Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

Ολυμπιακος Ροδοπολης - Εθνικος Σιδηροκαστρου 1 - 3




Η ομαδα μας παρα τις απουσιες της παλευει μεχρι τελους το καθε παιχνιδι ξεχωριστα αλλα καποιες λεπτομερειες κανουν την διαφορα.

Αν και προηγηθηκαμε νωρις,δεχτηκαμε γρηγορα την ισοφαριση και στην συνεχεια εγινε το 1-2 με το δευτερο γκολ των φιλοξενουμενων.

Πιεσαμε στο δευτερο ημιχρονο αλλα με μια αντεπιθεση του Εθνικου πραγματοποιηθηκε στο 85' το 1-3 στερωντας το οποιο θετικο αποτελεσμα.

Επομενο παιχνιδι την Τεταρτη  4/10/2017 και ωρα 16:00 μεσα στο Δασοχωρι με το Ψωμοτοπι.








Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

Η Ολυμπιακη φλογα στην Ροδοπολη Σερρων



Οι 23οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες θα πραγματοποιηθούν στη Νότια Κορέα από 9 έως 25 – 2 – 2018.

Την Τρίτη 24 Οκτωβρίου 2017 θα πραγματοποιηθεί στην Αρχαία Ολυμπία η Τελετή Αφής της Ολυμπιακής Φλόγας.


Από την ημερομηνία τελετής αφής της Φλόγας μέχρι 31-10-2017 θα διεξαχθεί επί ελληνικού εδάφους, η Ολυμπιακή Λαμπαδηδρομία.

Η Ροδοπολη συμπεριλήφθηκε στην διαδρομή της διέλευσης  της Ολυμπιακής Φλόγας στις 28 Οκτωβρίου 2017.

 Η ακριβης ωρα αφιξης θα γινει γνωστη συντομα.

Υπολογιζεται 11:00  με 11:30.

Προκειται  για μία κορυφαία εκδήλωση πολιτισμού για τα ιδεώδη του αθλητικού πνεύματος και των ολυμπιακών αγώνων με την συμμετοχή των συμπολιτών μας.


Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΡΟΔΟΠΟΛΗΣ - ΕΘΝΙΚΟΣ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟΥ


Ποιοι είναι επιτέλους οι τεμπέληδες, κύριε Μακρόν;



 
Δικηγόρος


Η επίσκεψη του προέδρου Μακρόν στην Αθήνα, στης αρχές Σεπτεμβρίου, αυτή που περηφανευόμασταν ολημερίς ότι θα την ζήλευε κι ο πρόεδρος Ομπάμα κι όλοι οι καλόβολοι πολιτικοί αρχηγοί, λόγω της μοναδικής ευκαιρίας να μιλήσει στην οικουμένη από την Πνύκα, υπήρξε για αυτόν τελικά περισσότερο πηγή μπελάδων. Η συγκυρία ήθελε αυτό το βήμα για την δημοκρατική επανίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αποβεί επικοινωνιακά άχρηστο. Οι εξωφρενικές φυσικές καταστροφές στα υπερπόντια εδάφη της Γαλλίας στην Καραϊβική μονοπώλησαν τις γαλλικές ειδήσεις και οι Γάλλοι τηλεθεατές μόνο φαμφάρες και ρητορική δεν έπρεπε να δουν εκείνες τις μέρες. Ούτε ένα γαλλικό κανάλι δεν έδειξε απευθείας την ομιλία του - σε αντίθεση φερ' ειπείν με την ομιλία στον ΟΗΕ λίγες μέρες αργότερα. Υποψιάζομαι δε ότι δεν διεκόπη η επίσκεψη μόνο και μόνο για να μην χαθεί η ευκαιρία της αναμνηστικής φωτογραφίας με τον Έλληνα Πρωθυπουργό, μπας και τον χρίσει λίγο πιο ευρωπαϊστή.
Το άλλο γεγονός στο οποίο εμείς εδώ δεν δώσαμε οποιαδήποτε σημασία είναι μια δήλωσή του, λίγο πριν φύγει, σχετικά με την ανάγκη μεταρρυθμίσεων στην Γαλλία, ιδίως εν όψει αλλαγών στο εργατικό δίκαιο που προγραμματίζει παλαιόθεν. Είπε, λοιπόν, ότι δεν θα υποχωρούσε ούτε ενώπιον των τεμπέληδων, ούτε ενώπιον των κυνικών, ούτε ενώπιον των άκρων. Δεν θα τους παραχωρήσει τίποτα, για την ακρίβεια. Αμέσως, η αντιπολίτευση τσάκωσε το περί «τεμπέληδων» και το έκανε βούκινο. Ο πρόεδρος του κόμματος «Ανυπότακτη Γαλλία» Μελανσόν, πολιτικός εξάδελφος της δικής μας κυβέρνησης και κύρια φωνή αντιπολίτευσης, αμέσως πλειοδότησε και το μετέτρεψε σε σλόγκαν για τα συλλαλητήριά του: «Ηλίθιοι, κυνικοί και τεμπέληδες, όλοι στους δρόμους την 12η και την 23η Σεπτεμβρίου!». Ομοίως και η ακροδεξιά. Παρομοίως και τα άλλα κόμματα που - πιο σεμνά - άρχισαν τα «μα τι τρόπος» και «δεν είναι πρέπον». Και ενώ θα ήταν πράγματι εντυπωσιακό ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας να αποκαλεί τεμπέληδες τους ανέργους ή τους εργαζόμενους ή όλους του Γάλλους ή δεν ξέρω εγώ ποιον, είναι τελικά μάλλον πιο ενδιαφέρουσα η κακοπιστία του κυρίου Μελανσόν. Γιατί ο κύριος Μελανσόν είναι μορφωμένος κύριος, σε αντίθεση με τα ξαδέρφια του.
Εδώ και χίλια χρόνια (και λίγα λέω), συγγραφείς και ιστορικοί έχουν κολλήσει ένα ιδιαίτερο παρατσούκλι σε μια δεκαριά βασιλείς των Φράγκων. Οι τελευταίοι της φθίνουσας δυναστείας των Μεροβιγγείων άσκησαν παροιμιωδώς ελλιπώς την εξουσία τους, από το 639 έως το 751 μ.Χ., έως ότου ο πατέρας του Καρλομάγνου σφετερίστηκε τον θρόνο και άλλαξε την ιστορία της Ευρώπης. Τους λέμε «νωθρούς βασιλείς» από την γαλλική έκφραση «rois fainéants», αυτούς που έπρατταν μηδέν, ίδια λέξη για τους «τεμπέληδες». Στην γαλλική πολιτική, ο όρος δεν είναι σπάνιος. Ο Πρόεδρος Σαρκοζί τον χρησιμοποίησε για να στιγματίσει τον προκάτοχό του, τον Πρόεδρο Σιράκ. Είναι όρος ακριβής και χρήσιμος. Καταγράφει την εξουσία που, ενώ τυπικά είναι παρούσα, στην πραγματικότητα δεν δρα, δεν ασκεί πολιτική, δεν έχει όραμα, δεν πραγματοποιεί αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, αφήνει τα σκήπτρα στις υψηλές κοινωνικές τάξεις και στα μεγάλα συμφέροντα. Είναι όρος γνωστός στους Γάλλους. Στο πρόγραμμα του δημοσίου σχολείου αποτυπώνεται η εικόνα των «νωθρών βασιλέων», ξαπλωμένων σε μαξιλάρες, μέσα σε αργές άμαξες που τις σέρνουνε βόδια. Κι όμως, η αντιπολίτευση στη Γαλλία δήθεν τους ξέχασε. Το περασμένο Σάββατο, στην πορεία, όλος ο κόσμος φώναζε: «Μακρόν την έπαθες, οι τεμπέληδες βγήκαν στους δρόμους!». Μιλάμε για ασυνεννοησία.
Η αλήθεια είναι ότι ο Εμανουέλ Μακρόν δεν συμμαζεύει τον λόγο του, του αρέσουν τα πομπώδη, τα πειστήρια μόρφωσης. Πετάει και δυο λατινικά μέσα σε μιαν ατελείωτη περίπλοκη σκέψη, χωρίς τύψεις. Δεν είμαι απολύτως βέβαιος ότι εν προκειμένω δεν επιθυμούσε το λεκτικό σκάνδαλο ή ότι τελικώς δεν το απολαμβάνει. Από την άλλη, ο τρόπος που η γαλλική αντιπολίτευση υποτιμά τον πολίτη είναι τουλάχιστον γλοιώδης. Είναι η αρρώστια της εποχής, είναι η κατάρα του λαϊκισμού. Οι λαϊκιστές δεν θέλουν παραγωγικό διάλογο, θέλουν δαιμονοποίηση του αντιπάλου. Δεν ψάχνουν λύσεις για προβλήματα που κουβαλά ο λαός για δεκαετίες, ψάχνουν εμπόδια για τις λύσεις των άλλων. Πολιτικοί κακόπιστοι, που μιλούν στα χαμηλά ένστικτα, που χαϊδεύουν τα κουσούρια, που δεν τους νοιάζει να καεί η Ρώμη. Το γαλλικό παράδειγμα μοιάζει με το δικό μας σαν παράλληλο σύμπαν και το στοίχημα της προεδρίας Μακρόν είναι ιδιαίτερα κρίσιμο για το μέλλον της ηπείρου.
Η κριτική του Προέδρου Μακρόν στους «τεμπέληδες» προκατόχους του θα έπρεπε να είναι ευπρόσδεκτη. Η μεταρρύθμιση πρέπει να γίνεται λαϊκό αίτημα. Η επόμενη γενιά πολιτικών θα είναι αυτή που θα σπάσει τον λαϊκισμό, που θα μιλήσει καλόπιστα στον πολίτη, που δεν θα μεριμνά για την αυτοεκτίμησή του αλλά για την ευημερία του και τις ελευθερίες του. Που δεν θα ντραπεί την αλήθεια κι ας δυσαρεστήσει. Αυτή η ρήξη με τον λαϊκισμό, βεβαίως, προϋποθέτει να μπορέσει ο ψηφοφόρος να εκτιμήσει αυτά τα χαρακτηριστικά - το αντίθετο αποτελεί έλλειψη πίστης στην δημοκρατία. Πάντως, τους Χλωδοβίκους και τους Δαγοβέρτους, τους έφαγε ο Μεσαίωνας. Ο άνθρωπος που, σήμερα, διεκδικούν όλες οι πολιτικές τάσεις της Γαλλίας, ακόμη και οι απόγονοι των πιο ακραίων αντιπάλων του, είναι ο Σαρλ Ντε Γκωλ που όλοι ξέρουν ότι στις μαύρες του μονολογούσε: «Οι Γάλλοι είναι μοσχάρια!».

Στις 10 Οκτωβρίου θα ξεκινήσουν οι από αέρος εμβολιασμοί για τη λύσσα σε Μακεδονία - Θράκη



Στις 10 Οκτωβρίου θα ξεκινήσουν στη Μακεδονία και τη Θράκη οι από αέρος εμβολιασμοί κατά της λύσσας για τις κόκκινες αλεπούδες. Όπως αναφέρει σχετική ανακοίνωση της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, οι πτήσεις αεροπλάνων θα ξεκινήσουν από την αερολέσχη της Ξάνθης και σε διάστημα έξι έως οκτώ ημερών θα καλυφθούν όλη η Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης και κεντρικά και ανατολικά τμήματα της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας.

Στη συνέχεια, στο χρονικό διάστημα 17-19 Οκτωβρίου στόχος είναι να πετάξουν αεροπλάνα στην αερολέσχη Παναγίτσας Εδέσσης και με πτήσεις επτά έως εννέα ημερών να καλυφθούν περιοχές της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας, βορειοδυτικές περιοχές της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας και οι βόρειες περιοχές της Περιφέρειας Θεσσαλίας, εφόσον το επιτρέπουν οι επικρατούσες καιρικές συνθήκες.
Κατόπιν, στις 26-27 Οκτωβρίου στόχος είναι να μετακινηθούν αεροπλάνα στην αερολέσχη Τερψιθέας Λάρισας και με πτήσεις πέντε-επτά ημερών να καλυφθούν οι νότιες περιοχές της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας, σχεδόν όλη η Περιφέρεια Θεσσαλίας και το νότιο τμήμα της περιφερειακής ενότητας Πιερίας.


Τέλος, από την αερολέσχη Αγρινίου αναμένεται να ξεκινήσουν ρίψεις στις 2-3 Νοεμβρίου και με πτήσεις διάρκειας τριών έως πέντε ημερών να ολοκληρωθεί το εμβολιακό πρόγραμμα σε περιοχές των Περιφερειών Ηπείρου, Δυτικής Ελλάδας και μικρά τμήματα των Περιφερειών Στερεάς Ελλάδας και Θεσσαλίας.

Απευθυνόμενη στους πολίτες, η Περιφέρεια συνιστά να αποφεύγεται η επαφή με τα εμβόλια-δολώματα και ειδικά με γυμνά χέρια ενώ σε περίπτωση που κάποιος πολίτης βρει ένα τέτοιο εμβόλιο-δόλωμα, δεν θα πρέπει να το ακουμπήσει ή να το πατήσει. Αν χρειαστεί να το πιάσει π.χ. για να το απομακρύνει σε κάποιο πιο δύσβατο μέρος, θα πρέπει να το κάνει φορώντας γάντια μιας χρήσης ή χρησιμοποιώντας μια πλαστική σακούλα. Σε περίπτωση επαφής με το εμβόλιο-δόλωμα με γυμνά χέρια, ο πολίτης θα πρέπει να μεταβεί άμεσα σε μονάδα υγείας.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

Έτος 2038. Γιατί πατέρα;




Οικονομικός Αναλυτής
Κοίτα στα μάτια τον πατέρα σου. Αυτόν που σε ζει από τη σύνταξη του. Αυτόν που δουλεύει στα 72 για να σε ταΐζει και σένα. Έχεις το δικαίωμα να του ζητάς κάτι; Κοίτα στα μάτια τη σύντροφο σου. Αυτή που τόσο θέλει ένα παιδί, που τόσο θέλει να σταματήσουν οι καβγάδες. Είναι η κρίση πράγματι δικαιολογία; Κοίτα το παιδί σου, αυτό που μόλις γεννήθηκε και ανοίγει το στόμα του να το ταΐσεις. Έχεις το δικαίωμα να του δώσεις ένα πράγμα λιγότερο από αυτό που είχες εσύ;
Η ψυχολόγος Elisabeth Kübler-Ross διέγνωσε το 1969 τα πέντε στάδια της θλίψηςΆρνηση, Θυμός, Διαπραγμάτευση, Κατάθλιψη, Αποδοχή. Η κλασσική θεωρία του change management δηλώνει ότι η αλλαγή έρχεται μόνο μέσα από κρίση, η οποία εμπεριέχει αυτά τα πέντε στάδια. Κάπως έτσι πίστευα ότι θα άλλαζε η Ελλάδα. Όπως έμαθα, η πραγματικότητα είναι αρκετά πιο πολύπλοκη.
Έφυγα από την Ελλάδα με δυσκολία και σε σχετικά μεγάλη ηλικία τον Οκτώβριο του 2013. Όσο και να δούλευα μέχρι τότε, όσο και να προσπαθούσα, τα πράγματα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Η απόφαση πάρθηκε ψυχρά, αφού έβλεπα ότι ο τραπεζικός κλάδος, στον οποίο είχα επιλέξει να κάνω καριέρα, ήταν καταδικασμένος να συρρικνωθεί. Στην Ελλάδα το κλίμα ήταν ζοφερό. Η πεποίθηση ότι δεν υπήρχε τίποτα που μπορούσε να κάνει η κυβέρνηση ώστε να αντιταχθεί στις απαιτήσεις των δανειστών, σε συνδυασμό με την οργή για τον φόρο στα ακίνητα μέσω της ΔΕΗ, πυροδοτούσε το κλίμα. Η καθεστηκυία πολιτική τάξη είχε καταρρεύσει, και απέμενε μόνο το πιστοποιητικό θανάτου. Η Γερμανία δεν έκανε την μικρότερη παραχώρηση στην κυβέρνηση Σαμαρά, πιθανόν ποντάροντας ότι μια αριστερή κυβέρνηση θα είχε μεγαλύτερη επιτυχία με αντιδημοφιλείς μεταρρυθμίσεις. Άλλη μια θεωρία που διαψεύστηκε. Η Ελλάδα βυθίστηκε χειρότερα στην κρίση. Βροντοφωνάξαμε «Όχι» και δύο χρόνια μετά βουλιάζουμε στους φόρους και στην ανικανότητα. Ο λαός όμως είναι αλάθητος και έτσι 85% των ψηφοφόρων δηλώνουν ότι δεν θα άλλαζαν την ψήφο τους.
Μου λείπετε, και ας τα ακούω κάθε φορά που κατεβαίνω, όλο και πιο συχνά τελευταία. Επειδή δεν είμαι κάθε μέρα στην Αθήνα, παρόλα αυτά, είμαι σε θέση να παρατηρώ τη μεταμόρφωση της ψυχολογίας των φίλων μου σε στάδια. Αυτό που διαπίστωσα είναι ότι τα στάδια της κατάθλιψης δεν είναι ευθεία γραμμή. Μπορεί από την κατάθλιψη να ξαναγυρίσεις στο θυμό, από τη διαπραγμάτευση στην άρνηση. Και η καταστροφή της μιας θεωρίας φέρνει την ακύρωση της άλλης. Η κρίση βλέπετε, μπορεί να φέρει την αλλαγή αλλά μόνο όταν η ηγεσία είναι σταθερή ως προς τη μεταρρύθμιση που πρέπει να επιτευχθεί. Όταν οι ηγέτες της χώρας διαβεβαιώνουν τους πολίτες της ότι δεν χρειάζεται η επίπονη διαδικασία να αλλάξουν αυτοί, αλλά είναι στραβός ο γιαλός, τότε οι ψηφοφόροι κάθονται σε μια πολυθρόνα και περιμένουν το γιαλό να ισιώσει. Όσο δεν ισιώνει, τόσο εξοργίζονται.
Τελευταία, βλέπω τα επίπεδα θυμού και άρνησης να εκτοξεύονται. Ο γιαλός δεν ισιώνει αλλά εμείς επιμένουμε. Έχουμε γίνει όλοι πιο απόλυτοι στις απόψεις μας, πιο φανατικοί. Επίσης αυτές οι σκέψεις, όπως και οι λύσεις, φαίνονται όλο και πιο απλές. Δικτατορίες. Δεξιές ή του προλεταριάτου δεν έχει σημασία. Επανάσταση και βία. Είναι κρίμα να ξεχνάμε ότι στη χώρα μας γεννήθηκε η ιδέα πως ο διάλογος είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τον πολιτισμό. Τι μπορούμε να κάνουμε; Τρία βασικά διαδοχικά βήματα:
Α) Καλύτερες πολιτικές επιλογές.
Η Ελλάδα έχει πάνω από 175% χρέος προς ΑΕΠ. Ναι το χρέος δεν είναι βιώσιμο και εμποδίζει την ανάπτυξη αλλά κανείς δεν μπορεί να υποχρεώσει τους δανειστές μας να μας το συγχωρήσουν. Έστω ότι μας το συγχωρούν. Και το μισό να ήταν, με εμπορικά ελλείμματα, έλλειψη ανταγωνιστικότητας και την εσωτερική βιομηχανία σε άθλια κατάσταση δεν ξεπληρώνεται, μόνο αναχρηματοδοτείται. Για αναχρηματοδοτηθεί, και συνεπώς για να τελειώσει η επιτροπεία, πρέπει η χώρα να μπει στο μηχανισμό ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ. Η Ιταλία, με επίσης τεράστιο χρέος ($2 τρις, 133% επί του ΑΕΠ) είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση, επειδή το «μπαζούκα της ΕΚΤ» δουλεύει για αυτήν. Σε ένα μονεταριστικό κόσμο, όπου η Ελλάδα δανείστηκε σε σκληρό νόμισμα που δεν ελέγχει, η βοήθεια της κεντρικής τράπεζας είναι απαραίτητη. Για να δουλέψει και για εμάς, χρειαζόμαστε φίλους. Φίλους που χάσαμε όταν ο Βαρουφάκης πήγαινε με κασετόφωνο στο Eurogroup. Φίλους που χάσαμε με το παράλογο δημοψήφισμα που μόνο στόχο είχε να ενισχύσει τη θέση του Πρωθυπουργού. Φίλους που χάσαμε όταν βομβαρδίστηκε ο Παπαδήμος και κυνηγήθηκε ο Γεωργίου. Μπορούμε να συζητήσουμε για την ηθική όλων των παραπάνω. Αλλά αυτό που δεν συζητείται είναι ότι δεν συνάδουν με την εικόνα μιας Ευρωπαϊκής χώρας παρά μόνο, στην καλύτερη, με αυτή ενός φτωχού συγγενή. Και ποιος Ευρωπαίος πολιτικός θα πείσει τους ψηφοφόρους να πληρώσουν για να βοηθήσουν αυτήν την ανήμπορη να σταθεί στα πόδια της Ελλάδα;
Αντί λοιπόν να επιλέγουμε κυβερνήσεις που επιδιώκουν την τακτική του «θύματος», αγαπημένο μέσο πίεσης της Αριστεράς και υπερασπιστική γραμμή όλων των κυβερνήσεων που προηγήθηκαν, οφείλουμε να επιλέγουμε κυβερνήτες που θα μας παρουσιάζουν δυνατότερους από ότι πραγματικά είμαστε. Έτσι πείθονται οι αγορές, και μόνο όταν πειστούν αυτές θα πειστούν και οι Ευρωπαίοι ψηφοφόροι να μας μειώσουν το χρέος. Αυτά τα βήμα-βήμα μικρά μέτρα που διαβάζουμε τελευταία έχουν σαν στρατηγική να περάσει και άλλος χρόνος και να ξεχάσουν οι αγορές. Χρόνος που πλέον οι Έλληνες δεν έχουμε. Τα παιδιά της κρίσης μεγαλώνουν. Ας ψηφίσουμε λοιπόν αυτούς που μιλάνε για μια δυνατή Ελλάδα, όχι αυτούς που διαμαρτύρονται για τις αδικίες του κόσμου και ονειρεύονται ότι θα τις λύσουν.
Β) Πίεση στις Τράπεζες να ξεκαθαρίσουν τα δάνεια τους μόνες τους, χωρίς την παρέμβαση των hedge funds.
Εσωτερική και εξωτερική πίεση. Στην Αμερική μετά την κρίση εφαρμόστηκε το Home Affordable Modification Plan, που βοήθησε τους δανειολήπτες να αναδιαρθρώσουν τα δάνεια τους αντί να χάσουν το σπίτι τους. Με λίγο καλύτερες συνθήκες ανάπτυξης και μείωση της ανεργίας, που μπορούν να επιτευχθούν με το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, είναι δυνατό. Αλλιώς οι κοινωνικές συνέπειες της εκκαθάρισης των στεγαστικών δανείων, ουσιαστικά πώληση σε hedge funds, θα είναι πολύ μεγάλες. Οι κυβερνήσεις θα αντισταθούν και η εκκαθάριση των κόκκινων δανείων, απαραίτητη για την επανεκκίνηση της οικονομίας, θα καθυστερήσει και άλλο. Οικονομία χωρίς τράπεζες και πίστωση δεν νοείται.
Γ) Ας ψηφίσουμε αυτούς που συνδέουν την -αναπόφευκτη εδώ που φτάσαμε- απορρύθμιση της αγοράς εργασίας με την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και την μείωση της γραφειοκρατίας και της μαφίας.
Αν κάποια νεαρή ταλαντούχα γυναίκα δεν μπορεί να είναι υπάλληλος, γιατί τα χρήματα είναι λίγα, ας έχει την υποστήριξη να γίνει επιχειρηματίας. Ένας επιχειρηματίας που έχει καφετέρια μπορεί να φοροδιαφύγει λιγότερο αν είναι αναγκασμένος να έχει POS, αλλά επίσης όταν δεν χρειάζεται να πληρώσει προστασία. Αρκετοί Γερμανοί πολιτικοί οραματίζονται την Ελλάδα ως προσφορά φτηνής εργασίας για τις θυγατρικές τους, σαν την Πολωνία. Ο θάνατος των μικρών επιχειρήσεων, στόχος των κυβερνήσεων και των δανειστών, αφού οι μεγάλες επιχειρήσεις τείνουν να φοροδιαφύγουν λιγότερο, πρέπει να αποφευχθεί. Η επιχειρηματικότητα, ιδιαιτέρως αυτή που σχετίζεται με τον τουρισμό, την τεχνολογία και τις εξαγωγές, όπως και το freelancing, αποτελούν διέξοδο για μια νέα γενιά που βλέπει ότι η διαβίωση με υπαλληλικούς όρους θα γίνει όλο και πιο δύσκολη.
Στην απελπισία μας οι Έλληνες καταφύγαμε στη μικρή οθόνη του κινητού μας, αυτό το timeline που είναι φτιαγμένο για να μας διαβεβαιώνει πόσο δίκαιο έχουμε. Όσο όμως ενδίδουμε στο θυμό και την απογοήτευση, τόσο χάνουμε ευκαιρίες να σηκωθούμε από τη λάσπη. Το όποιο δίκαιο έχουμε, και είναι αρκετό, είναι λιγότερο σημαντικό από αυτές τις ευκαιρίες. Ο κόσμος είναι φτιαγμένος για τους δυνατούς, όχι για τους δίκαιους, και χρωστάμε στα παιδιά μας δύναμη. Αντί να κατηγορούμε και να ψάχνουμε σαν δικαστές ενόχους να κρεμάσουμε από το Πλατάνι του χωριού, ίσως έχει έρθει η ώρα να κάνουμε κάτι για την κατάστασή μας. Να απαιτήσουμε και να κερδίσουμε -πολύ- καλύτερη διακυβέρνηση.
Οι πολιτικοί μας ήταν και είναι διεφθαρμένοι. Είναι δικαιολογία αυτό για να μην κάνουμε τίποτα; Είναι κρίμα να μην αντιλαμβανόμαστε πως όχι μόνο μας χρωστάνε οι γονείς μας για τις κακές πολιτικές επιλογές τους, αλλά χρωστάμε και εμείς στα παιδιά μας να είμαστε σοφότεροι και να δώσουμε τα πάντα για το δικό τους μέλλον. Δεν γίνεται να τους παραδώσουμε αυτή την Ελλάδα, θα μας φτύνουν για πάντα.

Οι γερμανικές εκλογές, η Ευρώπη, η Ελλάδα



 
Συγγραφέας, Πολιτικός Αναλυτής, 
Εκδότης του περιοδικού «Άρδην»



Τα αποτελέσματα των γερμανικών εκλογών εντάσσονται στην ίδια κατεύθυνση των πρόσφατων αναμετρήσεων στις Η.Π.Α. τη Μ. Βρετανία, τη Γαλλία, την Πολωνία, την Ουγγαρία, δηλαδή, την ενίσχυση των τάσεων προς την «επιστροφή» στο έθνος-κράτος, σε αντίθεση με την τάση στην απο-εθνικοποίηση και παγκοσμιοποίηση που κυριαρχούσε πριν από την κρίση του 2008. Η ανάπτυξη των εσωτερικών κοινωνικών αντιθέσεων και η φτωχοποίηση σημαντικού μέρους του πληθυσμού, ακόμα και στις πιο ευημερούσες δυτικές χώρες όπως η Γερμανία, τέλος, η σύγκρουση με τον ισλαμικό φονταμενταλισμό και τα μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα μουσουλμανικών πληθυσμών βρίσκονται στο υπόβαθρο αυτών των εξελίξεων.
Σχεδόν παντού, εκδηλώνονται έντονες τάσεις για εθνική συσπείρωση και πρόταξη των εθνικών, ή ακόμα και των εθνικιστικών, συμφερόντων, απέναντι στους υπερεθνικούς θεσμούς κάθε είδους. Πολλοί, με βάση πρόσκαιρες ή συγκυριακές αναστροφές αυτού του ρεύματος, όπως συνέβη στη Γαλλία με την επικράτηση του Μακρόν, σπεύδουν κάθε τόσο, ιδιαίτερα από το κυρίαρχο φιλελεύθερο μιντιακό σύστημα, να κηρύξουν το «τέλος» ή την εξάντληση του «εθνολαϊκισμού». Ξεχνούν, όμως, ότι, ακόμα και στη Γαλλία, στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, τρεις υποψήφιοι σε λιγότερο ή περισσότερο αντιπαγκοσμιοποιητική κατεύθυνση, όπως ο Φιγιόν, η Λεπέν και ο Μελανσόν, συγκέντρωσαν πάνω από το 60% των ψήφων, ο δε Μακρόν κατόρθωσε να επικρατήσει εξαιτίας του εκλογικού συστήματος που του επέτρεψε, με τις τρεις μονάδες διαφορά που είχε, να επικρατήσει απέναντι σ' αυτό το κύμα του ευρωσκεπτικισμού που σάρωσε και τη Γαλλία, μετά το brexit στην Αγγλία, ή τα ανάλογα φαινόμενα στις ΗΠΑ με τον Τραμπ.
Το κύμα αυτό έφτασε και στη Γερμανία. Όχι μόνον με την εντυπωσιακή άνοδο του AfD, το οποίο στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του επέμενε όλο και πιο έντονα σε μια εθνικιστική ρητορεία, που εξεθείαζε ακόμα και τη Βέρμαχτ, αλλά και κάτι που δεν έχει επισημανθεί όπως θα έπρεπε, την άνοδο των Φιλελευθέρων -εξίσου γερμανοκεντρικών και ανθελληνικών προσανατολισμών- που κατέλαβαν τη θέση του τέταρτου κόμματος. Και όλα αυτά παρότι στη Γερμανία το κύμα του εθνοκεντρισμού δεν χρειαζόταν να λάβει ακραία χαρακτηριστικά τύπου Brexit, διότι οι Γερμανοί είναι οι κατ' εξοχήν κερδισμένοι από την Ε.Ε. και την παγκοσμιοποίηση, με ένα κολοσσιαίο πλεόνασμα του ισοζυγίου των πληρωμών και ένα ιστορικό χαμηλό του αριθμού των ανέργων.
Εντούτοις, και εδώ, το αντίστοιχο ρεύμα ενισχύθηκε θεαματικά. Κατ' αρχάς, οι Χριστιανοδημοκράτες και οι Χριστιανοκοινωνιστές της Βαυαρίας έχασαν περίπου 8,5 μονάδες σε σχέση με τα ποσοστά τους των προηγούμενων εκλογών. Τα ποσοστά αυτά κατευθύνθηκαν τόσο προς την ακροδεξιά όσο και προς τους φιλελεύθερους, κόμματα τα οποία στις περασμένες εκλογές δεν είχαν καταφέρει να εισέλθουν στο ομοσπονδιακό κοινοβούλιο, και τώρα μεταβλήθηκαν στο τρίτο και το τέταρτο κόμμα της Μπούντεσταγκ. Το γεγονός μάλιστα ότι στη μήτρα της γερμανικής δεξιάς, τη Βαυαρία, οι Χριστιανοκοινωνιστές έχασαν πάνω από 13 μονάδες, προοιωνίζεται μια αντίστοιχη έντονη στροφή και στο εσωτερικό της Χριστιανοδημοκρατίας. Το CDU/CSU, για να κρατηθεί απέναντι σε ένα κοινό που βαδίζει όλο και πιο έντονα προς μια ισχυρή εθνικιστική στροφή, θα υποχρεώσει και την ίδια τη Μέρκελ να προσαρμοστεί με αυτή την τάση στο εσωτερικό του κόμματός της. Εξάλλου, ήδη ο Σόιμπλε ήταν εδώ για να υπενθυμίζει το Deutschland über alles.
Το AfD, που απέσπασε το 13% των ψήφων, και μάλιστα σε συνθήκες ανόδου της συμμετοχής στις εκλογές, κινείται σε δύο βασικές κατευθύνσεις. Η πρώτη αφορά στην αντίθεσή της με την «ισλαμοποίηση» της Γερμανίας και το μεταναστευτικό και η δεύτερη την απόρριψη κάθε ιδέας για ενίσχυση των ευρωπαϊκών θεσμών, όπως επιδιώκει η Γαλλία και ο Μακρόν, και, σε αυτά τα πλαίσια, την απόρριψη κάθε «παραχώρησης» προς την Ελλάδα και την άμεση επιδίωξη της εκδίωξής της από την ευρωζώνη. Όσο για τους Φιλελεύθερους, που ήταν κάποτε ένα έντονα φιλοευρωπαϊκό και φιλοπαγκοσμιοποιητικό κόμμα, που συμμετείχε επί δεκαετίες στις κυβερνήσεις είτε των σοσιαλδημοκρατών ή των χριστιανοδημοκρατών, έχει πραγματοποιήσει μια έντονα αντιευρωπαϊκή στροφή απορρίπτοντας ανοικτά το σχέδιο του Μακρόν για μια ενίσχυση της ευρωπαϊκής ενοποίησης στον οικονομικό τομέα και τη δημιουργία κοινής ευρωπαϊκής δημοσιονομικής πολιτικής. Καθόλου τυχαία, δε, υποστηρίζουν και αυτοί την ανάγκη εκδίωξης της Ελλάδας από την ευρωζώνη.
Αυτές οι εξελίξεις, ακόμα και εάν σοσιαλδημοκράτες και χριστιανοδημοκράτες υποχρεωθούν να συγκυβερνήσουν και πάλι, παρά τις πρώτες δηλώσεις του Σουλτς, δεν αναιρούν το γεγονός πως τα δύο αυτά κόμματα, τα οποία άλλοτε εκπροσωπούσαν το 90% του εκλογικού σώματος, σήμερα φτάνουν με δυσκολία το 54% (!) και επομένως θα είναι υποχρεωμένα να πάρουν υπόψη τους αυτές τις ισχυρές τάσεις του γερμανικού εκλογικού σώματος. Κατά συνέπεια, η πολιτική Μακρόν της ενίσχυσης του γαλλογερμανικού άξονα, θα γίνει ακόμα πιο δύσκολη, αν δεν έχει ήδη καταρρεύσει, σπρώχνοντας και τη Γαλλία σε μια πολιτική αντιπαράθεσης με τη Γερμανία.
Όσο για την Ελλάδα, τα αποτελέσματα είναι απολύτως καταστροφικά. Και μάλιστα σε δύο άξονες. Πρώτον, σε σχέση με το μεταναστευτικό και προσφυγικό, η Γερμανία και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι όχι μόνον δεν πρόκειται να δεχθούν επιπλέον μετανάστες αλλά θα βάλουν σε εφαρμογή το σχέδιο της επιστροφής προσφύγων και μεταναστών, που έχουν εισέλθει παράνομα στις χώρες τους, και πάλι στην Ελλάδα. Η Ελλάδα θα μεταβληθεί έτσι στο μεγάλο ευρωπαϊκό στρατόπεδο των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών, κίνδυνο που επισημαίναμε ήδη από την αρχή της προσφυγικής κρίσης και την ανερμάτιστη πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ της Χριστοδουλοπούλου και του Μουζάλα.
Παράλληλα, οι εξελίξεις στη Γερμανία θα έχουν απολύτως αρνητικές επιπτώσεις σε ό,τι αφορά στο ζήτημα του χρέους και της αντιμετώπισης της ελληνικής κρίσης από την πλευρά των Γερμανών. Εκεί που όλοι μετέθεταν την επίλυση του «ελληνικού προβλήματος» προς ευνοϊκότερη κατεύθυνση μετά τις γερμανικές εκλογές, το αποτέλεσμά τους οδηγεί προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η στάση της Γερμανίας θα γίνει ακόμα πιο άκαμπτη και ακόμα πιο ανθελληνική από εκείνη του Σόιμπλε.
Αυτές οι εξελίξεις, λοιπόν, επιβεβαιώνουν πως έχουμε εισέλθει ανεπιστρεπτί σε μία περίοδο ενίσχυσης των εθνικών προτεραιοτήτων και υποχώρησης της παγκοσμιοποίησης που, είτε μέσω της ευρωπαϊκής κρίσης είτε μέσω της «σύγκρουσης των πολιτισμών», κυρίως με την αντίθεση στο ισλάμ και την ισλαμική τρομοκρατία, θα τείνει να κυριαρχήσει τα επόμενα χρόνια. Και η Ελλάδα βρίσκεται στη χειρότερη στιγμή, μια και η εθνική της κυριαρχία, μέσω της κρίσης και της ανάδυσης του επιθετικού νεοθωμανισμού του Ερντογάν, έχει συρρικνωθεί και, αντίθετα, εξαρτάται όλο και πιο πολύ από την καλή θέληση εξωγενών παραγόντων και δυνάμεων. Την ίδια στιγμή, το ελληνικό πολιτικό σύστημα κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση, ανάμεσα στον εθνομηδενισμό και έναν «χαζοχαρούμενο» νεοφιλελευθερισμό, που επικρατεί και στους τρεις πόλους της ελληνικής πολιτικής σκηνής.
Κατά συνέπεια το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι υποχρεωμένο να προσαρμοστεί σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, και να ενισχύσει τα πατριωτικά του χαρακτηριστικά· πραγματικότητα, η οποία εάν δεν ληφθεί υπόψη από τις ελληνικές ελίτ, θα οδηγήσει αναπόφευκτα στην ενίσχυση της ακροδεξιάς ρητορικής, είτε με τη μορφή της Χρυσής Αυγής, είτε κάποια άλλη (Εξάλλου, και στη Γερμανία τελικώς, δεν κατόρθωσε να εκπροσωπήσει την ακροδεξιά το νεοναζιστικό NPD, αλλά χρειάστηκε ένας νέος πολιτικός φορέας).

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Παναγία Σουμελά.''Μουσική αύρα αλησμόνητων πατρίδων'' 13-8-17



ΟΛΗ Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ του Γιώργου Πουλαντσακλή και της 15μελούς ορχήστρας του προς τιμήν της εορτής της Παναγίας Σουμελά στο Βέρμιο.. Επιμέλεια -Λύρα -Κεμανές : Γιώργος Πουλαντσακλής Τραγούδι : Μελίνα Χατζηκαμάνου Κανονάκι : Σάκης Ξενούδης Λαούτο : Νίκος Δημητριάδης Βιολί : Βασιλική Αστρεινίδου Τσέλο : Κώστας Ιατρούδης Κρουστά Γιάννης Κουτσάκης & Γιώργος Ψωμιάδης και οι μαθητές του Γιώργου Πουλαντσακλή :Ανδρεανίδης Θόδωρος, Μαυρομάτης Κώστας, Αμυράς Μιχάλης, Κασιανίδης Μιχάλης, Συμεωνίδου Μαρία , Χρήστος Τρευλας, & Αννα Μαρία Καραγιαννίδου

Πανσουλιακος - Ολυμπιακος Ροδοπολης 3-2 (Βιντεο αγωνα)



(Άγ Πνεύμα)ΠΑΝΣΟΥΛΙΑΚΟΣ-ΡΟΔΟΠΟΛΗ.............3-2 (1-2)
Σκόρερ: 26' Τσιακμάκης, 70' Σάββας Χ., 85' Λεωνίδας - 13' Παπαδόπουλος, 24' Ντιμιτρόφ
Διαιτητές: Στόλης, Μπαντή, Δημητριάδης


Δυνατο ξεκινημα για την ομαδα μας με αποτελεσμα να προηγειται με 0-2 μεσα στο Ν.Σουλι και να κραταει το προβαδισμα με την ληξη του ημιχρονου.
Απο εκει και περα το διαιτητικο τριο ειχε αλλη αποψη σχετικα με την εξελιξη του αγωνα αφηνοντας τα δυνατα μαρκαρισματα των γηπεδουχων και τιμωροντας με το παραμικρο τους φιλοξενουμενους με αποκορυφωμα παικτης του Πανσουλιακου να πατησει το χερι του Αραμπατζιδη Ζ. ,να προκαλεσει ζημια σε ενα 17χρονο παιδι και στην συνεχεια να τον φτυνει χωρις να τιμωρηθει.

Η ομαδα κλεινοταν στην περιοχη με συνεχομενα σφυριγματα και στο 70' ισοφαριστηκε και στο 85' δεχτηκε το γκολ της ηττας.

Ολοι θελουμε να νικαμε αρκει αυτο να γινεται με ηθος και τιμια...

Ολα αυτα που προκαλεσατε ειναι δανεικα και θα βρειτε μπροστα σας

Δυστιχως καποια πραγματα δεν αλλαζουν με την παροδο του χρονου...

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Η πρώτη φορά του παιδιού στον αθλητισμό



Η εισαγωγή του παιδιού στο περιβάλλον του αθλητισμού αποτελεί μια διαδικασία «παράξενη» και δύσκολη για τα περισσότερα παιδιά, καθώς δείχνει να τους κοστίζει συναισθηματικά κυρίως, ο αποχωρισμός από τους γονείς.

Το αθλητικό πλαίσιο, για πολλά παιδιά αποτελεί το πρώτο περιβάλλον κοινωνικής ένταξης, μετά την οικογένεια.


*Γράφει ο Γιάννης Ζαρώτης
Εκεί θα γνωρίσουν διαφορετικούς ανθρώπους, θα αλληλεπιδράσουν με άγνωστους προπονητές, θα κάνουν φίλους, με τη βοήθεια των οποίων θα αρχίσουν σταδιακά να δομούν βασικές έννοιες, όπως την αποδοχή και την αυτοεκτίμηση.
Ο προπονητής των παιδιών, ο οποίος έχει αναλάβει το ρόλο να εισάγει τα παιδιά στο αθλητικό περιβάλλον, έχει μια παραπάνω ευθύνη, καθώς καλείται σε αρκετές περιπτώσεις να «μιμηθεί» συμπεριφορές των γονέων, να επιδείξει δεκτικότητα και ευχάριστη διάθεση, ώστε να δώσει στον νεαρό αθλητή την αίσθηση του ευχάριστου περιβάλλοντος, αναφερόμενος στο πλαίσιο του αθλητισμού. Είναι ο πρώτος άνθρωπος τον οποίο καλείται το παιδί να εμπιστευτεί, κάτι που μέχρι τώρα είχε περιοριστεί στους γονείς. Είναι ο άνθρωπος που θα μεταδώσει τόση σιγουριά και θετική διάθεση στο παιδί, ώστε να παραμείνει στο χώρο τώρα, αφήνοντας τους γονείς για λίγο, αλλά και στο μέλλον, επιλέγοντας το περιβάλλον του αθλητισμού ως μια από τις κύριες δραστηριότητές του. Η επιλογή του κατάλληλου προπονητή είναι σημαντική για την εξέλιξη του παιδιού.
Η «ευθύνη» της πρώτης επαφής αλλά και της συνέχισης της σχέσης, είναι στοιχεία τα οποία επωμίζεται ο προπονητής. Η στάση του θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό την αίσθηση που θα αποκομίσει ο αθλητής στην πρώτη επαφή και αν «η αρχή αποτελεί το ήμισυ του παντός», τότε η ομαλή εισαγωγή και  προσαρμογή του παιδιού θα συμβάλλει στην εμπλοκή του στο αθλητικό πλαίσιο.
Στη διαδικασία αυτή οι γονείς παραμένουν «θεατές», παρέχοντας στον εκάστοτε προπονητή την ανάλογη εμπιστοσύνη, ώστε να δείξει και ο ίδιος αθλητής εμπιστοσύνη στον προπονητή του, καθώς τον «αποδέχονται» και οι γονείς του. Θα χρειαστεί να εκπαιδευτούν και οι ίδιοι, να  γνωρίσουν τις ιδιαιτερότητες του περιβάλλοντος και να ακούσουν τις «απαιτήσεις» του αθλητισμού από τους ίδιους. Η συμπεριφορά των γονέων θα καθορίσει την προσαρμογή του παιδιού στο αθλητικό περιβάλλον.
Ο στόχος όλων είναι ένας και μάλλον κοινός: Να κερδίσει το παιδί όσα περισσότερα γίνεται από το αθλητικό περιβάλλον, να βοηθηθεί στη διαμόρφωση λειτουργικών στοιχείων προσωπικότητας, διασφαλίζοντας ως ένα βαθμό ότι θα είναι σωματικά υγιής και ψυχοκοινωνικά σε διαδικασία διαρκούς ανάπτυξης. Και κυρίως: Θα περνάει καλά!
Γιάννης Ζαρώτης, Ψυχολόγος-Αθλητικός Ψυχολόγος

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Η ανευθυνότητα των γονιών σκοτώνει



Προχθές βρέθηκαν γονείς που έβαλαν τα παιδιά τους να κολυμπήσουν στην πλαζ του Αλίμου, που απαγορεύται γιατί τη χτύπησε κι αυτή η πετρελαιοκηλίδα της ανευθυνότητας (πλοιοκτήτριας εταιρείας, υπουργείου).
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προειδοποιεί μετά τους θανάτους παιδιών στην Ευρώπη και ο Ιατρικός Σύλλογος για την άνοδο των κρουσμάτων Ιλαράς στα παιδιά στην Ελλάδα.
14.000 κρούσματα στην Ευρώπη και 42 νεκροί.
Οκ είμαστε πολλοί οι Ευρωπαίοι, αλλά δεν είναι κρίμα να πεθαίνει κάποιος το 2017 από μια ασθένεια που βρισκόταν σε «ύπνωση» περίπου 40 χρόνια και «ξύπνησε» επειδή κάποιοι κάνουν κίνημα κατά των εμβολιασμών; Οι ίδιοι ανεύθυνοι γονείς κάνουν κίνημα κατά των εμβολίων. Και επιχειρηματολογούν με τσιτάτα στα κοινωνικά δίκτυα (παρασέρνοντας κι άλλους - νομίζοντας δε, ότι επιτελούν... κοινωνικό έργο!)
Και αφήνουν τα παιδιά τους απροστάτευτα σε ασθένειες που είχαν εκλείψει κι επιστρέφουν ακριβώς λόγω αυτής της ανοησίας.
Ο Τάκης Παναγιωτόπουλος, καθηγητής του τομέα Υγείας του Παιδιού στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας, στη συνέντευξή του στο Αθηναϊκό πρακτορείο ειδήσεων προειδοποιεί ότι σε εμβολιασμό για την Ιλαρά πρέπει να υποβληθούν όχι μόνο παιδιά αλλά και ενήλικες, γιατί πρόκειται για μια σοβαρή αρρώστια.
Τονίζει μάλιστα ότι από τα πρώτα 100 περιστατικά που καταγράφηκαν, τα 90 αφορούν Έλληνες πολίτες. Και αποκλείει κάθε σχέση για την εμφάνιση της αρρώστιας με τους μετανάστες. Επισημαίνει μάλιστα ότι το κίνημα κατά των εμβολίων έχει ευθύνη για την έξαρση και ότι οι γονείς θα πρέπει να ακολουθούν τις οδηγίες του γιατρού τους.
Δεν είναι λοιπόν η Ιλαρά που σκοτώνει, είναι η ηλιθιότητα. Και όταν η ηλιθιότητα πηγάζει από έναν γονιό είναι ακόμη πιο επικίνδυνη!
Τα τελευταία χρόνια με πρωτεργάτες του πολιτικούς, πολλοί καθημερινοί πολίτες δίνουν τον δικό τους αγώνα για την αναγνώριση των "LIKE" στα κοινωνικά δίκτυα. Δεν θα αναλύσουμε εδώ το φαινόμενο της δημοσιότητας που δίνει στον κύκλο του καθενός μια καλή ατάκα.
Το πρόβλημα είναι ότι τελικά οι πολίτες έχουν τους δημοσιογράφους που τους αξίζουν. Τι εννοώ: όπως οι δημοσιογράφοι, κάποιοι, όχι όλοι, σε κάθε ευκαιρία γίνονται ειδικοί, έτσι το διαδίκτυο έχει γεμίσει «ειδικούς» που με επιστημονικοφανή λόγο και χρησιμοποιώντας τις εξαιρέσεις για τις παρενέργειες των εμβολίων στήνουν αυτόν τον επικίνδυνο χορό του θανάτου.
Ναι, υπάρχουν παρενέργειες και κάποια παιδιά έχουν υποστεί βλάβες ακόμη και τον θάνατο από κάποια εμβόλια. Άλλα είναι άλλο να παλέψουμε όλοι μαζί ώστε οι φαρμακευτικές να βελτιώσουν τα εμβόλια και να τα κάνουν πιο φτηνά και άλλο το να καταδικάζουμε όλα τα παιδιά στον κίνδυνο της έκθεσης σε μολυσματικές ασθένειες που εξαπλώνονται μάλιστα ταχύτατα - όπως η ιλαρά. Αυτό είναι σίγουρα θανατηφόρο!
Αλλά είπαμε: Η ανευθυνότητα είναι ανίκητη, όπως και η βλακεία! Όταν μάλιστα συνδυάζονται στο ίδιο πρόσωπο... άστα!

Αναδημοσίευση από viewtag.gr

Οχτώ χρόνια με λιτότητα






Ποιο ακριβώς είναι το σημερινό στίγμα της Ελληνικής οικονομίας μετά από 8 χρόνια με λιτότητα; Ας φωτογραφήσουμε μερικά αντιπροσωπευτικά στοιχεία (οικονομικούς δείκτες) στην προσπάθειά μας όχι να το εντοπίσουμε - είναι γνωστή η οικονομική, και όχι μόνο, πραγματικότητα της χώρας μας - όσο να αναλύσουμε το εάν οδηγούμαστε στην έξοδο από την κρίση ή περνάμε σε οριστική υποβάθμιση της οικονομίας μας.
ΑΕΠ (Η αξία της παραγωγής)
Εξ ορισμού ύφεση σημαίνει μείωση του ΑΕΠ, και πράγματι από τα 239 € δισ. το 2009 φτάσαμε στα 185 € δισ. το 2015 (Πηγή: ΕΛΣΤΑΤ - ΑΕΠ σε σταθερές τιμές του 2010). Ασφαλώς αυτό μεταφράζεται (η άλλη όψη του ΑΕΠ) και σε μείωση του εισοδήματος.
Η μείωση της παραγωγής είναι γνωστό ότι προκαλεί αύξηση της ανεργίας, άρα μείωση του εισοδήματος, επομένως μείωση της κατανάλωσης. Σαν αποτέλεσμα οδηγούμαστε σε περαιτέρω μείωση της παραγωγής και να 'μαστε αντιμέτωποι με τον γνωστό φαύλο κύκλο της ύφεσης.
Λιτότητα (οι συνέπειες)
Η λέξη λιτότητα εισέβαλε στην οικονομία της χώρας και βέβαια δεν αναφέρεται μόνο στον περιορισμό της ιδιωτικής και δημόσιας δαπάνης. Επεκτείνεται και στον περιορισμό (έως και εξαφάνιση) των τραπεζικών χρηματοδοτήσεων προς τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά.
Ταυτόχρονα επιβάλλεται μια θεαματική αύξηση της φορολόγησης φυσικών και νομικών προσώπων σε μια προσπάθεια βελτίωσης της εικόνας του ισοζυγίου της Γενικής Κυβέρνησης.
Στο σημείο αυτό, οι ασκούντες την οικονομική πολιτική ξεχνούν τον Arthur Laffer. Η γνωστή καμπύλη (Laffer curve) δείχνει τη σχέση μεταξύ ύψους φορολογικών συντελεστών και φορολογικών εσόδων.
Σαν αποτέλεσμα συμβαίνει το αναμενόμενο. Δηλαδή μείωση των φορολογικών εσόδων (από παραγωγή, εισαγωγές και εισοδήματα - εισπραττόμενοι φόροι) από τα 48,1 € δισ. το 2009 σε 44,8 € δισ. το 2015. (Πηγή: ΕΛΣΤΑΤ). Βεβαίως κάποιος θα ισχυριστεί ότι η μείωση των φορολογικών εσόδων οφείλεται κυρίως στη μείωση της παραγωγής - εισοδημάτων. Εμείς όμως αυξήσαμε τους φόρους σε περίοδο μείωσης του ΑΕΠ! Αυτή η εντυπωσιακή πολιτική ασφαλώς περιορίζει (σταδιακά) την ικανότητα (του φορολογούμενου) πληρωμής των φόρων. Αναμενόμενο λοιπόν το αποτέλεσμα της μείωσης των φορολογικών εσόδων του κράτους.
Στο σημείο αυτό παρατηρείται το πρώτο εντυπωσιακό στοιχείο. Προσπαθώντας να αυξήσουμε τα έσοδα του κράτους από τους φόρους αφοπλίζουμε τους φορολογούμενους!
Δανειοδότηση
Το 2010 κορυφώνεται η δανειοδότηση του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας που φθάνει τα 125,4 € δις (Πηγή: tradingeconomics.com).
Η μείωση του εισοδήματος (που πρωτο-εμφανίζεται την ίδια περίοδο) ασφαλώς δυσχεραίνει έως και καθιστά αδύνατη αφενός την κανονική αποπληρωμή των δανείων και αφετέρου τη φορολογική συνέπεια των ιδιωτών προς το Δημόσιο και τα ταμεία με αποτέλεσμα να αναφερόμαστε πλέον σε ένα μη εξυπηρετούμενο ιδιωτικό χρέος.
Δεν μπορούμε βέβαια να ξεχάσουμε και το Δημόσιο χρέος που το 2015 ανέρχεται σε 311,4 € δισ. (Πηγή: ΕΛΣΤΑΤ).
Και εδώ μας εμφανίζεται το δεύτερο εντυπωσιακό στοιχείο! Σε Μακρο-επίπεδο ζητάμε ρύθμιση του Δημοσίου χρέους από τους δανειστές, ενώ σε Μικρο-επίπεδο δεν προσφέρουμε αντίστοιχη ρύθμιση. Αντίθετα καταφεύγουμε σε πλειστηριασμούς! Ταυτόχρονα αναζητάμε funds για να αγοράσουν τα κόκκινα δάνεια ενδεχομένως στο 10 - 15 % της αξίας τους! Δηλαδή αν οι Τράπεζες προσέφεραν στους (κάποτε) πελάτες τους ένα κούρεμα της τάξης του 60 - 70 % θα έχαναν;
Επίλογος
Θα συμφωνήσουμε ότι η λιτότητα είναι ένα από τα εργαλεία για να αντιμετωπιστεί η ύφεση και να περάσει η οικονομία σε ρυθμούς ανάπτυξης.
Θα διαφωνήσουμε όμως με τον τρόπο που αυτή ασκείται. Πρόκειται για ένα ισοπεδωτικό οριζόντιο τρόπος τιμωρίας της προηγούμενης συμπεριφοράς μας και ταυτόχρονα απαγορευτικό της όποιας νέας ιδιωτικής πρωτοβουλίας - προσπάθειας! Στο ίδιο δε διάστημα αναφοράς ατυχώς δεν βλέπουμε την ύπαρξη προθυμίας για πραγματικές αλλαγές σε βασικές δομές της οικονομία μας (γνωστές και σαν μεταρρυθμίσεις).
Είμαστε της άποψης ότι η πολυετής λιτότητα και με τον τρόπο που εφαρμόζεται από μόνη της δεν οδηγεί στην ανάπτυξη, αλλά αντίθετα στην φτωχοποίηση των πολιτών και σε μια υποβάθμιση της οικονομίας.

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Oλυμπιακος Ροδοπολης - Αθλητικη Ενωση Χρυσου 0 - 3



Τριτο συνεχομενο παιχνιδι μεσα στην εβδομαδα, με ομαδες επιπεδου Επιλεκτης, αυτην την φορα μεσα στην εδρα μας με την ομαδα του Χρυσου.

Η ομαδα μας σε ενα δυνατο παιχνιδι,χωρις αντιαθλητικα χτυπηματα, εδειξε την γνωστη μαχητικοτητα,εβγαλε αυτοματισμους ομως η ποιοτητα των μεσοεπιθετικων των φιλοξενουμενων δεν συγχωρεσε το παραμικρο λαθος με αποτελεσμα το τελικο σκορ να διαμορφωθει σε 0-3.


Επομενο παιχνιδι την Κυριακη 24/9/2017  μεσα στο Νεο Σουλι με ωρα εναρξης 17:00












































(Παιδικο πρωταθλημα) Ολυμπιακος Ροδοπολης - Πανσερραικος 1-4

Στα πλαισια του παιδικου πρωταθληματος πραγματοποιηθηκε χθες Σαββατο 10/11/2018 στο Δημοτικο γηπεδο Ροδοπολης  ''Αποστολος Φ...