Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

ΡΟΔΟΠΟΛΗ-ΑΕ ΝΙΓΡΙΤΑΣ.....................................0-2 (0-2)



ΡΟΔΟΠΟΛΗ-ΑΕ ΝΙΓΡΙΤΑΣ.....................................0-2 (0-2)
Σκόρερ: 05' Διαμαντής, 43' Καμηλάρης
Διαιτητές: Παπουτσής, Αναγνωστίδης, Παπαποστόλου



Δυστιχως για εμας η ομαδα δεν μπορεσε σημερα να κανει το 3 στα 3 και να σκαρφαλωσει ψηλοτερα στην βαθμολογια της επιλεκτης κατηγοριας.

Οι φιλοξενουμενοι ευτιχησαν να προηγηθουν πολυ νωρις με αντεπιθεση στο 5'.
Ανουσια πρωτοβουλια και κατοχη μπαλας στο μεγαλυτερο μερος του αγωνα για την Ροδοπολη με λιγες ευκαιριες δημιουργωντας ομως διαδρομους και χωρους ελευθερους για την ομαδα της Α.Ε.Ν.η οποια εκμεταλευτηκε  και ετσι με μια ακομη αντεπιθεση διαμορφωθηκε το τελικο 0-2.

Επομενο παιχνιδι μεσα στο Χρυσο με την τοπικη ομαδα στις 25/11/2017





























Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Έριξε το Πολυτεχνείο την Χούντα;



Το ερώτημα αν έπεσε η χούντα από την λαϊκή αυθόρμητη εξέγερση ή από τους Αμερικάνους συνδέεται άμεσα με το ερώτημα ποιος «έστησε» τη χούντα για επτά χρόνια και ποιoς ωφελήθηκε από την κατάργηση της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Την 21η Απριλίου 1967 συνταγματάρχες, με αρχηγό τον Γ. Παπαδόπουλο (στο Intercontinental Press 1974, ο Αμερικανός δημοσιογράφος Ντ.Μπίντερ αποκαλύπτει την έμμισθη σχέση του αρχιδικτάτορα με την CIA από το 1952) καταλύουν την δημοκρατία, συλλαμβάνουν στον ύπνο με τις πυτζάμες τους πολιτικούς και εγκαθιδρύουν δικτατορία στην Ελλάδα. Οι λοιπές ένοπλες δυνάμεις, αεροπορία και ναυτικό, τηρούν παθητική στάση, το ίδιο και η δικαστική εξουσία βοά με την απουσία της από την προστασία των νόμων της Δημοκρατίας.
Ήδη μια εκτροπή από το Σύνταγμα είχε πέσει ήδη στο τραπέζι των πολιτικών της Δεξιάς και στο παλάτι. Ο Κ. Καραμανλής είχε «αποδράσει» με το όνομα Τριανταφυλλίδης στο Παρίσι μετά την δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη από το παρακράτος (μόνον αυτό;) και ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε ήδη «διωχθεί» από την πρωθυπουργική έδρα με την αποστασία, ενώ είχε πάρει το μήνυμα έναν χρόνο πριν από την προβοκάτσια στον Γοργοπόταμο, που έσκασε η αμερικανική νάρκη με δεκατρείς νεκρούς (αμέσως μετά την άρνηση του Γέρου στον Τζόνσον να δεχτεί την αμερικανική λύση στο Κυπριακό).
Βλέπουμε λοιπόν μια κλιμάκωση γεγονότων που γεννούν την πολιτική αστάθεια (προβοκάτσια), δημιουργούν κλίμα απαξίωσης της πολιτικής και των πολιτικών (με την αποστασία, λέγεται πως η ταρίφα εξαγοράς ψήφου ήταν σε δολάρια) και έτσι έρχεται ώριμο φρούτο «η σωτηρία» της «πατρίδας» από την διαφθορά και τα δεινά της πολυφωνίας της Δημοκρατίας και του κοινοβουλευτισμού. Ετσι ήρθαν τα τανκς να μας σώσουν.
Συμπτωματικά η φιλοαμερικανική Δικτατορία (ο Κλίντον στην επίσκεψη του εδώ ζήτησε συγνώμη για την χούντα) εγκαθιδρύεται (Απρίλιο 1967) έναν μήνα πριν τον πόλεμο των έξι ημερών (Μάιος 1967) και λήγει (την λήγουν) αφού έχει αναλάβει ο Ιωαννίδης (βασανιστής στη Μακρόνησο το 1949-1950 επί αμερικανικής επικυριαρχίας εδώ), την ηγεσία της Δικτατορίας, έχει εκδηλωθεί απόπειρα δολοφονίας κατά του μη υπάκουου Μακάριου και πραξικόπημα που δίνει την αφορμή στον Αττίλα και η Κύπρος κόβεται στα δυο (ντε φάκτο το παλιό σχέδιο της διχοτόμησης) από τα τουρκικά στρατεύματα και το παιχνίδι στη Μέση Ανατολή έχει ήδη κληρώσει υπέρ της Αμερικής. Η δουλειά δηλαδή είχε γίνει και δεν χωρούσαν πια στο κάδρο οι χουνταίοι. Τώρα έμοιαζαν λεκές στο νέο κουστούμι των Αμερικανών.
 Όταν όμως τα ψέματα άρχισαν να λιώνουν στο φως της πραγματικότητας, τα φόβητρα οι χουντικοί γίναν λαγοί, εξαφανίστηκαν και άφησαν επιτελείο και κυβέρνηση με κενές από τους φοβισμένους κώλους τους καρέκλες.
Εάν διαβάσει κάποιος τα πρακτικά της Βουλής από την κατάθεση του «Φακέλλου Κύπρος», θα κλάψει και θα γελάσει και θα νιώσει ντροπή από την ιλαροτραγωδία και το ξεφτιλίκι της ηγεσίας (στρατιωτικής και δικτατορικής). Τα μεν τουρκικά στρατεύματα να έχουν ήδη κάνει την απόβαση και ο Τάσκα να καθησυχάζει την έντρομη στρατιωτική ηγεσία (μοναδική εξαίρεση αντίδρασης η αποστολή υποβρυχίου προς την Κύπρο που όμως ανακλήθηκε αμέσως με την πρώτη αμερικανική πίεση), ότι τα ράδια λένε ψέματα και με έναν του λόγο οι Τούρκοι θα κάνουν πίσω όπως το 1964. Όταν όμως τα ψέματα άρχισαν να λιώνουν στο φως της πραγματικότητας, τα φόβητρα οι χουντικοί γίναν λαγοί, εξαφανίστηκαν και άφησαν επιτελείο και κυβέρνηση με κενές από τους φοβισμένους κώλους τους καρέκλες.
Αυτό χοντρικά είναι το χρονικό της πτώσης (χεσμένοι το βάλαν στα ποδιά) της χούντας. 
Αυτό όμως δεν μειώνει το έπος της λαϊκής εξέγερσης του Πολυτεχνείου ούτε και την πολυποίκιλη αντιδικτατορική δράση που αναπτύχθηκε κατά την διάρκεια της χουντικής επταετίας.
Το Πολυτεχνείο είναι η κορύφωση, πιο πριν υπάρχει η Νομική, πριν την Νομική οι αντιδικτατορικές οργανώσεις με νεκρούς και φυλακισμένους και με πολλά βασανιστήρια από τους χαφιέδες ασφαλίτες, καθώς και η εξέγερση (όχι ανταρσία) των αξιωματικών και ναυτών του αντιτορπιλικού Βέλους που διεκδίκησαν την Δημοκρατική Νομιμότητα, καθώς και η απόπειρα του Αλέκου Παναγούλη κατά του αρχιδικτάτορα, όπως και η ένθερμη συμπαράσταση των δημοκρατικών φίλων από την Ευρώπη, κι ήταν πολλοί.
Ήταν μια σειρά δηλαδή γεγονότων και αντιδράσεων αντιδικτατορικών που συνέβαλαν στον βαθμό που τους αναλογεί στην φθορά των χουνταίων. Εγώ υπηρέτησα τον αντιδικτατορικό αγώνα από τις γραμμές του ΠΑΜ νέων στην αρχή, μετά του αντιδικτατορικού πανσπουδαστικού Ρήγα Φεραίου και τέλος από την μάχιμη ομάδα Άρης του Ρήγα Φεραίου.
Τολμώ να πω πως την εποχή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, ο κλειστός πυρήνας μας ήταν επιφυλακτικός στο να βγούμε στο φως πίσω από τα κάγκελα του Πολυτεχνείου κι ας είχαμε επαφή με την ομάδα «Ανώνυμοι» (ξεχάστηκαν, δυστυχώς η μοίρα του άγνωστου «στρατιώτη») που ήταν από τους μπροστάρηδες στην μαζική αντιδικτατορική δράση του Πολυτεχνείου.
Το ερώτημα λοιπόν του αν έριξε το Πολυτεχνείο την Χούντα, είναι ότι ως κορύφωση ενός επτάχρονου αντιδικτατορικού αγώνα με νεκρούς και φυλακισμένους και βασανισθέντες συνέβαλε στην φθορά της. Δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία το Πολυτεχνείο ήταν η μαζική κορύφωση του αντιδικτατορικού αγώνα. Αυτός ήταν και ο βασικός αντιδικτατορικός στόχος όλων των αντιστασιακών οργανώσεων, η μαζικοποίηση της αντίδρασης. Αυτό επιτεύχθηκε και εκφράστηκε στην εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Της Μεταπολίτευσης Καμένη Γενιά



Στις μαυρισμένες μας ψυχές τι έχει να πει η ξεθωριασμένη επέτειος του Πολυτεχνείου;
Σχεδόν τίποτα. Οι τιποτένιοι πολυτεχνίτες όμως, αυτοί που έχτισαν, όχι σταδιοδρομίες, αλλά καριέρες σαν αντιστασιακοί, επανέρχονται ετούτες τις ημέρες για να μας θυμίσουν πόσο μικρή είναι η απόσταση μεταξύ της νεότητας και της δημοπράτησής της. Και πόσο γρήγορα την έτρεξαν αυτήν την απόσταση. Και πόσο καλή τιμή πέτυχαν. Διότι τον είχαν -να τους το αναγνωρίσουμε αυτό- τον τρόπο τους. Τρόπαια της πετυχεσιάς τους τα γρήγορα αυτοκίνητα, τα διαμερίσματα στα βόρεια προάστια και τα γκομενάκια στο κέντρο.
Άδικες, θα μου πείτε, οι γενικεύσεις αλλά του Πολυτεχνείου η καμένη γενιά δεν είναι αυτή που οικοδόμησε την επτάψυχη Μεταπολίτευση κι έκανε τον τόπο πεδίο βολής για επήλυδες και ντόπιους εργολάβους;
Δεν μηδενίζω τίποτε. Λογαριάζω όμως πόσες φορές ο αγώνας "δικαιώθηκε". Ποιος αγώνας; Αυτός που είχε για προμετωπίδα το Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία.
Πόσο παράταιρο ακούγεται σήμερα το παλιακό σύνθημα, κι ας είναι όλο και περισσότεροι αυτοί που πένονται, όλο και περισσότεροι οι απαίδευτοι πτυχιούχοι, που ασχημονούν στην γη των κάποτε Ελλήνων. Όσο για την πολύτιμη Ελευθερία, αυτή την έχουμε στο τσεπάκι μας. Ή μάλλον στο πληκτρολόγιό μας. Είμαστε παντελώς ελεύθεροι να πληκτρολογούμε κατ' εξακολούθηση εξυπνάδες. Οθόνες στα σκοτεινά δείχνουν τον δρόμο της ανεπίγνωστης μοναξιάς!
Κι ύστερα είναι κι εκείνη η ενοχλητική φωτογραφία της πύλης με την σημαία.Με την Κύπρο μισή. Και το προτεκτοράτο ακέριο να διακονεύει ανά την υφήλιο δανεικά με ομολογημένη και μόνη φιλοδοξία να αναβαθμιστεί η πιστοληπτική του θέση!
Και τα αμφιπλεύρως οχληρά συνθήματα: Έξω οι ΗΠΑ. Έξω το ΝΑΤΟ.
Πιο μέσα όμως δεν γίνεται. Γίνεται; Ειδικά τώρα που η πρώτη φορά Αριστερά ανακάλυψε στο πρόσωπο του αμερικανού Προέδρου τον διάκονο της παγκόσμιας «ειρήνης και ασφάλειας». Ξέρετε, αυτής της ειρήνης και της ασφάλειας, που για να μετακινεί τα εμπορεύματά της, σκηνοθετεί ανθρωπιστικές επεμβάσεις και μετράει παράπλευρες απώλειες.
Κατά τα λοιπά οι επαγγελματίες των αγώνων χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ θα υψώσουν και πάλι τις γροθιές τους και θα καταγγείλουν τον ιμπεριαλισμό που τις υπόλοιπες ημέρες λιβανίζουν.
Δεν είναι από μόνη της κακή η ξεφτίλα. Κακό είναι που έχουμε πιστέψει ότι μας αξίζει.

Είναι το κοινωνικό μέρισμα αυτό που «περιμένει» ο μέσος Έλληνας;



Σπάνια μια πρόταση περιλαμβάνει όλες τις πληροφορίες ώστε (χωρίς ανάλυση) να βγάζει προς τα έξω την πληρότητα και τη σαφήνεια όλων εκείνων που «πράγματι» υπάρχουν σε αυτό που εκφράζει. Συνήθως χρειάζεται είτε μια «πραγματική» ερμηνεία των «τυπικών» λέξεων, είτε η υιοθέτηση της «σύγκρισης» αυτού που αναλύεται με κάποιο σημείο αναφοράς.
Για παράδειγμα όταν λέμε «πήγα σε ένα καταπληκτικό εστιατόριο» το «καταπληκτικό» προέκυψε χωρίς αναφορά στα «άλλα» που υπάρχουν αλλά συγχρόνως συγκρίνοντας το συγκεκριμένο εστιατόριο με άλλα που έχω πάει ή θα μπορούσα να φανταστώ ότι υπάρχουν.
 Κοινωνικό μέρισμα
Ανακοινώθηκε λοιπόν στα πλαίσια της κοινωνικής μέριμνας η διανομή 720 εκατ. ευρώ ως έκτακτη οικονομική ενίσχυση (κοινωνικό μέρισμα) σε νοικοκυριά που τηρούν συγκεκριμένα κριτήρια.
Τα 315 εκατ. ευρώ που θα «επιστραφούν» σε συνταξιούχους λόγω «λανθασμένης» παρακράτησης εισφορών υγείας - σαν κίνηση - δεν θα τη χαρακτηρίζαμε «επιλογή» αλλά μάλλον «αναγκαστική» εκτέλεση (εφαρμογή) δικαστικής απόφασης.
Αναμφίβολα τα κατά μέσο όρο 700 ευρώ που θα δοθούν σε μια οικογένεια με 2 παιδιά είναι (ειδικά στη δύσκολη σημερινή εποχή) ένα καλοδεχούμενο οικονομικό βοήθημα για την αντιμετώπιση των αυξημένων εξόδων της περιόδου των Χριστουγέννων.
Βεβαίως η πρώτη «συνειδητοποίηση» της σκέψης είναι ότι αυτό το ποσό, η μέση Ελληνική οικογένεια, δεν θα το διαθέσει για τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές της στην Αυστρία!.αλλά μάλλον το μεγαλύτερο μέρος του θα επιστραφεί με τη μορφή φόρων στην πηγή που το έστειλε..
Μοιάζει με λογοπαίγνιο, αλλά φαντάζει κάτι σαν να εισπράττεις ένα ποσό που το έχεις πληρώσει πολύ πάνω από την αξία του και το οποίο θα επιστρέψεις σε αυτόν που στο έδωσε!
 Πώς βρέθηκε το ποσό που θα δοθεί
Το συνολικό πόσο που θα διατεθεί είναι αποτέλεσμα της υπέρβασης του στόχου για πρωτογενές πλεόνασμα 1,75% του ΑΕΠ για το τρέχον έτος. Δηλαδή πετύχαμε μια δημοσιονομική υπέρ απόδοση.
Στο σημείο αυτό «απαιτείται» η δεύτερη στάση της σκέψης μας. Με ποιο τρόπο - μέσα στην 9ετη κρίση - δημιουργήσαμε πρωτογενή πλεονάσματα και μάλιστα υπερβαίνοντας τους στόχους;
Επειδή «δυσκολευόμαστε» να αποδεχτούμε το σενάριο ότι αλλάξαμε τόσο πολύ την κρατική μηχανή ώστε να παράγει περισσότερα απ' όσα εισπράττει θα πρέπει να καταλήξουμε σε κάτι γνωστό βιωματικά σε όλους μας. Και αυτή η κατάληξη έχει το όνομα υπέρ φορολόγηση. Οι πανηγυρισμοί σε αυτή την περίπτωση «ακούγονται» αρκετά παράλογοι.
Δεν περιμέναμε να πληροφορηθούμε από επίσημα κυβερνητικά χείλη τα περί δυσανάλογης φορολογικής επιβάρυνσης των μεσαίων στρωμάτων της κοινωνίας μας. Η εξωπραγματική φορολόγηση των νόμιμων εισοδημάτων και γνωστή μας είναι και έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στο παρελθόν. Συγχρόνως θεωρούμε κοινωνικά απαράδεκτο να εξουθενώνεις οικονομικά την πλειοψηφία της νομιμότητας επειδή δεν μπορείς να «προσεγγίσεις» την μειοψηφία της παρανομίας.
 Τι θα περιμέναμε
Χωρίς να αμφισβητούμε την «οικονομική» ανάσα που θα προσφέρει το κοινωνικό μέρισμα σε όλα τα άτομα που τηρούν τα κριτήρια για να το εισπράξουν θα θέλαμε η «επιστροφή» της οικονομίας στην κανονικότητα να είναι να είναι λίγο διαφορετική. Και βέβαια σαν κανονικότητα δεν εννοούμε την ατμόσφαιρα λαθών των προηγούμενων 10ετιών.
Αυτή η «εφάπαξ παροχή κοινωνικού χαρακτήρα» ενοχλεί την αξιοπρέπειά μας και δεν θα θέλαμε να χαθεί και αυτή. Μας παραπέμπει στα συσσίτια με τις ατέλειωτες ουρές για ένα κομμάτι ψωμί. Βεβαίως η προσφορά συσσιτίων χαίρει της πλήρους εκτίμησής μας όταν παρέχεται από ομάδες κοινωφελούς χαρακτήρα προς τους άστεγους ή οικονομικά ασθενείς.
Δεν πιστεύουμε ότι ο μέσος Έλληνας χρειάζεται μετά από 10 χρόνια οικονομικής ασφυξίας επιδόματα, βοηθήματα και κοινωνικά μερίσματα. Είμαστε της άποψης ότι θέλει να μπορεί να βρει δουλειά που θα του προσφέρει εισόδημα για να καλύπτει τις ανάγκες του.
Και βέβαια αναφερόμαστε σε έναν «νέο» από άποψη μυαλού Έλληνα. Δηλαδή εκείνον που έζησε και κυρίως αποκωδικοποίησε την κρίση μετά το 2008.
Αυτός λοιπόν που περιγράφουμε περιμένει να βρει μια θέση εργασίας στα έργα που θα συνοδεύουν την επένδυση στο Ελληνικό (όταν αποφασίσουμε να αρχίσει). Είναι αυτός που θέλει να απορροφηθεί όταν ασχοληθούμε σοβαρά με τις μεγάλες δυνάμεις μας - τον τουρισμό και τη ναυτιλία. Είναι ο διπλανός του που πρόθυμα θα υλοποιήσει την επιχειρηματική του ιδέα (μικρή ή μεγάλη) αν σταματήσει να σκέφτεται ότι κάτι τέτοιο τώρα είναι απαγορευτικό δεδομένου ότι με το καλημέρα το περίπου 70% του τζίρου του δεν θα του ανήκει. Και βέβαια είναι ο νέος επιστήμονας που δεν θα θεωρείται over qualified για την Ελληνική επιχείρηση.
Η οικονομία δεν ενεργοποιείται με κοινωνικά μερίσματα αλλά με υιοθέτηση μέτρων - κινήτρων που οδηγούν στην δημιουργία θέσεων εργασίας. Και αυτά τα κίνητρα είναι που χρειάζεται ο «νέος» Έλληνας για να ζήσει την καινούρια εποχή. Δεν ζητά συσσίτια για να επιβιώνει στην κατεστραμμένη παλιά.

Η Φύση εκδικείται τους Ηλίθιους...



«Το χθεσινό φαινόμενο δεν έχει κάποια σύνδεση με την κλιματική αλλαγή. Το μέγεθος της καταστροφής, της χθεσινής τουλάχιστον, οφείλεται στο γεγονός ότι είχανε επιχωματωθεί/μπαζωθεί τα ρέματα».
K. Καρτάλης, καθηγητής στον Τομέα Φυσικής Περιβάλλοντος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (Huffington Post 15/11/17)
Σύμφωνα με το άρθρο 5 του Κτιριοδομικού Κανονισμού: «1.1. Απαγορεύεται απολύτως η δόµηση µέσα στην έκταση που περικλείεται από τις οριογραµµές του ρέµατος».
Επίσης, σύμφωνα με απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας: «Το Κράτος υποχρεούται να διατηρεί τα πάσης φύσεως υδατορέματα στη φυσική τους κατάσταση προς διασφάλιση της λειτουργίας τους ως οικοσυστημάτων, επιτρεπομένης μόνο της εκτέλεσης των απολύτως αναγκαίων τεχνικών έργων διευθέτησης της κοίτης και των πρανών τους προς διασφάλιση της ελεύθερης ροής των υδάτων, αποκλειομένης δε κάθε άλλης αλλοίωσης της φυσικής τους καταστάσεως. Η ένταξή τους σε πολεοδομική ρύθμιση είναι επιτρεπτή μόνο όταν τούτο επιβάλλουν οι ανάγκες ενός ευρύτερου πολεοδομικού σχεδιασμού και μόνο εφόσον διασφαλίζεται η επιτέλεση της φυσικής τους λειτουργίας». (Σ.τ.Ε. 2873/2004, 2215/2002)
Και η νομολογία συνεχίζεται: «Όπως έχει κριθεί, τα ρέματα, δηλαδή οι πτυχώσεις του εδάφους δια των οποίων συντελείται, κυρίως, η απορροή των πλεοναζόντων υδάτων της ξηράς προς τη θάλασσα και οι οποίες αποτελούν επιπλέον φυσικούς αεραγωγούς, με την χλωρίδα και την πανίδα τους συνιστούν οικοσυστήματα που έχουν ζωτική σημασία για την ισορροπία του περιβάλλοντος, ιδίως μάλιστα αυτά που διασχίζουν οικισμούς. Ως στοιχεία του φυσικού περιβάλλοντος, προστατεύονται, καθ' όλη τους την έκταση και αδιαφόρως των διαστάσεών τους, από το άρθρο 24 του Συντάγματος και από την οικεία νομοθεσία, η οποία αποβλέπει στη διατήρηση της φυσικής τους κατάστασης, ώστε να διασφαλισθεί η επιτελούμενη από αυτά λειτουργία της απορροής των υδάτων...»
Στη Μάνδρα, συγκεκριμένα, όπου συντελέστηκε η πρόσφατη τραγωδία, υπάρχουν (ή υπήρχαν!) δύο ρέματα, οι «Σούρες», το μεγαλύτερο και της Αγίας Αικατερίνης, το μικρότερο. 
«Το μεγάλο ρέμα που διαπερνά τη Μάνδρα, οι «Σούρες», έχει δεχτεί τη μεγαλύτερη αλλοίωση, με δεκάδες τετραγωνικά μέτρα του χειμάρρου να έχουν χτιστεί είτε με νόμιμα είτε με αυθαίρετα κτίσματα. Η κοίτη έχει μειωθεί δεκάδες μέτρα, ενώ ένα μεγάλο κομμάτι του ρέματος έχει υπογειοποιηθεί και περνά μέσα από μικρούς αγωγούς. Ο μεγαλύτερος «καταπατητής» του ρέματος είναι ο ίδιος ο Δήμος, ο οποίος έχει χτίσει ένα εργοτάξιο για τα απορριμματοφόρα».
Το δεύτερο ρέμα, αυτό της «Αγίας Αικατερίνης», αν και μικρότερο, αποδείχτηκε και το πιο θανατηφόρο. Βρίσκεται στη νοτιοδυτική πλευρά της πόλης. Η φυσική συνέχεια του ποταμού είναι η κεντρική οδός Κοροπούλη, η οποία όμως έχει διακοπεί υπόγεια λόγω αστοχίας της ΕΥΔΑΠ. Με αποτέλεσμα ο χείμαρρος όταν υπερχειλίζει να «αναζητά» τη φυσική του κοίτη, πνίγοντας τα πάντα στο πέρασμά του.»
(Ελεύθερος Τύπος, 16/11/17).
Τελικά, η Μάνδρα πνίγηκε από τη φυσική υπερχείλιση των δύο ρεμάτων, αφού δεν υπάρχει πλέον καμία διέξοδος για τα όμβρια ύδατα και ό,τι πέφτει αθροίζεται.
Γενικότερα, στην Αττική έχουν απομείνει πλέον πάνω από 90% λιγότερα ρέματα - διέξοδοι για χειμάρρους - από εκείνα που υπήρχαν το 19ο αιώνα.
Στη χώρα της ανομίας και του ωχαδερφισμού, ωστόσο, ελάχιστα ρέματα έχουν παραμείνει εκεί που τα χάραξε η φύση. Πόσα σπίτια, για να μην πούμε οικισμοί, δεν έχουν χτιστεί πάνω σε μπαζωμένα ρέματα; Πόσες φορές ο Ελληνάρας δεν έχει κάνει ό,τι γουστάρει χωρίς να λογοδοτεί πουθενά, χωρίς να σέβεται πολεοδομικές διατάξεις και νομοθεσία και πόσες φορές το διεφθαρμένο κράτος δεν έχει αποδειχθεί παντελώς ανίκανο να πραγματοποιήσει ελέγχους και να φροντίσει για την τήρηση των νόμων;
Είναι, άλλωστε, γνωστό τοις πάσι ότι στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, το μόνο που ευδοκιμεί είναι το λάδωμα και το φακελάκι και εν τέλει η παρανομία και το μπάχαλο Κι ύστερα μετράμε τους νεκρούς μας και κλαίμε σαν τις μωρές παρθένες. Και ρίχνουμε την ευθύνη ο ένας στον άλλον και παίζουμε την κολοκυθιά.Και μεμψιμοιρούμε και γκρινιάζουμε κι από πάνω που κανείς - μα κανείς! - δεν παίρνει στα σοβαρά αυτή τη χώρα και βρίσκουμε καταφύγιο στις θεωρίες συνωμοσιολογίας και θυματοποίησης για να παρηγορηθούμε: «Όλοι επιβουλεύονται αυτή την όμορφη χώρα και θέλουν να τη σβήσουν από το χάρτη»!
Μην κουράζεστε παιδιά! Αυτή τη χώρα, με μαθηματική ακρίβεια, θα τη σβήσουμε μόνοι μας από το χάρτη, κάνοντας τη μία βλακεία πάνω στην άλλη, στρογγυλοκαθισμένοι πάνω σε δάφνες και μεγαλεία άλλων εποχών και θεωρώντας εαυτούς εξυπνότερους των «κουτόφραγκων» και «βελανιδοφάγων». Κάτι σαν τον Νέρωνα, δηλαδή, που έβλεπε τη Ρώμη καιόμενη και ηδονιζόταν...
Αναδημοσίευση από το www.palmografos.com

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

ΡΟΔΟΠΟΛΗ-ΧΕΙΜΑΡΡΟΣ.............................3-1 (0-0)




Στην Ροδόπολη ο τοπικός Ολυμπιακός ζευγάρωσε τις νίκες του καθώς επιβλήθηκε με 3-1 του Ηρακλή Χειμάρρου και ξεκόλλησε από τα πολύ χαμηλά του βαθμολογικού πίνακα κι ετοιμάζει την αντεπίθεσή του στον δεύτερο γύρο. Από την άλλη ο Ηρακλής έμεινε πίσω από την Α’ τετράδα και κινδυνεύει να υποχωρήσει κι άλλο στον βαθμολογικό πίνακα. Τα γκολ: 56' Κιουπτσίδης, 82' Πανταζής, 89' Δημητρόφ - 71' Βασιλειάδης Κ.






Η ομαδα μας σημερα εδωσε ψυχη και σωμα μεσα στον αγωνιστικο χωρο και πηρε το δευτερο τριποντο και μαλιστα συνεχομενο.

Οι τραυματιες επεστρεψαν,η εντεκαδα σταθεροποιηθηκε και πλεον η Ροδοπολη δειχνει τις δυνατοτητες της, παιχνιδι με το παιχνιδι.

Αν συνεχισουμε ετσι, χωρις νεους τραυματισμους. πιστευω θα ειμαστε η ευχαριστη εκπληξη του δευτερου γυρου.






































(Παιδικο πρωταθλημα) Ολυμπιακος Ροδοπολης - Πανσερραικος 1-4

Στα πλαισια του παιδικου πρωταθληματος πραγματοποιηθηκε χθες Σαββατο 10/11/2018 στο Δημοτικο γηπεδο Ροδοπολης  ''Αποστολος Φ...