν παρά τις αντίξοες περιστάσεις. Η πληθώρα των μηνυμάτων πρέπει να αποκωδικοποιηθεί. Η αντίδραση δεν περιορίζεται μόνο στο «σκοπιανό» ζήτημα, αν και κυρίως εκεί εστιάστηκε. Ήταν η εκδήλωση μιας βαθιάς αγανάκτησης για τις συνεχείς ήττες, τις συνεχείς υποχωρήσεις. Μια κραυγή: φτάνει, ως εδώ. Και η κραυγή δεν απευθύνεται μόνο στην κυβέρνηση, αλλά σε όλο το πολιτικό σύστημα.
Ήταν μια αντίδραση στο αδιέξοδο της αναζήτησης μιας πειστικής λύσης. Στην επανάληψη του τρόπου που ασκείται η πολιτική. Και στην απουσία πειστικής πολιτικής λύσης. Ήταν μια διαδήλωση για το «Μακεδονικό» με αντικυβερνητικό υπόβαθρο.
Η κυβέρνηση δεν μπορεί παρά να λάβει υπόψη της τη μεγαλειώδη συγκέντρωση. Από σήμερα θα αρχίσει να επανεκτιμά την πολιτική της τόσο στο Σκοπιανό όσο και στους άλλους τομείς: οικονομία, εργασία, συμπεριφορά, αλαζονεία της εξουσίας.
Μία ακόμη προσπάθεια αναζήτησης λύσης με τη γειτονική χώρα, φαίνεται να οδηγείται σε αδιέξοδο.
Ας δούμε ορισμένες παραμέτρους της συγκέντρωσης:
  • Ήταν πολύ μεγάλη. Περί αυτού δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία. Οι αριθμοί που δίνονται ποικίλουν, αλλά σημασία έχει ότι όλοι παραδέχονται πως ήταν από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις που γνώρισε η πόλη. Όταν η αγανάκτηση της κοινωνίας φτάνει σ’ αυτό το επίπεδο και σ’ αυτό το αριθμητικό μέγεθος, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Η συγκέντρωση ήταν μια απόρριψη της κυβερνητικής πολιτικής.
  • Προφανώς και θα υπήρχαν ακραία στοιχεία. Αλλά ήταν ελάχιστα μπροστά στην παρουσία ανθρώπων από όλο το πολιτικό φάσμα, ακόμη και από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η προβολή εικόνων από ορισμένους γραφικούς τύπους ή ακραία στοιχεία που προκάλεσαν όξυνση, ακόμη και οι ατυχείς αναφορές ομιλητών, οδηγούν σε λανθασμένη πολιτική ανάλυση. Άνδρες, γυναίκες, γέροι, μικρά παιδιά συνέρρευσαν από νωρίς στο χώρο της εκδήλωσης.
  • Ήταν ανοργάνωτη. Προφανώς, κάποιοι πήραν την πρωτοβουλία για να την οργανώσουν. Αλλά οι δυνατότητες που είχαν ήταν ελάχιστες μπροστά στο εγχείρημα. Το γεγονός έγινε αντιληπτό πολύ νωρίς, όταν τα μεγάφωνα δεν ακούγονταν παρά σε μια πολύ μικρή έκταση του χώρου στον οποίο είχε απλωθεί η συγκέντρωση. Αλλά ο κόσμος δεν ενοχλήθηκε από την ανοργανωσιά αυτή. Ήταν ικανοποιημένος που απλώς συμμετείχε.
  • Τα μέσα ενημέρωσης αδιαφόρησαν. Άλλο ένα τραγικό ολίσθημα της ελληνικής δημοσιογραφίας και των ελληνικών ΜΜΕ. Μια συγκέντρωση τέτοιου πλήθους δεν μπορείς να την αγνοήσεις. Ούτε τα ιδιωτικά ούτε τα κρατικά μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν πλάνα ή μέρος της συγκέντρωσης. Το γεγονός αποτελεί μαύρη σελίδα της ελληνικής δημοσιογραφίας. Ιδιαιτέρως επιλήψιμη είναι η ΕΡΤ3, η οποία την ώρα που 500.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν και διαδήλωναν στην πόλη που έχει τη βάση της, στη ροή της παρουσίαζε μια εκπομπή που γυρίστηκε πριν από δέκα χρόνια. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως υπήρξε κυβερνητική εντολή να μην παίξουν τίποτε από τη συγκέντρωση. Μια εντολή βλακώδης, την οποία το τρίτο κανάλι της ελληνικής τηλεόρασης έπρεπε να αγνοήσει. Το δυστύχημα είναι ότι θα το πληρώσει σε αξιοπιστία και λαϊκή υποστήριξη – μια υποστήριξη που την έχει ανάγκη για να διατηρηθεί στη ζωή. Η σημερινή ΕΡΤ3 δεν έχει καμιά σχέση με το τρίτο κανάλι της ελληνικής τηλεόρασης που γνώριζε ο κόσμος πριν από το 2013. Στην ΕΡΤ3 έχουν παρεισφρήσει και διαμορφώνουν με ιδεοληπτικούς –και όχι δημοσιογραφικούς– όρους το πρόγραμμά της άτομα του αντιεξουσιαστικού και αναρχικού χώρου που μαζί με ορισμένους όψιμους φανατικούς οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ (ακόμη και πρώην δεξιούς), έχουν δημιουργήσει μια αφόρητη δυσοσμία. Αντιθέτως, η Δημοτική Τηλεόραση Θεσσαλονίκης TV-100, παρά τη δημόσια και έντονη αντίθεση του Δημάρχου στη συγκέντρωση, μετέδωσε επί μακρό χρονικό διάστημα τη συγκέντρωση, και μάλιστα με σχολιασμό στο στούντιο.
Και τώρα;
Γύρω από το «Μακεδονικό» αναπτύσσεται μια λαϊκή δυναμική την οποία η κυβέρνηση και οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί της προσπαθούν να παρουσιάσουν ως μια «νέα Δεξιά», να την ταυτίσουν με την Ακροδεξιά, ή ακόμη και με τη Χρυσή Αυγή. Αλίμονο αν ο κόσμος που συγκεντρώθηκε στη Θεσσαλονίκη ήταν χρυσαυγίτες. Αν αυτό πιστεύει στην ανάλυσή της η κυβέρνηση (ότι πρόκειται για ακραία στοιχεία), τότε η παρακμή και η πτώση της είναι ήδη προδιαγεγραμμένες. Η παρακμή ξεκινά από τις λανθασμένες ή υποκειμενικές αναγνώσεις των πολιτικών εξελίξεων. Στη χθεσινή συγκέντρωση υπήρχαν και πολλά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ τα οποία έλεγαν στηρίζουμε την κυβέρνηση, όχι όμως στο θέμα αυτό.
Φαίνεται όμως να χάνεται μία ακόμη ευκαιρία για λύση του προβλήματος της ονομασίας. Στο θέμα αυτό υπάρχουν δύο αντικρουόμενες απολυτότητες.
Οι Έλληνες δεν πρόκειται να αποδεχθούν τον όρο Μακεδονία σε σύνθετη ονομασία, και οι κάτοικοι της γειτονικής χώρες δεν μπορούν να διανοηθούν ότι δεν θα λέγονται Μακεδόνες. Αυτή η διάσταση δεν ξεπερνιέται. Εάν δεν εξευρεθεί κάποια λύση στις εν εξελίξει διαπραγματεύσεις, το πρόβλημα θα παραπεμφθεί στο μέλλον αλλά δεν θα εξαλειφθεί. Οι επόμενες κυβερνήσεις θα το αντιμετωπίσουν στην ίδια διάσταση.
Κάτι ακόμη που δεν έγινε σαφές στην ελληνική πλευρά: Η λύση σύνθετης ονομασίας που αναζητείται, είναι για χρήση στους διεθνείς οργανισμούς. Το εσωτερικό όνομα θα παραμείνει «Δημοκρατία της Μακεδονίας».
Αν και δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για τέτοιου είδους αναλύσεις, εκείνο που επιχειρείται να εξαλειφθεί με τις συνομιλίες για σύνθετη ονομασία είναι ο αλυτρωτισμός που καλλιεργείται και η αναπαραγωγή του ψευδούς ιδεολογήματος στα σχολικά εγχειρίδια και τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς. Όχημα του αλυτρωτισμού μπορεί να είναι η ονομασία, είναι όμως απαραίτητη η ύπαρξη εθνικής μειονότητας.
Η συμφωνία που έκανε η Βουλγαρία με τα Σκόπια προβλέπει, μεταξύ άλλων, πως οι δύο χώρες δεν θα αναμιγνύονται η μια στις εσωτερικές υποθέσεις της άλλης. Και αυτή η αναφορά είναι σαφές ότι παραπέμπει στην εκμετάλλευση των εσωτερικών μειονοτήτων.
Στην Ελλάδα δεν υπάρχει αξιόλογη παρουσία ανθρώπων που αναφέρονται στο γειτονικό κράτος, αλλά μια παρόμοια πρόβλεψη σε ενδεχόμενη συμφωνία θεωρείται βεβαία. Όπως και η μέριμνα για την απάλειψη των αλυτρωτικών στοιχείων από τα βιβλία και το σύνταγμα. Ας σημειωθεί πως στο ισχύον σύνταγμα της γειτονικής χώρας γίνεται αναφορά στο ενδιαφέρον που πρέπει να επιδεικνύει το «Μακεδονικό Κράτος» στους «Μακεδόνες» που ζουν στις γειτονικές χώρες.
Αυτά όμως είναι πλέον λεπτομέρειες που θα δούμε πώς θα εξελιχθεί η συζήτησή τους. Ίσως η συγκέντρωση στο Σύνταγμα, στις 4 Φεβρουαρίου, αποσαφηνίσει περισσότερο τα πράγματα. Εκεί ο χαρακτήρας της θα είναι σαφώς αντικυβερνητικός. 

ΠΗΓΗ http://www.pontos-news.gr

ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ-21 Ιανουαρίου 2018


Οι «90.000» δεν χρωστάνε να απολογηθούν σε κανέναν



Πρόδρομος ΝικολαΐδηςΠολιτικός Επιστήμονας, Digital Marketing Specialist



Για όσους καταγόμαστε από την Βόρεια Ελλάδα, το συλλαλητήριο της 21ης Ιανουαρίου ήταν κάτι που το περιμέναμε με αγωνία. Είχαμε άγχος για το αν θα ανταποκριθεί ο κόσμος, καθώς θέλαμε να στείλουμε ένα ηχηρό μήνυμα ενάντια στην καπήλευση της ιστορίας, της ταυτότητας μας και πάνω απ’ όλα, της αλήθειας. Έτσι λοιπόν, όσο πλησίαζαν οι μέρες, τόσο μεγάλωνε και η προσμονή για την ημέρα που με τις σημαίες μας και χωρίς κόμματα και χρώματα, θα κατεβαίναμε στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου για να διαδηλώσουμε για την ιστορική αλήθεια της Μακεδονίας. Έτσι κι έγινε. Κατεβαίνοντας το πρωί της Κυριακής στην παραλία, όλες μου οι αμφιβολίες εξαλείφθηκαν εντός δευτερολέπτων, καθώς είδα δυο πράγματαΤο πρώτο ήταν το πλήθος του κόσμου, που περίπου μιάμιση ώρα πριν την επίσημη έναρξη του συλλαλητηρίου είχε γεμίσει ασφυκτικά το κέντρο, από το Μέγαρο Μουσικής μέχρι το Λιμάνι. Το δεύτερο, και σημαντικότερο, ήταν το είδος του κόσμου που κατέβηκε να διαδηλώσει. Αντρόγυνα με τα παιδιά τους, οικογένειες ολόκληρες, ηλικιωμένοι και παρέες νέων. Τα ακραία στοιχεία ήταν λίγα και περιορισμένα σε θεατρινισμούς και άναρθρες κραυγές, περνώντας απαρατήρητα από το πλήθος κόσμου που δεν τους έδινε καμία απολύτως σημασία.

Το συλλαλητήριο έγινε. Δεν υπάρχει λόγος να σας περιγράψω τις εικόνες, τις οποίες έχετε ήδη δει στο διαδίκτυο και έχετε βγάλει τα συμπεράσματα σας. Μετά το πέρας της διαδήλωσης, γύρισα σπίτι για να διαβάσω αυτά που δεν μπορούσα να δω λόγω του τεράστιου πλήθους, όσο ήμουν εκεί. Αντ’ αυτού, διαπίστωσα πως η υπόλοιπη Ελλάδα έκανε αυτό που φοβόμουν (και για το οποίο είχαγράψει). Το συλλαλητήριο καταπνίγηκε από τα μεγάλα ΜΜΕ, τα οποία είτε διάλεξαν να προβάλουν την αντιδιαδήλωση που έλαβε χώρα στην Καμάρα, είτε (αν μιλάμε για τα κρατικά κανάλια) παραδοσιακούς χορούς και εκπομπές αρχείου. Το πλήθος του κόσμου από 500.000 έγινε 90.000, ενώ τα ηλεκτρονικά μέσα επέλεξαν να επικεντρώσουν την προσοχή τους στους 5 γραφικούς που ντύθηκαν Λεωνίδες και στα φασιστοειδή που έκαψαν το κατειλημμένο κτήριο λίγα χιλιόμετρα μακριά από το Συλλαλητήριο. Ταυτοχρόνως, πικρόχολα άρχισαν οι άτοπες και άκυρες συγκρίσεις με την αντίστοιχη διαδήλωση του 1992 και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επικράτησε ένα κλίμα ειρωνείας προς αυτούς που πήγαν να υπερασπιστούν το όνομα της Μακεδονίας. Για άλλη μια φορά, ως Έλληνες καταφέραμε να χωριστούμε σε βόρειους και νότιους, όπως τόσα χρόνια χωριζόμαστε σε δεξιούς και αριστερούς, μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς, πρόβατα και βοσκούς.

      

Πραγματικά αδυνατώ να σας περιγράψω την απογοήτευσή μου. Ένιωσα αμέσως παρατημένος από τους ανθρώπους που υποτίθεται πως θα καταλάβαιναν την ανάγκη μου να μην θέλω ο Σκοπιανός να λέγεται Μακεδόνας, ειδικά τη στιγμή που ο υπόλοιπος πλανήτης (και ακόμα και ο διαμεσολαβητής του ΟΗΕ για το ζήτημα) δείχνει να υποστηρίζει την άλλη πλευρά. Ως Μακεδόνας, ένιωσα μόνος. Οι «90.000» νιώσαμε μόνοι. Η υπόλοιπη, έξυπνη και λογική Ελλάδα, σε μεγάλο βαθμό απέρριψε το αίτημα μας και έδωσε κι άλλα πατήματα στη διεθνή κοινότητα να θεωρεί το θέμα λήξαν, και την ελληνική πλευρά υπερβολική και ονειροβατούσα σε έναν ήδη χαμένο για αυτήν αγώνα.

Δεν επιθυμώ και δεν αποζητώ τη στήριξη κανενός που δεν το νιώθει. Απαιτώ όμως σεβασμό στην ανάγκη μας να προφυλάσσουμε τα αυτονόητα. Εμείς, οι «90.000» που κατεβήκαμε στο συλλαλητήριο, δεν χρωστάμε εξήγηση σε κανέναν. Κάναμε αυτό που νιώθαμε και απ’ ότι φάνηκε από τη μία εικόνα που ισούται με χίλιες λέξεις, είμαστε πολλοί περισσότεροι από 90.000. Και πρέπει να λάβεις υπόψη, φίλε αναγνώστη, πως σήμερα πλήττεται η Μακεδονία. Αύριο, μπορεί να είναι η Θράκη και μεθαύριο το Καστελόριζο. Η Ελλάδα είναι ένα και πρέπει να λειτουργεί σαν ένα, ακόμα κι αν καμιά φορά δεν πλήττονται άμεσα τα συμφέροντα όλων. Γιατί σαν ένα έχουμε πετύχει σε ό, τι έχουμε καταπιαστεί, ενώ χωρισμένοι στα δέκα, φτάσαμε εδώ που βρισκόμαστε σήμερα. Φοβισμένοι, μουδιασμένοι, καχύποπτοι και διαιρεμένοι.













(Παιδικο πρωταθλημα) Ολυμπιακος Ροδοπολης - Πανσερραικος 1-4

Στα πλαισια του παιδικου πρωταθληματος πραγματοποιηθηκε χθες Σαββατο 10/11/2018 στο Δημοτικο γηπεδο Ροδοπολης  ''Αποστολος Φ...