Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2018

Μπορούμε να οραματιζόμαστε την μεταμνημονιακή εποχή με προμνημονιακές λογικές;








Και να που η Ελλάδα βρίσκεται πλέον εκτός μνημονίων σε μια ατμόσφαιρα αρκετά «δεσμευτικής» ελευθερίαςλόγω των υποχρεώσεων που την ακολουθούν στην μεταμνημονιακή εποχή της.
Αναζητώντας την οικονομική (και όχι μόνο) ανόρθωση αυτής της χώρας και σε αντίθεση με αυτά που ακούμε ή δεν ακούμε από το σύνολο (ατυχώς) των αντιπροσώπων μας στη Βουλή επιβάλλεται η σκέψη μας να επικεντρωθεί και να αναλύσει τα δεδομένα των παρακάτω τριών χρονικών περιόδων.
1. Η Ελλάδα πριν το 2010 και οι λόγοι που την οδήγησαν στα μνημόνια.
Το 2010 η Ελλάδα για να εξυπηρετήσει το δημοσιονομικό της έλλειμμα και λόγω αδυναμίας δανεισμού της από τις αγορές με μη απαγορευτικά επιτόκια καταφεύγει στο μηχανισμό στήριξης. Η σχέση χρέους προς ΑΕΠ ήδη εμφανίζεται προβληματική για να θεωρείται βιώσιμο το χρέος.
Αρκετοί θα ισχυριστούν ότι η κατάρρευση  της Lehman Brothers το 2008 με την κρίση που προκάλεσε στην παγκόσμια οικονομία επηρέασε και την Ελλάδα. Αν και η μετάδοση της κρίσης (από χώρα σε χώρα) ασφαλώς και συμβαίνει στις ανοικτές οικονομίες πόσο μάλλον στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία δεν θεωρούμε ότι ο βαθμός έκθεσης της οικονομίας μας ήταν τόσο μεγάλος ώστε να αιτιολογεί τη μετέπειτα κατάρρευση της χώρας.
Η Ελλάδα και για αρκετά χρόνια πριν φτάσει στην περίοδο 2009 - 10 λειτουργούσε στα πλαίσια ενός κράτους υπερμεγενθυμένου και αντιπαραγωγικού με αποτέλεσμα τη σταδιακή αύξηση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Αναφερόμαστε δηλαδή σε υπέρογκα έξοδα «συντήρησης» ενός μηχανισμού που «ανεχόταν» μιας μεγάλης έκτασης παραοικονομία (επομένως σημαντικότατης απώλειας φορολογικών εσόδων). Ταυτόχρονα η  χαμηλή παραγωγικότητα του δημόσιου τομέα δεν συνέβαλλε σημαντικά στο ΑΕΠ – Εισόδημα.
Αναπόφευκτη «κίνηση» σε ένα τέτοιο περιβάλλον ήταν η αύξηση του δανεισμού της οικονομίας. Βέβαια οι δανειστές έχουν την συνήθεια να «ψάχνουν» αρκετά την δυνατότητα αποπληρωμής του δανειζόμενου και αν την βρουν προβληματική απαιτούν μεγάλη αποζημίωση(υψηλά επιτόκια) για το ρίσκο που αναλαμβάνουν ή δεν δανείζουν καθόλου.
2. Η Ελλάδα στην περίοδο 2010 – 2018 ευρισκόμενη εντός μνημονίων
Ευρώπη και ΔΝΤ ανταποκρίνονται στο αίτημα της Ελλάδος και δανείζουν (χρηματοδοτούν) την χώρα «απαιτώντας» δημοσιονομική εξυγίανση που θα επέλθει μέσα από συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις ενώ ταυτόχρονα «επιβάλλουν» (σύμφωνα με την Γερμανική κυρίως άποψη) μέτρα αυστηρής λιτότητας αλλά και δέσμευσης (αν όχι πώλησης) δημόσιου ενεργητικού.
Είναι γνωστό το οικονομικό (και όχι μόνο) περιβάλλον που διαμορφώθηκε στα τελευταία αυτά 8 χρόνια τόσο για το μέσο Έλληνα όσο και από μακροοικονομικής άποψης για τη χώρα και δεν έχει νόημα να αναφερθούμε πάλι στην σημαντικότατη υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου.
Αναμφίβολα μεταρρυθμίσεις σε πολλούς τομείς του τρόπου λειτουργίας - παραγωγής του κράτους έπρεπε να έχουν ήδη συντελεστεί  στην προσπάθεια υγιούς και διατηρήσιμης ανάπτυξης της οικονομίας. Και αυτές έπρεπε να γίνουν σταδιακά (χωρίς το άμεσο της επιβολής τους από τρίτους..) και ασφαλώς με ένα προγραμματισμό ο οποίος:
  • Σχετικά με τα έξοδα δεν θα οδηγούσε σε οριζόντιες περικοπές δαπανών ειδικά σε τομείς ιδιαίτερα σημαντικούς για το κοινωνικό σύνολο – όπως για παράδειγμα αυτοί της υγείας, της παιδείας, της ασφάλειας, κ.α.
  • Αναφορικά με τα έσοδα δεν θα εξαντλούσε την φορολογική ικανότητα των πολιτών μέσω της υπερφορολόγησης με αποτέλεσμα αφενός τη μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος των πολιτών και αφετέρου και από ένα σημείο και μετά (Laffer curve)  τη μείωση των φορολογικών εσόδων του κράτους.
Εμείς όμως «επιλέξαμε» για το σκέλος των εξόδων να μας «επιβληθεί» μια αυστηρή και οριζόντια λιτότητα ενώ για αυτό των εσόδων την υπερφορολόγηση των νόμιμων εισοδημάτων και όχι το «κυνήγι» εκείνων που διαφεύγουν «έντεχνα» της φορολόγησης.
Δεν θα διαφωνήσουμε ότι σκληρά μέτρα έπρεπε να ληφθούν για την αντιμετώπιση της κρίσης που είχε βρεθεί η οικονομία μας αλλά ανάλογα μέτρα έχουν (σε αυτές τις περιπτώσεις) προσωρινή παρεμβατική λογική που σημαίνει ότι υπάρχει ημερομηνία λήξης. Η οικονομία σπάνια περιγράφεται ικανοποιητικά με γραμμικές σχέσεις. Είναι γνωστή η κυκλικότητα που δημιουργείται από ενδογενείς και εξωγενείς παράγοντες με αποτέλεσμα τα κατάλληλα «μέτρα» να μην είναι κοινά για όλες τις περιόδους. Η αποτελεσματικότητα της οικονομικής πολιτικής εξαρτάται από το πότε εφαρμόζεται αλλά και από το πότε αποσύρεται έχοντας προηγούμενα επιτελέσει το έργο της
Στην περίπτωση λοιπόν της μακροχρόνιας υιοθέτησής της λιτότητας το αποτέλεσμα δεν θα οδηγήσει σε ανάπτυξη αλλά αντίθετα η ίδια η λιτότητα θα αποτελέσει την τροχοπέδη της ανάπτυξης υποβαθμίζοντας (σε μόνιμη βάση) το βιοτικό επίπεδου του πληθυσμού.
Στο σημείο αυτό υπάρχει ένα ερώτημα για το ποιος και τι ακριβώς επιδιώκει..
3. Η μετά το 2018 εκτός μνημονίων Ελλάδα
Τούτη τη στιγμή η χώρα (ή μέρος αυτής) εμφανίζεται να μην έχει αντιληφθεί το τι συνέβη ή να αρνείται να παραδεχτεί ότι το κατάλαβε. Εξακολουθεί να «παίζει» με τους παλιάς κοπής κομματικούς ξύλινους διαξιφισμούς που στερούνται ουσιαστικής προσπάθειας για το καλύτερο αύριο.
Αυτή η κακής έκδοσης πολιτική αντίληψη δεν μας επιτρέπει να συνειδητοποιήσουμε τον τρόπο με τον οποίο η οικονομία θα ξεπεράσει την κρίση.
Θεωρούμε χρήσιμο προς αυτή την κατεύθυνση να κατανοήσουμε κάποια σημαντικά «δεδομένα» της οικονομικής πολιτικής που σχετίζονται με τα δάνεια που συνάπτουμε, το μέγεθος του ΑΕΠ και τη δυνατότητα ανάπτυξης.
Παραθέτοντας και μόνο τη σχέση χρέους προς ΑΕΠ (Debt/GDP) που σήμερα βρίσκεται περίπου στο 180 % (πολύ πάνω του μέσου της Ευρωζώνης 86,7 %) δεν περιγράφουμε και πολύ ικανοποιητικά την πραγματικότητα της βιωσιμότητας ή όχι του χρέους. Ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι στην Ιαπωνία ο δείκτης είναι στο 253 % - αυτό δεν σημαίνει κατ΄ ανάγκη ότι το χρέος της δεν είναι βιώσιμο.
Για να έχουμε μια πιο σαφή εικόνα της δυνατότητας της χώρας να αποπληρώνει τα δάνειά της πρέπει να αναλύσουμε (τουλάχιστον σε πρώτο επίπεδο) και τα δύο μέρη του δείκτη (Debt/GDP).
Συγκεκριμένα για το χρέος (Debt) - σε ποιους χρωστάμε, με τι όρους, και γατί αγόρασαν Ελλάδα; Αναφορικά με το ΑΕΠ - τη σύνθεσή του αλλά και τα περιθώρια αύξησής του.
Βεβαίως όλοι θα συμφωνήσουμε ότι σε αυτή την περίοδο οι προσπάθειες θα πρέπει να στραφούν στην αύξηση του ΑΕΠ η οποία εκτός του προφανούς, δηλαδή της βελτίωσης του δείκτη, θα σημαίνει αύξηση του εισοδήματος.
Προς την κατεύθυνση της αύξησης του ΑΕΠ (ανάπτυξης της οικονομίας) δεν αντιλαμβανόμαστε το πως θα συμβεί αυτό σε μια χώρα με κλειστή τη χορήγηση κεφαλαίων από τις τράπεζες στην οικονομία, με περιορισμένες (έως μηδενικές) κρατικές επενδύσεις, με έλλειψη κινήτρων για ιδιωτικές επενδύσεις, και με συνεχιζόμενη μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος (λόγω κυρίως υπερφορολόγησης). Μοιάζει ουτοπικό να περιμένουμε την ανάπτυξη μιας οικονομίας που λειτουργεί στο προηγούμενα αναφερθέν πλαίσιο!
Αναφορικά με τα δάνεια που αναμένουμε μέσω της έκδοσης και διάθεσης κρατικών ομολόγων θα πρέπει να αναφερθούμε πάλι σε γνωστά πράγματα. Και αυτά είναι αφενός ότι έχει μεγάλη σημασία το ποιος και γιατί αγοράζει τα ομόλογα της χώρας σου και αφετέρου τι απόδοση ζητάει για να τα αγοράσει;
Είναι προφανές ότι θα επιθυμούσαμε αγοραστές (δανειστές) που εκτιμούν θετικά τις προοπτικές της χώρας και με βάση τη σχετική σιγουριά που αυτές τους προσφέρουν θα ζητήσουν «λογικά» επιτόκια. Ξέρετε βέβαια ότι υπάρχουν πολλών ειδών «επενδυτές» στις κεφαλαιαγορές και κάποιες κατηγορίες αυτών δεν θα έπρεπε να ανήκουν  στις πρώτες επιλογές μας..
Επίλογος
Ακόμα και σήμερα, 10 χρόνια μετά την αρχή της κρίσης, ο ένας πετάει το μπαλάκι της ευθύνης στον άλλο αποδεικνύοντας ότι ελάχιστα καταλάβαμε (Πως η Βουλή διαψεύδει το όραμά μας για την Ελλάδα μετά το 2018).  Στην όποια συζήτηση γρήγορα εισχωρεί η κομματική αντιπαράθεση με αποτέλεσμα μέσα στη στενότητά της να «χάνεται» η προσπάθεια εύρεσης της αντικειμενικά κατάλληλης οικονομικής πολιτικής που πρέπει να ασκηθεί.
Αυτές οι κοντόφθαλμες λογικές «στραγγαλίζουν» τη χώρα για 10ετίες. Σήμερα αυτό που χρειάζεται είναι η υπέρβαση από την παλιά μας άκαμπτη στενή αντίληψη.  Το θέμα δεν είναι αν θα είναι το κόμμα ΜΟΥ ή το κόμμα ΣΟΥ αλλά ποιος πολιτικός σχηματισμός έχει την βούληση, την υπευθυνότητα αλλά και την ικανότητα να επαναφέρει το χαμόγελο στη χώρα. Μην μπλέκουμε το παρόν με το τι συνέβαινε με τις άνευ ουσίας (αρκετές φορές) αντιπαλότητες του παρελθόντος.
Η Ελλάδα βρίσκεται σε εντελώς άλλη - σε σχέση ακόμα και με το πρόσφατο παρελθόν - ιστορική, πολιτική, κοινωνική, οικονομική και πολιτισμική περίοδο και πρέπει να «πείσει» ότι το έχει αντιληφθεί - πρώτα την ίδια και μετά τους άλλους. Εάν δεν συμβεί αυτό μεταμνημονιακή εποχή στην πραγματικότητα δεν θα υπάρξει ποτέ.
Δεν είναι τα πρόσωπα (πλέον) που θα δρομολογήσουν την είσοδο της Ελλάδος σε πραγματική αναπτυξιακή πορεία - είναι η νέα κουλτούρα που πρέπει να υιοθετηθεί από αυτά.

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2018

ΕΝ ΧΟΡΔΑΙΣ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΟΙΣ: ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΛΥΡΑ




Η εκπομπή "Εν χορδαίς και οργάνοις" παρουσιάζει την ιστορία της ποντιακής λύρας. Καλεσμένοι της εκπομπής είναι: Μιχάλης Καλιοντζίδης Χρήστος Καλιοντζίδης Νίκος Ζουρνατζίδης Δημήτρης Ξενιτόπουλος Γιώργος Πουλαντζακλής Γρηγόρης Τσαλγατίδης Φίλιππος Κεσαπίδης Νίκος Μιχαηλίδης Μουσικό Σχήμα "ΑΡΓΑΤΕΙΑ" Επίσης γίνεται μουχαπέτ στο χωριό Κεχρόκαμπος Καβάλας με καλεσμένους: Παναγιώτης Κοργιανίδης Γιώργος Παπαγιαννίδης Αντώνης Παπαδόπουλος Κυριάκος Ιωακειμίδης Πόλιος Παπαγιαννίδης Αδάμ Αποστολίδης Κώστας Κοργιαννίδης Νίκος Σαββίδης και άλλοι. Την αναπαράσταση του έθιμου των Μωμόγερων δημιούργησαν τα μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου Καλλιφύτου Δράμας.

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2018

Γενικη συνελευση κατοικων Ροδοπολης



ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
ΣΤΙΣ 26-08-2018 ΚΑΛΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΡΟΔΟΠΟΛΗΣ ΣΕ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΟΘΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ.
Η ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΚΑΠΗ ΩΡΑ: 19:00 μ.μ.
Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΟ ΤΟΠΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΝΑ ΛΑΒΕΙ ΥΠ΄ ΥΠΟΨΙΝ ΤΟΥ ΤΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΣΑΣ, ΓΙΑ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΛΑΒΕΙ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ
ΤΟΠΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ
ΡΟΔΟΠΟΛΗΣ

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2018

OKTΩ ΧΡΟΝΙΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ



Η 20η Αυγούστου είναι πράγματι ένα ορόσημο στον σχεδόν οκταετή μνημονιακό κύκλο. Σήμερα ολοκληρώνεται η τρίτη κατά σειρά δανειακή σύμβαση και από αύριο η χώρα εισέρχεται σε μια διαφορετική περίοδο, χωρίς να νιώθει την καυτή ανάσα των δανειστών στις πλάτες της, αλλά με τις μνημονιακές πολιτικές οι οποίες επιβλήθηκαν από το 2010 ως και σήμερα να βρίσκονται όλες σε ισχύ.

Τι αλλάζει από αύριο; Το πρώτο που αλλάζει είναι ότι πλέον σταματούν τα δάνεια τα οποία έφτασαν κοντά στα 280 δισ. ευρώ (217,8 δισ. ευρώ από τα πρώτα δύο μνημόνια και άλλα 61,9 δισ. ευρώ από το τρίτο). Η δεύτερη αλλαγή αφορά στη μεγαλύτερη ευελιξία που θα έχει η ελληνική κυβέρνηση όσον αφορά τη χάραξη της οικονομικής πολιτικής, κινούμενη βεβαίως, πάντοτε μέσα στο περιοριστικό δημοσιονομικό πλαίσιο που θέτει η δέσμευση για πολύ υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα ύψους 3,5% ως το 2022.

Κατά τα άλλα η χώρα θα συνεχίσει να τελεί υπό, έστω πιο χαλαρή, επιτήρηση, η τρόικα θα εξακολουθεί να ελέγχει και να συντάσσει τριμηνιαίες εκθέσεις, έχοντας μάλιστα τη δυνατότητα επιβολής και νέων μέτρων μέσω του Eurogroup. Το Υπερταμείο θα έχει το κουμάντο των βασικών περιουσιακών στοιχείων της χώρας ως και το 2115. Συν τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα άνω του 2% για τα επόμενα 42 χρόνια. Επιπλέον, η Ελλάδα συμφώνησε σε ρήτρα μη αντιστρεψιμότητας των μεταρρυθμίσεων του τρίτου μνημονίου, μεταξύ των οποίων είναι οι μειώσεις στις συντάξεις ως 18% από 1ης Ιανουαρίου 2019 και η μείωση του αφορολόγητου ορίου από τα 8.700 στα 5.700 ευρώ από το 2020.

Εν ολίγοις, τα μνημόνια φεύγουν, αλλά οι βασικές μνημονιακές πολιτικές θα είναι εδώ για τα επόμενα τουλάχιστον τέσσερα χρόνια και βλέπουμε. Όμως, αυτό ίσως να μην είναι το χειρότερο. Το χειρότερο είναι ότι εξακολουθούν και είναι εδώ και όλες οι στρεβλώσεις και οι παθογένειες οι οποίες οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία. Διότι, το μόνο που άλλαξε όλα τα μνημονιακά χρόνια είναι τα εισοδήματα, μέσω των περικοπών σε μισθούς και συντάξεις, μέσω της φοροεπιδρομής, αλλά και μέσω της εκτίναξης της ανεργίας. Όλα τα υπόλοιπα, τα οποία ευθύνονται για τον κατήφορο της χώρας, παρέμειναν δυστυχώς άθικτα, με ευθύνη όλων ανεξαιρέτως των κυβερνήσεων.

Το οικονομικό μοντέλο συνεχίζει να παραμένει αντιπαραγωγικό, στερώντας κάθε αναπτυξιακή προοπτική. Η δημόσια διοίκηση, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων όπου υπήρξε στενή μνημονιακή εποπτεία, εξακολουθεί να είναι ο «μεγάλος ασθενής», βαθιά κομματικοποιημένη και αναποτελεσματική. Η Δικαιοσύνη, εγκλωβισμένη ανάμεσα στον ασφυκτικό κυβερνητικό έλεγχο και στα γραφειοκρατικά της στερεότυπα, αδυνατεί να ανταπεξέλθει στο ρόλο της. Εν ολίγοις, οι τρεις βασικοί πυλώνες στους οποίους στηρίζεται η λειτουργία και η ευημερία μιας χώρας, εξακολουθούν το ίδιο προβληματικοί, όπως ήταν και την εποχή που η χώρα κατέφυγε στους δανειστές.

Καμία κυβέρνηση, από το 2010 και εντεύθεν δεν είχε την τόλμη, ούτε καν τη βούληση, να βάλει το δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων. Άπασες αρκέστηκαν να τρέχουν πίσω από δημοσιονομικούς στόχους, αρνούμενες να προχωρήσουν στις γενναίες μεταρρυθμίσεις τις οποίες είχε ανάγκη η χώρα προκειμένου να ορθοποδήσει. Και δυστυχώς, το ίδιο φαίνεται πως θα εξακολουθήσει και κατά την (τύποις) μεταμνημονιακή περίοδο.

Μέσω νέων υποσχέσεων καθώς και ορισμένων δημοσιονομικών παρεμβάσεων ήσσονος σημασίας ο Αλέξης Τσίπρας, υποτασσόμενος στις εκλογικές σκοπιμότητες, θα επιχειρήσει να στείλει το μήνυμα ότι η χώρα γυρίζει σελίδα. Η ενδεχόμενη ολιγόμηνη αναβολή στην εφαρμογή των ήδη ψηφισθέντων περικοπών στις συντάξεις και στο αφορολόγητο καθώς και μέτρα όπως περιφερειακές παρεμβάσεις στον ΕΝΦΙΑ ή και κάποιες στοχευμένες φορολογικές διορθώσεις μπορεί να αποδειχθούν ικανές για να συγκρατήσουν την συρρίκνωση της πολιτικής επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ, όμως δεν αρκούν ούτε κατ’ ελάχιστο για να ορθοποδήσει η χώρα.


Γι’ αυτό και θα εξακολουθήσει να σέρνεται και τα επόμενα χρόνια έως ότου το πολιτικό σύστημα συνειδητοποιήσει κάποτε ότι πρώτιστο καθήκον του είναι να προσφέρει και να υπηρετεί το κράτος και όχι το κράτος να θρέφει και να απομυζάται από το πολιτικό σύστημα.

Πηγή: http://www.voria.gr/article/okto-chronia-mnimonia-to-mono-pou-allaxe-ine-oti-ftochiname

Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2018

Αχαριστία: Η αρρώστια της ψυχής



Μια από τις πιο κοινές μορφές ψυχασθένειας είναι η αχαριστία. Όσοι θεωρούν υπερβολικό τον χαρακτηρισμό ας σκεφτούν πόσο λογική και φυσιολογική συμπεριφορά μπορεί να είναι, να τσακίζεις το χέρι που σε αγκάλιασε και σου πρόσφερε βοήθεια.
Τα πολλά πρόσωπα της αγνωμοσύνης εκδηλώνονται με το να μην εκτιμάς κάτι που σου έχει χαριστεί να απολαύσεις και το καταστρέφεις, όπως το περιβάλλον. Όταν σου έχει δοθεί κάτι σε αφθονία και δεν μοιράζεσαι τίποτα με τους λιγότερο ευνοημένους που βρίσκονται σε ανάγκη και έλλειψη. Όταν δεν αναγνωρίζεις τίποτα σε όσους έχουν συμβάλλει στην επιτυχία σου, πάρα μόνο στον εαυτό σου.
Αχάριστος είναι και εκείνος που ό,τι και να κάνεις γι' αυτόν δεν ικανοποιείται ποτέ. Εκείνος που διαγράφει όσα οι άλλοι έκαναν για εκείνον και να στρέφεται εναντίον τους όταν γίνεται κάποιο σφάλμα. Παραμένει πάντα δύσκολο και επώδυνο να δεχτούμε ότι ένας δικός μας άνθρωπος θα βρεθεί απέναντι μας ως εχθρός.
Δύσκολα αποδεχόμαστε οτι ο συγγενής, ο σύντροφος, ο συνάδελφος, ο φίλος μπορεί να μας προδώσει, να μας εξαπατήσει και να μας πληγώσει, ξεχνώντας την εμπιστοσύνη, την αγάπη, την δοτικότητα, τον χρόνο που αφιερώσαμε η ακόμα και τις θυσίες που κάναμε για εκείνον. Ας μη ξεχνάμε όμως ότι και ο Ιούδας ήταν ένας από τους μαθητές του Ιησού.
Η αχαριστία και η αγνωμοσύνη δεν είναι άπλα κακές συμπεριφορές και σημάδι των καιρών μας.
Το να μην εκτιμάς είναι ψυχική αναπηρία. Το να μην έχεις την καλή διάθεση να ανταποδώσεις την αγάπη η την βοήθεια σε κάποια βαθμό, σε κάποια μορφή, υποδηλώνει ψυχική φτώχεια και ναρκισσισμό. Το να βλάπτεις χωρίς ενδοιασμούς κάποιον που σου έχει φερθεί καλά, θεωρείται μια άσχημη ασθένεια της ψυχής που χρειάζεται θεραπεία.
Ο άνθρωπος που έχει απενεργοποιημένη συνείδηση βρίσκει δικαιολογίες για κάθε του πράξη. Η έλλειψη ενσυναίσθησης για τον συνάνθρωπο τον καθιστά καθιστά αδίστακτο, εγωκεντρικό, τοξικό.
Είναι θέμα γονιδίων, βιωμάτων η έλλειψη παιδείας;Αναμφίβολα, το περιβάλλον μπορεί να παίξει ρόλο στον ψυχισμό και στις αξίες του ατόμου. Ο τρόπος που σε έχουν γαλουχήσει και σου έχουν φερθεί, επηρεάζουν τις μελλοντικές συμπεριφορές και επιλογές μέχρι ένα σημείο. Οι αιτίες πολλές και οι δικαιολογίες ακόμα περισσότερες.
Πέρα από την περιγραφή του φαινομένου, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να αναλάβουμε προσωπική ευθύνη των πράξεων μας στο εδώ και τώρα. Ο καθένας από εμάς καλείται να βελτιώσει και να εξελίξει τον εαυτό του με κάθε μέσο που διαθέτει.
Το κλειδί της μεταστροφής είναι η ενδοσκόπηση, η αυτογνωσία και η πνευματικότητα. O άνθρωπος αλλάζει και προχωρά πέρα από γονίδια, ταμπέλες και βιώματα αν το θέλει και προσπαθεί. Η ζωή αποκτά νόημα μόνο όταν αρχίζουμε να εξημερώνουμε ένστικτα και να φωτίζουμε σκοτεινές γωνίες της ύπαρξης μας.

Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2018

Άμεση ανάλυση: Η Απελευθέρωση των Ελλήνων στρατιωτικών - Κρίσιμα ερωτήματα







Σε σχεδόν ανύποπτο χρόνο οι δύο Έλληνες στρατιωτικοί που εδώ και πέντε μήνες κρατούνταν χωρίς δίκη στις τουρκικές φυλακές της Αδριανούπολης, αφέθηκαν ελεύθεροι να επιστρέψουν στην Ελλάδα, με τη δικάσιμό τους να αναμένεται να οριστεί κάποια στιγμή σε μέλλοντα χρόνο. Πρόκειται για είδηση εξαιρετικά χαρμόσυνη όσο και πολυσήμαντη, καθώς το οικονομικό πλαίσιο και η χρονική συγκυρία κατά τα οποία συνέβη είναι ιδιαιτέρως κομβικής σημασίας για τη γείτονα χώρα.
Στην ουσία του πράγματος, ο ανθυπολοχαγός Άγγελος Μητρετώδης και ο λοχίας ΕΠΟΠ Δημήτρης Κούκλατζης αξίζουν συγχαρητήρια καθώς επέδειξαν σπάνιο θάρρος, ψυχραιμία και καρτερικότητα, ερχόμενοι αντιμέτωποι με την πρωτόγνωρη εμπειρία της κράτησης σε ξένη χώρα σε καιρό ειρήνης.
Τόσο οι ίδιοι όσο και οι οικογένειές τους αντιμετώπισαν την πεντάμηνη δοκιμασία με σοβαρότητα, ψυχική δύναμη και ειλικρινή πατριωτισμό. Το μαρτύριό τους έλαβε αίσιο τέλος και χρέος όλων των υπεύθυνων παραγόντων της ελληνικής πολιτείας είναι στο εξής να φροντίσουν ώστε να μη συμβεί ποτέ ξανά παρόμοιο περιστατικό.
Στην πολιτική «μετάφραση» της είδησης, τα πράγματα είναι σαφώς πιο σύνθετα. Ο «σουλτάνος» Ταγίπ Ερντογάν λέγεται από αρκετούς ότι αποφάσισε να δείξει τη... «μεγαθυμία» του και να δώσει το σουλτανικό af (άφεση) στους δύο Έλληνες, επιλέγοντας μάλιστα την παραμονή της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου για να το πράξει.
Δεν γνωρίζω αν ο γειτονικός ηγέτης είναι τόσο γενναιόδωρος ή αν φιλοδοξεί να εφαρμόσει και στο τυπικό της νέας του διακυβέρνησης τις συνήθειες των Οθωμανών σουλτάνων. Γνωρίζω κάτι περισσότερο πεζό όμως. Ότι η διεθνής σκακιέρα αποτελεί διαχρονικά και σταθερά ένα πεδίο «δούναι και λαβείν».
Η Τουρκία βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε εξαιρετικά δεινή οικονομική κατάσταση. Η αξία της λίρας κατρακυλά καθημερινά. Οι εξωτερικοί εμπορικοί δασμοί που επιβάλλονται αναμένεται να δημιουργήσουν πολύ σύντομα σοβαρό πρόβλημα. Η αλαζονεία του Ερντογάν μοιάζει να έχει οδηγήσει, στη δεδομένη συγκυρία, την Τουρκική Δημοκρατία στη γωνία των πολιτικών συσχετισμών, έχοντας τοποθετήσει απέναντί της όλες τις μεγάλες δυνάμεις.
ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση υιοθετούν για πρώτη φορά ξεκάθαρη αντι-τουρκική στάση, ενώ η Ρωσία δεν είναι προφανώς διατεθειμένη να σπεύσει σε βοήθεια των Τούρκων για χάρη του Ερντογάν, διακινδυνεύοντας να τεθεί η ίδια σε ακόμη πιο περιθωριακή θέση από τους δυτικούς. Για το Ιράν δεν χρειάζεται να γίνει καν λόγος, όπως εύλογα αντιλαμβάνεται ο καθένας.
Στο πλαίσιο λοιπόν αυτό, είναι σοβαρή η πιθανότητα η απελευθέρωση των δύο Ελλήνων να έλαβε χώρα ως απότοκο πολυεπίπεδων πιέσεων προς τους γείτονες. Παρ’ όλα αυτά, ακόμα και στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο κανόνας του «δούναι και λαβείν» στον οποίο προαναφερθήκαμε, δεν παύει να ισχύει.
Κατά τους προσεχείς μήνες θα φανεί αν και ποια ανταλλάγματα παρεσχέθησαν ή θα παρασχεθούν και – κατ’ επέκταση – αν τα ανταλλάγματα αυτά είναι ικανά να λειτουργήσουν ως εφαλτήριο αλλαγής της ισορροπίας δυνάμεων στην περιοχή μας.


Παναγία Σουμελά, το ισχυρό θρησκευτικό σύμβολο του ποντιακού ελληνισμού



Παναγία Σουμελά. Η Μεγαλόχαρη, η Παναγία των Ποντίων απανταχού της γης, το ισχυρό θρησκευτικό, πνευματικό σύμβολο του ποντιακού ελληνισμού. Την ύμνησαν οι Πόντιοι για αιώνες, προσέτρεξαν σε βοήθεια της στις πιο δύσκολες στιγμές της ιστορίας τους, την τιμούν και την προσκυνούν οι απόγονοί τους και όλος ο Ορθόδοξος ελληνισμός.
Και φέτος, τον Δεκαπενταύγουστο, ημέρα της γιορτής της Κοιμήσεως της Παναγίας, λατρευτικές εκδηλώσεις διοργανώνονται στις πλαγιές του όρους Βερμίου, στην Καστανιά Ημαθίας, όπου χτίστηκε το νέο μοναστήρι της Παναγιάς Σουμελάς, στις αρχές της δεκαετίας του 1950, σε ανιστόρηση του προσκυνήματος της παλιάς ιστορικής μονής του Πόντου.
«Για δεκαέξι αιώνες, η Μονή της Παναγίας Σουμελά στον ιστορικό Πόντο υπήρξε το συλλογικό βίωμα πνευματικής και πολιτιστικής συνείδησης του ελληνισμού, ήταν σημείο αναφοράς”, είπε στον ραδιοφωνικό σταθμό του Αθηναϊκού-Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων «Πρακτορείο 104,9 FM” ο επίτιμος πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων και συγγραφέας ιστορικής έκδοσης με θέμα την Παναγία Σουμελά, Στέφανος Τανιμανίδης.
Οι εκδηλώσεις, λατρευτικές και πολιτιστικές, στο πλαίσιο της πανήγυρης ξεκίνησαν χθες, στις 4 το απόγευμα, και κορυφώνονται σήμερα με τον επίσημο εορτασμό και με καλλιτεχνικές εκδηλώσεις από παραδοσιακά ποντιακά μουσικά και χορευτικά συγκροτήματα.
Φέτος, θα είναι η πρώτη φορά, που στο ιερό προσκύνημα στο Βέρμιο θα συνεορτάσουν μαζί με την εικόνα της Παναγίας Σουμελά και οι εικόνες των δύο γειτονικών της μονών στον ιστορικό Πόντο, του Ιωάννη Βαζελώνος και του Γεωργίου Περιστερεώτα.
«Πριν από το 1922 η επιρροή των μονών στον Πόντο ήταν τεράστια. Είχαμε τρεις μεγάλες μονές, σταυροπηγιακές, της Παναγίας Σουμελά, του Ιωάννη του Βαζελώνα και του Γεωργίου Περιστερεώτα, Αυτές έχουν ανιστορηθεί και οι τρεις και στην Ελλάδα. Υπήρχαν και άλλες μικρότερες ανά περιοχή. Επειδή ο Πόντος ήταν μια εκτεταμένη περιοχή, κάθε περιοχή είχε το δικό της μοναστικό κέντρο, τους κατοίκους της, τα παρχάρια της. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή και την προσφυγιά, αυτά τα μοναστήρια ιστοριοποιούνται στο χώρο της προσφυγικής εγκατάστασης”, λέει στο «Πρακτορείο 104,9 FM” ο ιστορικός Βλάσης Αγτζίδης.
«Είναι αρχαίες μονές πολύ σημαντικές μονές στον χώρο του Πόντου, που άπλωσαν την ακτινοβολία της ελληνορθοδοξίας σε όλη τη Μαύρη Θάλασσα, τη Ρωσία, την Ουκρανία, την Κριμαία, είχε τεράστια απήχηση το ελληνορθόδοξο πνεύμα· μην το δούμε ως στενά ποντιακό, είναι ο ελληνορθόδοξος κόσμος, είναι μονές που προέρχονται από τη βαθιά αρχαιότητα”, εξηγεί ο κ. Αγτζίδης.
Η ιστορία της Παναγίας Σουμελά
Το παλιό ιστορικό μοναστήρι της Παναγιάς Σουμελά, χτισμένο στην πλαγιά του βουνού στην περιοχή της Ματσούκα της Τραπεζούντας, στην Τουρκία, ήταν για δεκαέξι αιώνες σημείο αναφοράς όχι μόνο για τους Ποντίους, αλλά και ένα ευρύτερο πνευματικό κέντρο τεράστιας ακτινοβολίας και ιστορικής σημασίας. Δεν είναι τυχαίο, ότι πέραν των Βυζαντινών αυτοκρατόρων, ιδιαιτέρως των Κομνηνών και του Αλεξίου του Γ’, που υπήρξε και ο πιο σημαντικός δωρητής της εκείνα τα χρόνια, πολλοί ισχυροί Οθωμανοί σουλτάνοι, όχι μόνο σεβάστηκαν τη μονή, αλλά και επέκτειναν τα προνόμιά της επικυρώνοντας τα, με διατάγματα τους και προσφέροντας σημαντικές δωρεές προς το μοναστήρι.
Oι σουλτάνοι Βαγιαζήτ Β΄, Σελήμ Α΄, Μουράτ Γ΄, Σελήμ Β΄, Iμπραήμ A΄, Μωάμεθ Δ΄, Σουλεϊμάν Β΄, Μουσταφά Β΄, Αχμέτ Γ΄ είναι ορισμένοι από τους ευεργέτες της ιστορικής μονής, που σύμφωνα με την παράδοση ιδρύθηκε το 386 μ.Χ. από τους μοναχούς Βαρνάβα και Σωφρόνιο. Θρυλείται, μάλιστα, ότι στον τόπο, όπου χτίστηκε η ιστορική μονή, σε υψόμετρο 1063 μέτρα, άγγελοι είχαν μεταφέρει την ιερή εικόνα της Παναγίας της Aθηνιώτισσας, την οποία, εικονογράφος της οποίας κατά την παράδοση ήταν ο Ευαγγελιστής Λουκάς.
«Είναι η Παναγία του Όρους Μελά. Το «στου” στα ποντιακά προφέρεται «σου” και έτσι γίνεται η Παναγία που βρίσκεται στο όρος Μελά (στου όρους Μελά), Παναγία Σουμελά”, λέει ο Βλάσης Αγτζίδης.
Μετά τη μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923 οι ελάχιστοι -μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού- εναπομείναντες μοναχοί της παλιάς μονής, που είχαν ήδη προλάβει να υποστούν δοκιμασίες, ληστείες, διωγμούς, ακολούθησαν τη μοίρα των χιλιάδων προσφύγων και ήρθαν στην Ελλάδα. Όμως, προηγουμένως είχαν φροντίσει να θάψουν, με την προσδοκία κάποτε να τα ξαναβρούν τα πιο σημαντικά κειμήλια του μοναστηριού σε απόσταση δέκα περίπου χιλιομέτρων στα ερείπια του παρεκκλησίου της Αγίας Βαρβάρας. Τρία πολύ σημαντικά κειμήλια. Την εικόνα της Παναγίας, τον σταυρό του αυτοκράτορα Mανουήλ Γ΄ του Kομνηνού και το χειρόγραφο Ευαγγέλιο του Οσίου Χριστοφόρου.
Μερικά χρόνια αργότερα, περί το 1930, όταν το πολιτικό κλίμα ανάμεσα στις δύο χώρες εξομαλύνθηκε, χρειάστηκε μια σειρά από ενέργειες του τότε πρωθυπουργού του Ελευθερίου Βενιζέλου, σε συνεννόηση με τον Ισμέτ Ινονού να γίνει από την Ελλάδα αποστολή για την εξεύρεση των θαμμένων κειμηλίων και την μεταφορά τους στην Ελλάδα.
«Ο πόντιος βουλευτής Λεωνίδας Ιασωνίδης, γνώστης της τουρκικής γλώσσας και παρών και μεταφραστής στις επαφές που είχαν οι δύο πρωθυπουργοί έπαιξε σημαντικό ρόλο”, λέει ο κ. Τανιμανίδης,
Προσθέτει, μάλιστα, ότι ο ο Ινονού εντυπωσιάστηκε από τις γνώσεις και την ομιλία του Ιασωνίδη και τον ενθάρρυνε να του πει εάν κάτι μπορούσε να κάνει για αυτόν. Και εκείνος αποκρίθηκε ότι θα ήθελε να έρθουν τα πολύτιμα κειμήλια της Παναγίας Σουμελά στην Ελλάδα. Μάλιστα, ο Ιασωνίδης, σε ομιλία του το 1932, αφού είχαν έρθει στην Ελλάδα τα κειμήλια, είπε χαρακτηριστικά: «Μέχρι σήμερα είχαν έρθει οι Πόντιοι. Τώρα ήρθε και ο Πόντος”.
Η αποστολή στην παλιά μονή οργανώθηκε σε συνεννόηση και αφού έγιναν όλες οι απαραίτητες γραφειοκρατικές ενέργειες, μεταξύ των δύο χωρών. Ο ιερομόναχος Αμβρόσιος Σουμελιώτης ήταν εκείνος που μετέβη στην περιοχή, καθ υπόδειξη του μοναχού Ιερεμία, ο οποίος ασθενούσε και δεν είχε τη δύναμη να πάρει μέρος στην αποστολή, αλλά ήταν από τους τελευταίους μοναχούς του μοναστηριού και γνώριζε την κρύπτη. Η αποκάλυψη των κειμηλίων ήταν επίπονη, το τοπίο εγκαταλειμμένο και διαφορετικό, αλλά ο ιερομόναχος Αμβρόσιος κατάφερε να τα βρει και να τα φέρει στην Αθήνα.
Για την επόμενη εικοσαετία, από το 1931,μέχρι και το 1951 τα κειμήλια φυλάσσονταν στο Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών. Μέχρι που ο Κρωμναίος γιατρός και συγγραφέας Φίλων Κτενίδης πρόεδρος του σωματείου «Παναγία Σουμελά» προώθησε δημόσια την ιδέα για την ίδρυση της μονής Παναγίας Σουμελά στην Καστανιά του Βερμίου. Οι πρώτες εργασίες ξεκίνησαν εκείνη τη χρονιά με τη θεμελίωση και την ανέγερση του πρώτου πετρόκτιστου ναού μικρών σχετικά διαστάσεων, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Φυλλίδη. «Ηταν λαμπρός αρχιτέκτονας, είχε κάνει το ρυμοτομικό σχέδιο όλης της Τραπεζούντας”, λέει ο Στέφανος Τανιμανίδης.
Τις επόμενες δεκαετίες, μετά το 1965 που αναλαμβάνει την προεδρία του Σωματείου ο νομικός Παναγιώτης Τανιμανίδης συνεχίζει το έργο του προκατόχου του. Μάλιστα αναβαθμίζει κόμη περισσότερο τον χώρο του προσκυνήματος καθώς, στο μεταξύ, χιλιάδες προσέρχονται για να γιορτάσουν την Κοίμηση της Θεοτόκου. Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 χτίζεται ο δεύτερος περίλαμπρος ναός με τις ψηφιδογραφίες, διευρύνονται οι χώροι και γίνονται και άλλα κτίσματα, όπως το Μελισσανίδειο Ιδρυμα (ξενώνας), το Αμβρόσιο Ηγουμενείο και πάνω από εξακόσια κελιά, χώροι για τη φιλοξενία των πιστών, χώροι υγιεινής, κ.α.
Στο παλιό ιστορικό μοναστήρι, στις 15 Αυγούστου του 2010 έγινε για πρώτη φορά Θεία Πατριαρχική Λειτουργία, με την άδεια των τουρκικών αρχών, στο ιστορικό μοναστήρι του Πόντου στην Τουρκία, χοροστατούντος του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου και των μητροπολιτών Δράμας Παύλου και Βολοκαμάνσκ Υλαρίωνα, παρουσία χιλιάδων πιστών. Η πανήγυρης και η Θεία λειτουργία τελούνταν κάθε χρόνο για τα επόμενα πέντε χρόνια. Το 2016 το μοναστήρι δεν δόθηκε για τις ετήσιες εκδηλώσεις, καθώς όπως ανακοίνωσαν οι τουρκικές αρχές, έπρεπε να γίνουν εργασίες συντήρησης και να αφαιρεθούν κομμάτια βράχου που απειλούσαν με καταστροφή το μνημείο. Μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει γνωστό πότε θα επιτραπούν και πάλι οι λατρευτικές εκδηλώσεις.
Το πρόγραμμα των φετινών εκδηλώσεων
Προσκυνητές από όλη την Ελλάδα και από διάφορα μέρη το κόσμου και εκπρόσωποι ποντιακών ομοσπονδιών και σωματείων συμμετέχουν και φέτος στο προσκύνημα της Παναγίας Σουμελά. Την κυβέρνηση εκπροσωπεί ο υφυπουργός Εξωτερικών Ιωάννης Αμανατίδης, ενώ θα παραστούν, μεταξύ άλλων, ο πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων, Βασίλης Λεβέντης, εκπρόσωποι των κομμάτων, βουλευτές, στελέχη της αυτοδιοίκησης, μέλη ποντιακών νεολαιών και οργανώσεων, κ.ά.
Φέτος, για πρώτη φορά συνεορτάζουν στη μονή της Παναγίας Σουμελά, στο Βέρμιο, οι εικόνες της Παναγίας Σουμελά, και του Γεωργίου Περιστερεώτα, του Τιμίου Προδρόμου του Ιωάννη του Βαζελώνος” είπε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο διευθυντής του προσκυνήματος, Αντώνης Δάλλας, Ανέφερε, ακόμη, ότι φέτος γίνονται και τα αποκαλυπτήρια προτομής του αείμνηστου ποντίου πολιτικού Λεωνίδα Ιασωνίδη για τη συνεισφορά του στη μεταφορά των κειμηλίων της παλιάς μονής της Παναγίας Σουμελά στην Ελλάδα και στην ανιστόρηση του προσκυνήματος της στο Βέρμιο.
Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν χθες, στις 4 το απόγευμα, με τη διανομή νηστίσιμης σούπας (σορβά) και αργότερα έγινε η υποδοχή των τριών εικόνων, ακολούθησε Μέγας Εσπερινός και λιτανεία και η σημερινή μέρα κλείνει με καλλιτεχνικό παραδοσιακό πρόγραμμα.
Σήμερα, θα γίνει η Θεία Λειτουργία, χοροστατούντος του μητροπολίτη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας Παντελεήμονα, θα ακολουθήσει επίσημη λιτάνευση των εικόνων και κατάθεση στεφάνων στην προτομή του Αλέξανδρου Υψηλάντη. Μετά τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του Λεωνίδα Ιασονίδη, έργου του γλύπτη Γ. Κικώτη, θα ακολουθήσει καλλιτεχνικό πρόγραμμα από ποντιακά σωματεία.
Τέλος, για μια χρονιά ακόμη προβλέπεται να δοθούν, όπως κάθε χρόνο, υποτροφίες από το Πανελλήνιο Ιερό Προσκύνημα «Παναγία Σουμελά» σε δύο μαθητές του γενικού λυκείου Μακροχωρίου Ημαθίας, στη μνήμη των παιδιών του Λυκείου Μακροχωρίου που έχασαν τη ζωή τους στο τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, στις 13 Απριλίου του 2003.




Κυριακή, 12 Αυγούστου 2018

Oλυμπιακος Ροδοπολης - Διαγορας Κερκινης 1-3



Στο πρωτο φιλικο εντος εδρας η ομαδα μας γνωρισε την ηττα απο την ομαδα του Διαγορα Κερκινης με 1-3.

Οι δυο ομαδες παρα τις απουσιες τους απεδωσαν κατα διαστηματα καλο ποδοσφαιρο αναλογιζομενοι παντα και το οτι βρισκονται σε περιοδο προετοιμασιας και τα ποδια ειναι βαρια.

Το πρωτο ημιχρονο ανηκε στους γηπεδουχους οι οποιοι
 προηγηθηκαν με τον Ηλια Ντλακονσκι στο 25' ενω εχασαν αρκετες ευκαιριες(3 δοκαρια) να διευρυνουν το αποτελεσμα.

Στο δευτερο ημιχρονο οι φιλοξενουμενοι εκμεταλευτηκαν τις αλλαγες της Ροδοπολης και την κουραση των βασικων της παικτων ενω ηταν και πιο ουσιαστικοι απεναντι στην αντιπαλη εστια με αποτελεσμα το τελικο σκορ.

Χαρακτηριστικο του αγωνα οτι και οι δυο ομαδες χρησιμοποιησαν ολους τους διαθεσιμους τους παικτες ενω το τριτο γκολ της Κερκινης επιτευχθηκε απο το πιο μικρο παικτη του γηπεδου ηλικιας 12 χρονων..

Επομενο φιλικο την Παρασκευη 17/8/2018  και ωρα 18:00 μεσα στην Κερκινη με τον τοπικο Διαγορα.











































(Παιδικο πρωταθλημα) Ολυμπιακος Ροδοπολης - Πανσερραικος 1-4

Στα πλαισια του παιδικου πρωταθληματος πραγματοποιηθηκε χθες Σαββατο 10/11/2018 στο Δημοτικο γηπεδο Ροδοπολης  ''Αποστολος Φ...