Όταν λες την αλήθεια, δεν κάνεις λάθος
Όταν φίλοι μου με ρωτούσαν γιατί αρθρογραφώ έλεγα τη δική μου αλήθεια. Θέλω όταν έρθει η ώρα και με ρωτήσει ο γιος μου «τι έκανες εσύ για την κρίση μπαμπά;» και να μπορέσω να του δείξω ότι βρήκα ένα δίαυλο επικοινωνίας και μίλησα. Είπα την άποψή μου, τους φόβους, τις αγωνίες μου. Κι είπα τι πιστεύω και τι αισθάνομαι. Και πρότεινα. Για όσους άκουσαν, για όσους αφουγκράστηκαν. Η πένα είναι το σημαντικότερο όπλο. Και βρήκα στέγη ώστε να το χρησιμοποιήσω. Τις τελευταίες εβδομάδες, πεπεισμένος πλέον ότ ι μπαίνουμε σε μια νέα εποχή, αναρωτιέμαι πώς θα είναι τελικά αυτή η νέα εποχή; Μου αρέσει να διαβάζω, μου αρέσει να ακούω. Και προσπαθώ να μην έχω παρωπίδες. Έχω αφετηρία αλλά -θέλω να πιστεύω- δεν είμαι δογματικός. Αλλά αναρωτιέμαι: πώς θα μπούμε στη νέα εποχή, όταν πρακτικά δεν έχουμε ξεμπερδέψει ακόμα με την παλιά; Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές μόλις έχει τελειώσει ο αγώνας της Εθνικής Ελλάδος στην Φιλανδία. Χάσαμε με κατεβασμένα τα χέρια. Σκέφτομαι πώς είνα...
